Rzucić wszystko i zamieszkać w Prowansji, na Korfu albo w Toskanii; sięgać ręką za okno, żeby zerwać pomarańczę z drzewa, codziennie kąpać się w ciepłym morzu, kupować na targu pod domem langusty i ostrygi kto nie miał takich marzeń? Większość z nas zatrzymała się jednak na przeglądaniu ofert biur nieruchomości w trakcie wakacyjnych wyjazdów. Leszek Talko nie zrezygnował z marzenia, które zrodziło się w nim jeszcze w dzieciństwie, kiedy jego rodzice rozważali wyprowadzkę do Maroka. Nigdy nie rozpakował swojej walizki, którą wtedy przygotował. Krótko mówiąc: żeby spełnić marzenie o mieszkaniu na Południu, trzeba skoczyć na główkę do nieznanej wody, która co prawda kusi, ale nie wiadomo, czy jest głęboka, czy płytka, czy może dno jest najeżone skałami, albo czy roi się od piranii Słowem: wskoczyliśmy. Dlaczego dom z ogródkiem czasem ma ogródek w innej części miasta? Co jeśli wraz z budynkiem dostaje się niewzbudzającego zaufania lokatora? Czym jest dom z potencjałem? Czy lepiej kupić nieruchomość taniej w wyludnionej wiosce czy wśród ludzi, ale w sąsiedztwie fabryki? I dlaczego należy zaglądać do piwnicy? Talko opowiada z pewną dozą naiwności, ale i wielką swadą o swoich perypetiach z właścicielami nieruchomości oraz włoskimi agentami, a także o tym, jak sprzedawał dom w Warszawie, żeby za ten włoski dom zapłacić (uwaga spoiler: po transakcjach zostało mu na koncie sto euro). To książka przygodowo-poradnicza z happy endem i morałem. W końcu: nigdy nie jest za późno, żeby spełnić swoje marzenie!
Skłonność do wzruszeń byle czym, poczucie, że wszystko jest trochę anachroniczne, wysyłanie życzeń dalekim krewnym, tkliwość na widok wyrastających spod chodnika źdźbeł trawy, ględzenie i zapominanie, wspominanie i kolekcjonowanie sumy dobra, dokarmianie ptaków i wynoszenie resztek jedzenia na kompost z nadzieją, że jakieś małe zwierzę je zje. „Rozmarudzenie pomieszane z troską o siebie, traktowanie siebie z nową ostrożnością i powagą uznałam za pierwszy objaw starości’” – Katarzyna Sobczuk tropi symptomy powolnej zmiany, oznaki starości, przygląda się wiekowi średniemu, a także tej dziwnej pułapce, gdy jednocześnie jest się dzieckiem starzejących się rodziców oraz coraz starszym rodzicem dziecka. „Nic jeszcze nie wiem o prawdziwej starości, ale mam o niej pewne wyobrażenie. Wczoraj zjadłam zupę, opłukałam talerz i położyłam na niego drugie (krokieta). Wtedy poczułam, że mogę jednak coś napisać – coś już wiem”. Mała empiria to esej uczestniczący o wczesnej starości i zagadce rodzicielstwa. Nie ma tu jednak perspektywy psychologicznej ani naturalistycznego skupienia, to rejestr małych, codziennych epifanii.
Dlaczego powinniśmy brać przykład z Muminków? Bo w ich dolinie kryzysgoni kryzys, a one wciąż zachowują spokój ducha.To nie jest książka o wojnie. To książka o tym, że być przezornym jak Fin,to być ubezpieczonym na wszelkie kryzysy. A dzięki temu można żyć bez lęku ispać spokojnie.Kucharz z południa ma pięćdziesiąt konserw z mięsem renifera i kilkapuszek mięsa niedźwiedziego. Ekspert od bezpieczeństwa zamroził leśnejagody. Żona żołnierza uważa, że konieczna jest tabliczka czekolady.Korespondentka wojenna lubi mieć słoną lukrecję. Urzędnik państwowyszepcze mi na ucho: Koniecznie butelka wódki na gorsze czasy. Pozażelaznym pakietem przetrwania (woda, leki, źródło energii itd.) każdy Finprzygotował co innego na wypadek kryzysu, czy to powodzi, czy blackoutu, czyinnej sytuacji nadzwyczajnej. Ale każdy jest gotowy, żeby przetrwać, zanimnadejdzie pomoc.Szymon Opryszek usłyszał od swoich fińskich bohaterów: Plan powinienbyć prosty. Chodzi o praktyczne rzeczy: jak poradzisz sobie, gdy sklepy będązamknięte? Co zrobisz, gdy zabraknie prądu?.Opryszek pojechał do Finlandii, bo to najlepiej przygotowany na kryzysykraj w Europie. Finlandia nie sieje paniki, ale buduje spokój na unikatowymmodelu bezpieczeństwa kompleksowego, który zakłada gotowość na wszystkichpoziomach: od mieszkańca, przez grupę sąsiedzką, samorząd i biznes, popaństwo. Autor reportażu zabiera nas do schronów pod Helsinkami, napoligon, do szkoły, w której dzieci uczą się, czym jest fake news oraz jakrozpoznawać dezinformację, a w końcu na wschodnie kresy kraju tuż przygranicy z Rosją. Z zaskakującą dużym poczuciem humoru Finowie opowiadają mu o tym, jak żyć w kraju z jednej strony zagrożonym ze wschodu, z drugiejznacząco odciętym przez morze od zachodu. A także jak wygląda dyplomacjasauny oraz co to znaczy, że Mama Muminka jest sisu.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
