Autor podejmuje próbę syntezy napoleońskiej myśli strategicznej i taktycznej, przedstawia ulubione schematy manewrów strategicznych i planów bitew Napoleona. Przedmowę do polskiego wydania książki napisał gen. Marian Kukiel.
W przeciwieństwie do kampanii jesiennej 1813 roku, kampania wiosenna przez długi czas nie cieszyła się popularnością u autorów piszących o epoce napoleońskiej. Być może dlatego, że nie obfitowała w wielkie, decydujące bitwy ani błyskotliwe operacje jednej albo drugiej z walczących stron. Po klęsce poniesionej w trakcie odwrotu spod Moskwy francuska Wielka Armia przestała praktycznie istnieć, lecz zwycięska Rosja nie była w stanie kontynuować samotnie ofensywy za wycofującymi się niedobitkami francuskich wojsk. Car Aleksander potrzebował silnych sojuszników i znalazł ich w pierwszym rzędzie w upokorzonych klęskami lat 1806-1807 Prusach, które tylko czekały na okazję do zemsty i powrotu do dawnej świetności. Również one nie miały wszak jeszcze armii, która mogłaby natychmiast stanąć u boku rosyjskich wojsk. Historia jej odbudowy jest głównym tematem opracowania Hollebena, który w swojej pracy korzystał głównie ze źródeł znajdujących się w archiwach państw biorących udział w kampanii 1813 roku i udostępnionych dopiero pod koniec minionego wieku.
Dla czytelników mających za sobą już lekturę wydanych w ostatnich latach przez wydawnictwo Napoleon V pozycji poświęconych kampanii jesiennej 1813 roku (autorstwa m.in. Francisa L. Petre’a, Rudolfa Friedericha, Edmunda von Horstenaua czy Maximiliana von Hoena) opracowanie Hollebena może być cennym uzupełnieniem wiedzy na temat historii ostatniej wojny Napoleona w środkowej Europie.
Książka niniejsza stanowi próbę maksymalnie obiektywnej, opartej na ogromnej liczbie nieopublikowanych dokumentów i innych źródeł analizy armii napoleońskiej z zewnątrz i od wewnątrz, zrozumienia ludzi idących w szeregach cesarskich pułków, opowiedzenia o ich życiu, ukazania blasku triumfalnych parad i błota na biwakach, pracy wysokich oficerów sztabowych i mało znanych urzędników, imponujących świt generałów, smrodu i krwi w zaniedbanych szpitalach, opowieści wreszcie o więziach łączących tych ludzi, o ich stosunku do przyjaciół, wrogów, sprzymierzeńców i zrozumienia być może najważniejszego roli armii Napoleona w procesach społecznych we Francji i na kontynencie europejskim. Autor postawił sobie za cel badanie, do którego mogliby odwoływać się wszyscy historycy, miłośnicy historii oraz po prostu ludzie zainteresowani burzliwą i zadziwiającą epoką wojen I Cesarstwa. Autor zajmował się tematyką napoleońską w zasadzie jak daleko sięga pamięcią, a przez ostatnie dwadzieścia lat miał możliwość pracy w archiwum, gdzie zebrano najwięcej dokumentów na badany temat. Chodzi o Archiwum Służby Historycznej armii francuskiej w zamku Vincennes (Service Historique de l'Armee de Terre, noszącej obecnie nazwę Service Historique de la Dfense), mieszczącym się niedaleko Paryża. Przy pisaniu książki wykorzystano niemal 10 000 akt personalnych żołnierzy i setek oficerów, generałów oraz marszałków Cesarstwa, tysiące współczesnych listów, rozkazów, rozporządzeń i raportów. Należy zauważyć, że niektóre badania, na których oparła się ta praca, nie zostały jeszcze przeprowadzone przez historyków francuskich w szczególności dotyczy to akt personalnych, rzadko analizowanych przez specjalistów od tematyki napoleońskiej, choć Andr Corvisier i jego uczniowie uczynili to w stosunku do wojsk królewskiej Francji.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
