Książka w przełomowy sposób przedstawia modele wiarygodnych głównych bohaterek filmowych. Omówione zostały takie problemy jak: motywacje scenarzysty przy tworzeniu postaci kobiecych i ich historii, różnice między historią bohatera i historią bohaterki, postrzeganie ról społecznych i jego wpływ na charakterystyki postaci kobiecych, sposoby przetworzenia stereotypów na temat kobiet. Autorka stara się również wyczerpująco odpowiedzieć jak wybór roli wpływa na osobowość postaci męskich i kobiecych oraz na tożsamość bohaterki, jakie są zasady konfliktu w historiach bohaterek, jaki wpływ na postaci kobiece mają konwencje gatunkowe, czy jak kwestie genderowe mogą wpłynąć na proces rozwoju scenariusza. ?
Ożenek poety to pierwsza turecka sztuka sceniczna, napisana i opublikowana w roku 1860. Choć w tym czasie powstało kilka innych utworów scenicznych w języku tureckim, nie ukazały się one drukiem przed Ożenkiem poety, są dziełami anonimowymi lub mają charakter przeróbek dzieł europejskich. Tak więc sztukę Ibrahima Şinasiego należy uważać za pierwszy oryginalny utwór sceniczny w historii tureckiej dramaturgii. Wagę tej komedii podkreśla odważna tematyka, związana z krytykowanym przez autora tradycyjnym w muzułmańskich społecznościach obyczajem zawierania małżeństwa.
Książka zawiera wypisy z lektur obowiązkowych (według listy MEN) oraz z lektur uzupełniających. Proponowane przez nas lektury obejmują wszystkie gatunki literatury dziecięcej wymienione w nowej podstawie programowej. Są to: baśnie, bajki, opowiadania, wiersze i komiksy.
Teksty opatrzono pytaniami, które służą doskonaleniu czytania ze zrozumieniem i rozwijają umiejętność pracy z tekstem. Dodano także notki biograficzne, przybliżające sylwetki wielkich twórców literatury dziecięcej.
Książka jest bogato ilustrowana przez grono wybitnych polskich ilustratorów, co sprzyja kształtowaniu gustów estetycznych młodych odbiorców.
Teksty drukowane są dużą czcionką dostosowaną do wieku ucznia. Wyrazy, wyrażenia archaiczne i obce wyjaśniono w słowniczku.
Książkę polecamy także do głośnego czytania dzieciom przedszkolnym.
Książka zawiera wypisy z poniższych lektur.
1. Brzechwa - wiersze
2. Co słonko widziało
3. Cudaczek-Wyśmiewaczek
4. Czarna owieczka
5. Jacek, Wacek i Pankracek
6. Jak Wojtek został strażakiem
7. Kopciuszek
8. Kto ty jesteś? Polak mały!
9. Kukuryku na ręczniki
10. Nasza mama czarodziejka
11. Plastusiowy pamiętnik
12. Wiersze dla dzieci Juliana Tuwima
13. Wierszykarnia Danuty Wawiłow
14. Zaczarowana zagroda
15. 120 przygód Koziołka Matołka
Książka zawiera wypisy z lektur obowiązkowych (wg listy MEN), a także wypisy z lektur uzupełniających, chętnie wykorzystywanych przez nauczycieli.
Zbiór jest bogato ilustrowany przez grono wybitnych polskich ilustratorów, co sprzyja kształtowaniu gustów estetycznych młodych odbiorców.
Teksty drukowane są dużą czcionką dostosowaną do wieku ucznia. Wyrazy, wyrażenia archaiczne i obce wyjaśniono w słowniczku.
Książka zawiera wypisy z poniższych lektur:
- Baśnie Andersena
- Czerwony Kapturek
- Doktor Dolittle i jego zwierzęta
- Karolcia
- Kubuś Puchatek
- Legendy polskie
- Magda, Paweł i Ty
- Patyki i patyczki ks. Twardowskiego
- Puc, Bursztyn i goście
- Szewczyk Dratewka
Teksty opatrzono pytaniami, które służą doskonaleniu czytania ze zrozumieniem i rozwijają umiejętność pracy z tekstem. Dodano także notki biograficzne, przybliżające sylwetki wielkich twórców literatury dziecięcej.
Książkę polecamy także do głośnego czytania dzieciom przedszkolnym.
Trudno wyobrazić sobie sagę filmową Star Wars (Gwiezdne Wojny) bez jej kreacji aktorskiej jako księżniczki Lei. Carrie Fisher zasłynęła jednak nie tylko niezapomnianą rolą siostry Luke'a Skywalkera w trylogii George'a Lucasa, ale również jako autorka czterech bestsellerowymi powieściami. „Księżniczka po przejściach” to autentyczna i bezkompromisowa autobiografia , w której Fisher postanawia opowiedzieć całą prawdę o swoim barwnym, choć niełatwym życiu. Jakie było jej dzieciństwo, gdy dorastała jako produkt „hollywoodzkiej hodowli gwiazd”. Jej rodzicami byli, znani na całym świecie: Debbie Reynolds i Eddie Fisher. Jak sama stawała się ikoną popkultury, wcielając się w księżniczkę Leię w kultowej trylogii Lucasa. Wprost pisze o swoim uzależnieniu od narkotyków i alkoholu, problemach z depresją i o wychodzeniu na prostą. Książka jest bestsellerem New York Timesa!
J.R.R. Tolkien przetłumaczył 'Beowulfa', staroangielski poemat z ok. VIII w., a spisany prawdopodobnie na początku XI w., w 1926 roku, kiedy miał 34 lata. Wracał do tego przekładu później, nanosząc pośpieszne poprawki, lecz nigdy nie brał pod uwagę jego publikacji. Podjął się jej teraz Christopher Tolkien. Przekładowi towarzyszy pouczający komentarz autora do samego poematu w formie wykładów wygłoszonych w Oksfordzie w latach trzydziestych XX w., rzucających także światło na proces tłumaczenia. Wykłady te dowodzą niezwykłej swobody, z jaką Tolkien poruszał się po ówczesnej literaturze i historii. Autor przekładu 'Beowulfa' poświęca wiele uwagi szczegółom i realiom epoki, które nadają jego wizji bezpośredniości i jasności. Zupełnie jakby wszedł do tej wyobrażonej przeszłości i stał obok Beowulfa oraz jego wojowników, kiedy po zejściu na ląd w Danii strząsali kolczugi, był świadkiem jego narastającego gniewu, kiedy Unferth się z nim drażnił , albo jakby sam ze zdumieniem podnosił wzrok na straszliwą rękę Grendela umieszczoną nad drzwiami Heorotu. Wykłady te dowodzą także szerszego spojrzenia Tolkiena na kontekst literacki 'Beowulfa' oraz tematy poruszane w poemacie, np. historii ze smokiem nie traktuje jak kolejnej bajki o ukrytym skarbie, lecz zwraca uwagę na jego związek z wcześniejszymi, pogańskimi czasami i otaczającą go atmosferę tragedii, analizuje współistnienie w poemacie elementów pogańskich i chrześcijańskich czy objaśnia subtelności zawartej w nim ironii oraz rozplątuje dynastyczne zawiłości. Christopher Tolkien dołączył do przekładu i komentarza napisaną przez ojca (także w języku staroangielskim) 'cudną opowieść', pokazującą, jak mogłaby wyglądać historia Beowulfa jako ludowa opowiastka, pozbawiona wszelkich naleciałości ideologicznych i historycznych. J.R.R. Tolkien (1892–1973) jest twórcą Śródziemia oraz autorem tak klasycznych i nadzwyczajnych powieści, jak 'Hobbit', 'Władca Pierścieni' i 'Silmarillion'. Jego książki zostały przetłumaczone na ponad pięćdziesiąt języków i sprzedały się w milionach egzemplarzy na całym świecie. Christopher Tolkien jest trzecim synem J.R.R. Tolkiena. Wyznaczony przez ojca na opiekuna jego spuścizny literackiej, poświęcił się redagowaniu i wydawaniu jego nieopublikowanych dzieł, a zwłaszcza 'Silmarillionu' i 'Niedokończonych opowieści'.
Którą ręka napisał Pilch Bezpowrotnie utraconą leworęczność? Pewnie "prawą" - z niej jest cała pisarska technika, biegłość wyrobionego stylu, "race humoru" itp., czyli, mówiąc ogólnie, cechy, którymi książka wdzięczy się do czytelnika. Do ręki lewej należy to wszystko, co psuje grę, zatrzymuje akcję, obnaża chwyty. Lewa ręka nie pisze sama, ona jedynie prawą powstrzymuje, robi jej kleksy na papierze, sprawia, że spoza tej miłej gry z czytelnikiem, którą uprawia każdy, kto zapełnia dolną połówkę ostatniej strony gazety, przeziera jakaś niepokojąca pustka, niemoc, nostalgia, ssąca potrzeba mniej doraźnych ładów i sensów, wreszcie - pytanie o władze "ja". Jerzy Jarzębski
Książka zbiorowa, Aforyzm europejski to propozycja interesująca i ważna. I to z kilku powodów. Po pierwsze dlatego, że proponuje wieloaspektowe ujęcie fenomenu aforyzmu i aforystyki – bowiem pomieszczono w tomie prace o charakterze zarówno językoznawczym, jak i teoretyczno- i historycznoliterackim. Po drugie, stanowi zajmującą próbę zestawienia różnorodnych „aforystycznych” światów wielu autorów, należących do tak odmiennych czasów i estetyk, jak antyk, romantyzm czy współczesność, co pozwala wydobyć i różnice, i podobieństwa pomiędzy rozmaitymi realizacjami, wskazując jednocześnie diachroniczną perspektywę rozwoju gatunku. Po trzecie wreszcie – co na naszym polskim gruncie szczególnie istotne – dowodzi nieustannej żywotności i znaczenia myśli aforystycznej, za pomocą której można dziś, tak jak można było niegdyś, diagnozować rzeczywistość i opisywać, także humorystycznie, „przygody człowieka myślącego” .
Wbrew tytułowi książka Marcina Maksymiliana Borowskiego nie ogranicza się do interpretacji postaci ateisty w twórczości Fiodora Dostojewskiego, co uczyniłoby z niej typową rozprawę literaturoznawczą. Problematyka z zakresu wiedzy o literaturze jest tylko punktem wyjścia do próby uchwycenia fundamentów postawy światopoglądowej pisarza, mówiąc w uproszczeniu – jego wiary i niewiary, a dokładniej – pragnienia wiary (nawet walki o wiarę) i pokusy ateizmu. Nie jest to temat nowy w badaniach nad Dostojewskim i Borowski zna wcześniejsze ustalenia i hipotezy, nieraz odnosi się do nich, jednak sam idzie dalej, ale nie spekuluje, czy autor Idioty był ukrytym ateistą, lecz próbuje odkryć specyfikę jego wiary. Okazują się w tym pomocne, rzecz jasna, narzędzia wypracowane przez nowy ateizm, z tym że wydobyte za ich pomocą stwierdzenie o wierze w wiarę nie jest ostatecznym rezultatem dociekań, lecz pewnego rodzaju reflektorem, wydobywającym z mroku wiele innych, kluczowych dla Dostojewskiego i dyskursu ateistycznego kwestii, jak wiara i wola, moralność wobec/i bez Boga czy kwestia iluzji wiary dla dobra ludzkości. W zalewie literatury o Dostojewskim (często interesującej) ta książka wnosi nowe, świeże spojrzenie na pisarza.
– prof. dr hab. Franciszek Apanowicz
Książka Marcina Borowskiego należy do tych ciekawych przypadków, w których, mówiąc metaforycznie, to co jest celownikiem, a co tarczą pozostaje kwestią swobodnego wyboru czytelnika. Można ją czytać w taki sposób, że twórczość Dostojewskiego służy za lunetę, przez którą ogląda się zjawisko ateizmu i zachodzące w jego ramach przemiany. Można jednak czytać też dokładnie na odwrót i traktować koncepcję ateizmu jako środek dostępu ułatwiający zrozumienie twórczości Dostojewskiego. Nadaje to dziełu charakter niezwykle oryginalny i świadczy o unikatowym zestawie kompetencji Autora.
– dr Maciej Czeremski
Marcin Maksymilian Borowski – doktor nauk humanistycznych, filolog rosyjski, literaturoznawca, członek Międzynarodowego Stowarzyszenia Dostojewskiego, pracownik Uniwersytetu Wrocławskiego.
Ciemniejący horyzont to zbiór esejów będący zwieńczeniem dorobku autora, ważny głos w dyskusji o kształcie polskiego życia teatralnego, literackiego oraz polityczno-społecznego po 1989 r., traktujący teatr i literaturę jako punkt wyjścia do tych rozważań.
Żyjące biblioteki Indii to próba rekonstrukcji przestrzeni kulturowej tradycji tekstu wedyjskiego w konkretnie wybranej społeczności postrzeganej poprzez historyczną zmianę a więc biblioteka nie tylko jako zaaranżowany i uporządkowany zbiór tekstów, ale także żyjąca w co najmniej dwóch znaczeniach: zawierająca się w pamięci ludzi, a zwłaszcza tworzonej przez nich (i wyobrażonej) społeczności, oraz podlegająca procesowi historycznej zmiany. Biblioteka ta stanowi podstawę funkcjonowania tradycji wedyjskiej w czasie historycznym, zapewniając dostęp do zasobu tekstów niezbędnych do zachowania kompetencji rytualnej, a przez to tożsamości społeczno-religijnej całej grupy.
Dzięki niniejszej książce możliwa jest wyprawa w głąb historii, którą odkryć można na nowo z kobiecej perspektywy. Rola kobiety w minionych wiekach nie była taka jak dzisiaj. Mimo niższego statusu społecznego kobiety tworzyły, rozwijały się i realnie wpływały na przemiany w świecie, czasami skuteczniej niż mężczyźni. Zepchnięte w patriarchalną niepamięć wielkie dzieła kobiet wydobywane są obecnie na światło dzienne. Do dziś pozwalają one czerpać inspirację i wyrobić uznanie wobec ich twórczych dokonań, bez których dzisiejsza rzeczywistość byłaby o wiele uboższa. Książka zabiera czytelnika w podróż, która pozwoli mu inaczej spojrzeć na świat i na same kobiety.
Współczesna dramaturgia teatralna, filmowa, radiowa, telewizyjna. Co miesiąc nowy polski dramat. Tłumaczenia najciekawszych tekstów dramaturgicznych z zagranicy. Co jeszcze? Eseje, rozmowy redakcyjne, felietony, prezentacje sylwetek dramatopisarzy oraz informacje o życiu współczesnego teatru.
Teksty są zogniskowane wokół centralnej kategorii - kultury konwergencji - i prezentują jej szerokie spektrum interpretacji w oparciu o literaturę polską oraz światową. Tego typu rozważania są nowatorskie w polskiej literaturze pedagogicznej. Ta wielość ujęć, także konkurujących ze sobą, jest zaletą książki (...)
Godne podkreślenia jest również to, że w obecnym multikulturowym i cyfrowym społeczeństwie ranga edukacji estetycznej - o czym nie mówi się wystarczająco głośno i dobitnie - znacząco rośnie, i tym bardziej rośnie, im bardziej skłaniamy się ku kulturze obrazkowej. Zagrożenia i skutki pozytywne wynikające z nieuniknionej cyfryzacji życia społecznego zostały celnie wyartykułowane w zamieszczonych rozważaniach (...)
Recenzowana praca nie formułuje prostych recept, uczula jednak Czytelnika na meandry współczesnej kultury estetycznej i zmusza do refleksji nad tożsamością współczesnego człowieka.
Z recenzji dr hab. Sławomira Sztobryna, prof. ATH w Bielsku-Białej
W książce tej jest wszystko, czego można chcieć się dowiedzieć o życiu w socjalizmie. Oczywiście życiu inteligenta. A szczególnie inteligenta warszawiaka. Na kartach Dziennika 1954 spotkamy Herberta, Jasienicę, Kisiela, Turowicza, by wspomnieć tylko tych, których wspominać warto. Poznajemy też prozę i poezję bytowania młodego pisarza, świetnego obserwatora, znakomitego stylisty, którego wkrótce pozbyto się z Polski na stałe. Sam Tyrmand pisze o Dzienniku tak: Tak, chodzi o świadectwo dla samego siebie, o wystawienie świadectwa memu życiu, moim pragnieniom i myślom, mojej epoce, z którą jestem związany nieskończonością węzłów. Ma to być świadectwo z pierwszej ręki, złożone przez stosunkowo najlepiej zorientowanego w danej sprawie świadka. Ale – częściowo nie. Tak silnie pożądam sprawdzenia samego siebie, mych słuszności i niesłuszności, mych możliwości i zdolności, a więc tego, czego tak uparcie odmawia mi moja aktualna sytuacja. Nie mam talentu kontemplacji ani daru tworzenia w imię samego aktu tworzenia. Jak powiedział mi ostatnio Kisiel, noszę w sobie wielką potrzebę i umiejętność dzielenia się z ludźmi moją wewnętrzną pracą myśli. Z najgłębszego powołania czuję się dziennikarzem, stąd konstrukcje mych przemyśleń ulegają dezaktualizacji, ponadto nie wierzę w możliwość własnego wysiłku nad kompozycją dzieła sztuki nieprzeznaczonego dla kogoś konkretnego w czasie i przestrzeni. Dlatego zdecydowałem, że dziennik przyniesie mi ulgę.
Nie mogę postawić kropki. […] Jestem w trakcie leczenia. Nikt nie wie, jak to się skończy. Henning Mankell Wypadek samochodowy – rozdział o tym tytule otwiera wydaną w zeszłym roku książkę Henninga Mankella. Bo od wypadku wszystko się zaczęło. Przytrafił się on autorowi w grudniu 2013 roku – w drodze na spotkanie autorskie. To, co z początku wydawało się tylko bólem w karku, zakończyło się diagnozą: rak. Nowotwór płuca z przerzutami. Mankell usłyszał tę wiadomość 8 stycznia 2014 roku i przerwał pracę nad nową książką, by na kilka tygodni pogrążyć się w 'grząskich piaskach'. Taką wizję końca miewał w dzieciństwie. Gdy upłynęło trochę czasu i autor pokonał paraliżujący go w tym pierwszym okresie strach, wydostał się z 'piasku', odzyskał oddech i usiadł, aby spisać najważniejsze wydarzenia swojego życia, opisać to, co przechodzi podczas leczenia, oraz – jak deklaruje – nie stawiać kropki.
Po staroświecku uważam, że czytanie książek to najpiękniejsza zabawa, jaką sobie ludzkość wymyśliła.
Niepoprawna czytelniczka. Uzależniona od książek. Wyrafinowana koneserka słowa drukowanego, buszująca wśród tekstów zdumiewająco różnorodnych – od arcydzieł literatury przez prace popularnonaukowe z różnych dziedzin po poradniki i literackie kurioza. Zdolna wychwycić w każdym mało znaczący szczegół, jedną myśl lub obraz, by osnuć wokół nich poetycki felieton, olśniewający niezwykłością spojrzenia, zaskakującą puentą, właściwym autorce poczuciem humoru.
Błyskotliwe, zabawne, a niekiedy głęboko przenikliwe felietony układają się w erudycyjną opowieść o świecie, przyrodzie, historii i sztuce.
Felietony Wisławy Szymborskiej ukazują się po raz pierwszy w edycji prezentującej wszystkie Lektury nadobowiązkowe.
Niniejsza publikacja zawiera miniatury analityczne poświęcone jednej z centralnych kategorii narratologii - kategorii punktu widzenia. Jest ona tu rozumiana zarówno w sensie dosłownym, jako sposób patrzenia na przedmioty, jak i w sensie uogólnionym - jako sposób pojmowania, konceptualizacji przedmiotu. Grono młodych Autorów poddało oglądowi tytułową kategorię w tekstach zróżnicowanych regionalnie i gatunkowo, literackich i nie tylko, spoglądając na różnorodne i rozległe przestrzenie piśmiennictwa dawnego i współczesnego, zachodnio- oraz wschodnioeuropejskiego (włoskiego, hiszpańskiego, szwedzkiego, amerykańskiego, polskiego, rosyjskiego, ukraińskiego), a nawet egzotycznego - perskiego, hinduskiego i japońskiego. Ogląd objął też dzieła filmowe i malarskie. Podstawę teoretyczną wszystkich prac stanowi lingwistyka kognitywna, której znakomitą znawczynią jest Profesor Elżbieta Tabakowska, tłumaczka Daviesa i specjalistka od tłumaczeń. Młodzi piszą w jej stylu, klarownym i eleganckim. Grono Autorów to zgrany zespół badawczy, myślący i piszący podobnie. Przyjmuje zbliżone (choć nie takie same) konwencje pisarskie: przytacza przykłady i fragmenty tekstów, obudowując je oszczędną informacją encyklopedyczną i poddając subtelnym analizom z wykorzystaniem nowoczesnego instrumentarium terminologiczno-pojęciowego lingwistyki kognitywnej.
Z recenzji prof. J. Bartmińskiego
Książka składa się z czterech części zatytułowanych: 1. Dzieci i młodzież w świecie cyfrowym, 2. Dzieci i młodzież w świecie czasopism, 3. Działalność instytucjonalna na rzecz kultury czytelniczej dzieci i młodzieży oraz 4. Kultura czytelnicza dzieci i młodzieży w ujęciu międzynarodowym. Zamieszczono w niej artykuły zarówno przedstawicieli świata nauki jak i praktyków z różnych stron naszego kraju. Książka będzie ciekawą lekturą dla: bibliologów, socjologów, psychologów, pedagogów, kulturoznawców, bibliotekarzy, nauczycieli, studentów kierunków humanistycznych oraz wszystkich tych, których zainteresowania oscylują wokół kultury czytelniczej dzieci i młodzieży oraz podmiotów na nią wpływających.
Zainteresowanych problematyką zachęcamy również do zapoznania się z tekstami zamieszczonymi w książkach: Media a czytelnicy (2013) Kultura czytelnicza dzieci i młodzieży początku XXI wieku (2013), Biblioteki i książki w życiu nastolatków (2015) oraz Książki w życiu najmłodszych (2015).
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?