Księga jubileuszowa dedykowana profesorowi Andrzejowi Zawadzie z okazji 70. rocznicy urodzin.
Prof. dr hab. Andrzej Zawada – ur. 28.09.1948 r. w Wieluniu. W latach 1971–2005 pracownik naukowo-dydaktyczny Instytutu Filologii Polskiej, w latach 2005–2006 kierownik Katedry Dziennikarstwa i Komunikacji Społecznej, w latach 2007–2016 dyrektor Instytutu Dziennikarstwa i Komunikacji Społecznej Uniwersytetu Wrocławskiego. Wypromował 20 doktorów nauk humanistycznych, ponad 300 magistrów filologii polskiej oraz dziennikarstwa.
Wykładał język polski, literaturę oraz kulturę polską na uniwersytetach Åbo Akademi i Turun Yliopisto (Finlandia, 1978–1980), Rijksuniversiteit Groningen (Holandia, 1993).
W latach 1999–2008 przewodniczący Rady Programowej Polskiego Radia Wrocław. W latach 1996–2005 redaktor naukowy serii Biblioteka Narodowa (Ossolineum). Od 2008 roku redaktor naczelny półrocznika „Znaczenia”. W latach 2006–2015 członek jury Nagrody Literackiej Europy Środkowej „Angelus”. Od 2016 roku przewodniczący jury Nagrody Poetyckiej „Silesius”.
Autor 13 książek o literaturze i kulturze.
DR ŁUKASZ ŚMIGIEL
adiunkt w Instytucie Dziennikarstwa i Komunikacji Społecznej, autor książek beletrystycznych: powieści (m.in. Muzykologia, Decathexis) oraz zbiorów opowiadań (Demony, Mordercy). Dziennikarz radiowy specjalizujący się w rozmowach z pisarzami (m.in. dla Polskiego Radia). Jego teksty ukazywały się w czasopismach kulturalno-literackich (m.in. „Tygiel Kultury”, „Przekrój”, „Nowa Fantastyka”, „Znaczenia”) oraz online (m.in. Onet, Polygamia). Jako wydawca, redaktor i specjalista ds. promocji pracował przy wydaniu wielu tytułów książkowych. Regularnie prowadzi warsztaty i szkolenia z zakresu wiedzy o rynku książki oraz kreatywnego pisania.
Zmiany na rynku książki nieustannie nabierają tempa. Sprawiają to nie tylko takie technologie jak druk cyfrowy czy cyfrowa książka, ale także zupełnie nowe relacje pomiędzy pisarzem, wydawcą a czytelnikiem w świecie nowych mediów. Niniejsza pozycja ma za zadanie wprowadzić miłośników książek w świat promocji literatury i pisarza. Aktualna wiedza z zakresu pracy na rynku książki przeplata się z opisem tego, jak narzędzia stosowane w marketingu literackim ewoluowały na przestrzeni ostatnich kilkunastu lat (np. w social mediach). Dziś największym problemem pisarza i wydawcy nie jest bowiem wydanie książki, lecz skuteczne dotarcie z informacją o niej do właściwego grona odbiorców. Ta publikacja to pierwszy krok do zanalizowania tego zagadnienia.
Praca stawia sobie za cel analizę zawartości wybranych telewizyjnych programów informacyjnych oraz tygodników opinii podczas kampanii poprzedzającej elekcję parlamentarną z 25 października 2015 roku. Przed badaniami postawiono szereg celów szczegółowych. Należą do nich przede wszystkim ocena, czy i do jakiego stopnia problematyka wyborów w poprzedzających je tygodniach września i października odgrywała znaczącą rolę w programach informacyjnych oraz tygodnikach opinii, oraz określenie, o czym najczęściej mówiono i pisano wtedy w mediach: czy były to szczegóły programów wyborczych, czy problemy personalne, czy może sama rywalizacja stanowiła dostatecznie emocjonujący temat, jako gra o niepewnym wyniku. W pracy zarysowano ramy tematyczne dyskursu kampanii wyborczej relacjonowanej przez media. Za istotny cel pracy uznać należy ponadto zgłębienie i określenie siły oraz kierunku stronniczości politycznej badanych mediów poprzez analizę widoczności partii politycznych biorących udział w wyborach oraz wydźwięku relacji na ich temat. W badaniu dotyczącym programów informacyjnych przyjrzano się roli ekspertów wypowiadających się w serwisach i prezentowanych sondaży, a także próbowano oszacować, jak często newsy sięgały po typowe ramy tematyczne wykorzystywane do prezentacji kampanii wyborczej. Celem pracy była też odpowiedź na pytanie, czy media sprzyjają zjawisku prezydencjalizacji parlamentarnej kampanii wyborczej. Postanowiono ocenić, jaka część medialnych przekazów dotyczących partii startujących w wyborach odnosiła się do liderów tych partii.
W dniach 25–26 kwietnia 2017 roku Wrocław stał się miejscem świętowania dwóch jubileuszy w ramach konferencji naukowej zatytułowanej „Dokonania dekady i perspektywy rozwojowe studiów nad mediami i komunikowaniem w Polsce”. Pierwszym
jubilatem było Polskie Towarzystwo Komunikacji Społecznej, drugim Instytut Dziennikarstwa i Komunikacji Społecznej Uniwersytetu Wrocławskiego. Jubilaci świętowali 10-lecie swojej
działalności, podsumowywali osiągnięcia i własny wkład w rozwój badań medioznawczych w Polsce. Konferencja stała się okazją do spotkania ponad 200 znakomitych badaczy mediów
i komunikacji z Polski oraz innych krajów europejskich.
W trakcie naukowych obrad zarysowany został stan badań nad mediami i komunikacją w Polsce, nakreślona specyficzna dla nauk o mediach metodologia badawcza, wreszcie także prelegenci zaprezentowali wyniki różnorodnych badań realizowanych
przez siebie. Wielość wystąpień i różnorodność referatów świetnie zobrazowały bogactwo zainteresowań badawczych polskich badaczy nad mediami i różnymi aspektami komunikacji.
(…) Różnorodność tych badań znakomicie odzwierciedla niniejszy tom, gromadzący teksty badaczy z różnych ośrodków akademickich, o różnych paradygmatach naukowych oraz
opisujące różne obszary komunikacji i odmienne jej przejawy.
Wierzymy, że stanowi on kolejny ważny element sprzyjający zarówno
rozwojowi dyscypliny naukowej, jak i poszerzeniu wiedzy o wszelkich aspektach komunikacji społecznej.
ZE WSTĘPU REDAKTORÓW TOMU
Zamiast przypisywać stylistyczne osobliwości Pięcioksięgu kompozycji opartej na założeniu istnienia różnych źródeł, w rzeczywistości można je bez wyjątku wytłumaczyć za pomocą systemu liczbowego, sporządzonego wyłącznie przez jednego autora: zmienność boskich imion JHWH i Elohim w Księdze Rodzaju, wymienność form zwracania się na „ty” i „wy”: form czasownika w 2. osobie liczby pojedynczej i mnogiej w Księdze Powtórzonego Prawa, czy wszystkie tzw. powtórzenia oraz inne stylistyczne osobliwości są nieodzownymi i koniecznymi warunkami oraz uprzednimi założeniami systemu liczbowego.
fragment książki
DR PIOTR OBACZ - politolog, teoretyk polityki, członek Polskiego Towarzystwa Nauk Politycznych, autor licznych opracowań naukowych i dydaktycznych, a także tekstów popularnonaukowych i publicystycznych.
Celem niniejszego opracowania jest uporządkowanie i usystematyzowanie wiedzy politologicznej dotyczącej podziału społecznopolitycznego w Polsce, zaprezentowanie autorskiej koncepcji teoretycznej podziału „Polska solidarna – Polska liberalna”, opartej na aktualnych badaniach naukowych i wiarygodnych kryteriach analitycznych, oraz dostarczenie autorskiej interpretacji tego podziału z perspektywy pluralistycznej. Zarówno próba kompleksowego odtworzenia funkcjonującego w Polsce podziału na podstawie dostępnych danych i wyników badań, jak i analiza o charakterze pluralistycznym stanowią pewne novum w polskiej literaturze, co – jak można mieć nadzieję – otworzy szerokie pole dyskusji naukowej i dalszych pogłębionych badań.
Z Przedmowy
Należy podkreślić, że podjęty (…) problem badawczy został dobrze wybrany. Jest nie tylko wartościowy w sensie poznawczym, lecz także istotny ze względu na swoją aktualność. (…)Niniejsza książka jest opracowaniem wartościowym merytorycznie, ma charakter nowatorski, wnosi istotny wkład w badania nad problematyką podziałów społecznych w Polsce.
Z RECENZJI DR HAB. MAŁGORZATY PODOLA
Już sam wybór tematu książki jest potrójnie chwalebny. Po pierwsze, ze względu na odniesienie do aktualnego i narastającego zjawiska – tendencji do polaryzacji i związanej z tym antagonizacji społeczeństwa polskiego. Po drugie, ze względu na zastosowanie do analizy tego fenomenu klucza inspirujących koncepcji pluralistycznych. I po trzecie, ze względu na metodologiczną płodność ukazanego zderzenia między pluralistycznym a dychotomicznym sposobem postrzegania i wyjaśniania zjawisk oraz tendencji społecznopolitycznych, w kategoriach polaryzacji (biegunowości) i antagonizmu (wyboru alboalbo zamiast rozwiązań pośrednich, kompromisów).
Z RECENZJI PROF. DR. HAB. MIROSŁAWA KARWATA
Niezależnie od tego, jak dalekie tematycznie są sobie artykuły zawarte w tej publikacji, nietrudno odnaleźć wspólny mianownik, jakim jest konstruktywistyczny paradygmat komunikacji społecznej. Na niniejszą publikację składają się teksty części naszego zespołu, który nieoficjalnie określany jako wrocławska szkoła komunikacji i designu.
Znakomita część naszego zespołu skupiona jest wokół działalności naukowej i dydaktycznej Zakładu Communicaton Design, działającego przy Instytucie Dziennikarstwa i Komunikacji Społecznej Uniwersytetu Wrocławskiego.
JOWITA GUJA - religioznawczyni, filozofka kultury. Problemem ateizmu i krytyki religii zajmuje się głównie w kontekście przemian we współczesnej duchowości i tożsamości człowieka. Autorka m.in. monografii Koncepcja wiary w „Römerbrief” Karla Bartha, cyklu artykułów analizujących fenomen duchowości ateistycznej. Redaktor naukowy książek Ateizm w kulturze Zachodu i Wschodu, Mistrzowie podejrzeń – afirmacja, negacja czy przezwyciężenie? oraz Anglosaska filozofia wobec problemów współczesności.
(…) o tajemnicy śmierci, jej niepoznawalności i niewyrażalności mówi się w terminach dostępnego i powtarzalnego doświadczenia ciała, jakie wynika z ludzkiej seksualności. Łącznikiem obu perspektyw pozostają „przygody ciała” (z tą ostatnią czy ostateczną włącznie), wytwarza się pewna endogeniczność intymistyki, uzewnętrznionej między innymi poprzez kinestetykę (kompulsywne ruchy ciała wstrząsanego dreszczem miłości, ale także śmierci). W literaturze następuje przekierowanie doznań z erotyki na limitację ludzkiego życia, na nieodgadnioność i nieogarnialność śmierci, której próbuje się nadać znaczenie wynikające z erotyki, związane z powszechnością, a nawet przyjemnością doznań.
dr hab. Katarzyna Wądolny-Tatar, prof. UP
Zachodnie podboje rzeczywistości ciała i materii wynikają z odwagi wobec śmierci. Gdy śmierć nie paraliżuje sił życia, nie ulega ono pasywności. Nie cierpi na indolencję względem świata natury. Nie jest prawom przyrody poddane jako jej bezwładna część. Takie życie stawia się w jej środku i narzuca realizację swych pragnień. Ustanawia antropocentryzm. Jest to możliwe, gdyż człowiek Zachodu – (…) ma poczucie opozycji ducha i ciała, to jednak nie wprawia rzeczywistości duchowej i cielesnej w stan dualizmu antyświatowego. Przyjmuje do wiadomości, że Królestwo Boże nie jest z tego świata, poświęca życie szczęśliwości wiecznej, ale nie odwraca się od rzeczywistości doczesnej – cielesnej i materialnej. Nie kontestuje wielości świata oznaczającej, że każde istnienie jest jednym z wielu. Podlega regułom relatywizmu i rozwija się w warunkach zmieszania tego, co duchowe z tym, co cielesne. Zachodni dualizm ducha i ciała (…) jawi się jako proświatowy. Umysł miarkujący stosunek do śmierci nie wytwarza antyświatowej energii. Nie radykalizuje opozycji tego i tamtego świata aż do negowania wartości życia ziemskiego. Rozumie, że kultywowanie prawdy śmierci nie sprzyja siłom życia. Umysł przeciwstawia więc śmierci witalizm. Ten zachodni witalizm jest przeciwieństwem nekrofilii wschodniej.
dr hab. Zbigniew Każmierczyk, prof. UG
Książka Granice i pogranicza w perspektywie orientalistycznej. Szkice o literaturze i kulturze dotyka tematyki rozległej, wielopłaszczyznowej i (bez)granicznej. Umożliwia zapoznanie się z różnymi wymiarami zjawiska graniczności, które nie są jednak zawężone do wybranych, konkretnych jego aspektów. Wyłącznie uwzględnienie szerokiego oglądu problematyki granic i pograniczy, związanej bezpośrednio z istotą i funkcją tekstów oraz odnoszącej się do różnych sfer życia i działalności człowieka, pozwala na pełny rekonesans fenomenu graniczności – i tak chcielibyśmy, aby rozumiano „bezgraniczność” prezentowanego w niniejszej monografii materiału.
Od redaktorów
[…] tytuł publikacji kieruje uwagę Czytelnika ku granicom i liminalnym przestrzeniom pomiędzy kulturami, gatunkami, kodami i językami komunikatu artystycznego. Perspektywa graniczności wykreślona przede wszystkim przez orientalistów, literaturoznawców i kulturoznawców otwiera okno oglądu wielopoziomowego, wieloaspektowego i heterogenicznego pod względem wyboru podmiotu i metody rozważań. Większość autorów podejmuje zagadnienie granic, ich współistnienia, przekraczania, wykluczania lub płynności, pozostając w kręgu literatury Orientu, usytuowanej na przecięciu z Okcydentem. Innymi słowy, czerpie z tradycji badawczej komparatystyki, recepcji, intertekstualności i transkulturowości tekstów literackich Wschodu i Zachodu. Dzięki wpisaniu tematyki tożsamości, przenikania wpływów odmiennych literatur, poetyki i języka w szerszy kontekst dialogu kulturowego między Orientem i Zachodem Czytelnik przekracza barierę monolitycznego oglądu.
Na obecnym etapie rozwoju antropologii kulturowej coraz większą rolę odgrywają jej współczesne subdyscypliny, takie jak antropologia obrazu, widowisk, komunikacji, doświadczenia czy wreszcie – wyobraźni. Prowadzone w obrębie tych kontekstów badania pozwalają, niczym w soczewce, zobaczyć zjawiska współczesnej kultury, a jednocześnie zwrócić uwagę na tradycje, w których pozostają one zakorzenione.
Antropologia wyobraźni umożliwia zrozumienie, w jaki sposób kształtują się kulturowe wizje i marzenia. Próbuje też odpowiedzieć na pytanie, które z tych wątków charakteryzuje trwałość rozciągająca się nieraz na całe pokolenia, podczas gdy inne pojawiają się jedynie na chwilę. Specyficzną niszą w tych studiach pozostają badania nad ezoteryzmem. Ich przedmiotem jest imaginacja kulturowa, rzec by można, w postaci czystej, wraz z towarzyszącym tej sferze bagażem fantastyki, nierzadko też groteski. Ów zbiór opowieści i obrazów nieprawdopodobnych odgrywa jednak niekwestionowaną rolę kulturotwórczych inspiracji, toteż warto baczniej im się przyglądać. Wybrane tematy z tej dziedziny znalazły się w książce, którą oddajemy właśnie Czytelnikom.
Publikacja stanowi efekt projektu naukowo-dydaktycznego, który zakładał powstanie zbioru reportaży skupionych wokół roli wartości w życiu młodych ludzi. Zadanie postawione przed uczestnikami zakładało, iż w trakcie dziesięciodniowej Akademii nie tylko rozwiną oni umiejętności reporterskie, lecz także znajdą temat i opiszą go z należytą wrażliwością, dzięki pogłębionej refleksji aksjologicznej.
W projekcie wzięło udział szesnaścioro studentów z Polski i Ukrainy, którzy pracowali w parach, dzięki czemu stanowili dla siebie wzajemną pomoc i inspirację. Przyjęta przez twórców Akademii formuła nie była przypadkowa – stanowiła również okazję do międzykulturowego spotkania, nierzadko będącego wyzwaniem. Wymaga ono bowiem zmierzenia się z własnymi przedsądami oraz może, choć nie musi, prowadzić do starcia odmiennych systemów wartości.
Kino – postkomunizm – polityka. Film w krajach Europy Środkowo-Wschodniej wobec procesów transformacji politycznej i konsekwencji roku 1989 jest książką cenną poznawczo, spójną, rzetelną i wnikliwą, sprawiającą satysfakcję czytelniczą, zachęcającą do dalszych poszukiwań. Może wzbudzić zainteresowanie nie tylko osób zajmujących się kinem, ale wszystkich zaciekawionych przemianami, jakie nastąpiły w Europie Środkowo-Wschodniej po roku 1989, jak również omawianymi w książce kinematografiami.
Z recenzji prof. dr. hab. Piotra Zwierzchowskiego
Warto zauważyć, że oprócz świeżego spojrzenia na najnowszą historię kina polskiego zebrano w tomie teksty dotyczące kina czeskiego, słowackiego, węgierskiego, serbskiego, litewskiego, ukraińskiego, białoruskiego i niemieckiego. Przedmiotem zainteresowania autorów stały się różne wątki, m.in.: problematyka estetyczno-formalna (gatunkowa, medialna – szczególnie w kontekście transformacji ustrojowej), bohaterowie i elity polityczne na nowy czas po przełomie, filmowa polityczność, konteksty wydarzeń politycznych i procesów widziane w optyce filmu fabularnego i dokumentalnego, problem władzy, polityki, propagandy w zwierciadle filmu, kino zaangażowane i krytyczne wobec rzeczywistości postkomunistycznej.
Ze wstępu
Autorzy podejmują niezwykle ważny problem społeczny zjawiska telepracy, która ma niejako uelastyczniać rynek pracy. Próbują przyjąć inną perspektywę w badaniach tego zagadnienia. l to jest bardzo istotna innowacja badawczo-analityczna. Patrzą na problem z punktu widzenia jednostki i z wnętrza sytuacji telepracawania tu i teraz. Publikacja pokazuje, jak przestrzeń domowa jest przekształcana wahadłowo w przestrzeń pracy
i przestrzeń zamieszkiwania. Praca w domu rodzi wiele problemów i powstaje konieczność negocjacji i renegocjacji obowiązków, a także znaczenia przestrzeni.
Książka ma charakter demaskatorski i krytyczny [...]. Obala ona stereotypy dotyczące telepracy i pokazuje opresję, którą wyzwala ona na poziomie indywidualnym, rodzinnym i szerzej - nawet całego społeczeństwa.
Z recenzji prof. zw. dr. hab. Krzysztofa T. Koneckieg
Na ziemie polskie, będące wówczas pod zaborem pruskim, austriackim i rosyjskim informacje o Rushu i jego inicjatywach dotarły dzięki Julianowi Ursynowi Niemcewiczowi, który poznał go osobiście podczas swojego pobytu za oceanem. Zwiedził też założony przez Rusha w Filadelfii szpital. Po powrocie do kraju swymi spostrzeżeniami podzielił się z lekarzem i pisarzem Jakubem Szymkiewiczem, autorem Dzieła o pijaństwie (1818) uważanego za pierwszy podręcznik alkohologii w Polsce i wciąż zadziwiającego aktualnością poruszanych problemów. Jedną z pierwszych organizacji o cechach abstynenckich było natomiast powstałe 11 lutego 1817 r. w Wilnie zrzeszenie o charakterze społecznym, literackim, a przede wszystkim moralnym, tzw. Towarzystwo Szubrawców, które obok pijaństwa zwalczało również hazard...
Izabela Krasińska – bibliolog, prasoznawca, historyk. Adiunkt w Instytucie Dziennikarstwa i Informacji Uniwersytetu Jana Kochanowskiego w Kielcach. Zainteresowania naukowe: historia książki i prasy XIX i początków XX w., historia uzależnień, historia społeczna, gospodarcza, kulturalna i oświatowa ziem polskich doby niewoli narodowej.
Autorka i współautorka książek, z których za najważniejszą uważa: Życie kulturalne w miastach i miasteczkach guberni radomskiej w latach (Radom 2015). Teksty swojego autorstwa publikowała w pracach zbiorowych oraz w czasopismach naukowych, m.in.: „Alkoholizm i Narkomania”, „Medycyna Nowożytna. Studia nad Kulturą Medyczną”, „Forum Bibliotek Medycznych”, „Archiwa, Biblioteki i Muzea Kościelne”, „Studia Historyczne”, „Śląski Kwartalnik Historyczny Sobótka”.
Książka ta jest zbiorem notatek poczynionych przez autora; stąd zresztą jej tytuł.
To nie jest wina świata,
że Państwo mieli o nim
wygórowane wyobrażenie.
Wstęp
Po wydaniu pierwszych Notatek uznałem, że w zasadzie wyczerpałem temat i stosunkowo dobrze zaprezentowałem poetykę, w jakiej chciałem opisać poruszone tam i poruszające mnie zagadnienia, po czym już w trakcie redakcji tekstu moje środowisko naturalne dostarczyło mi nowych fragmentów, wycinków, odezwań, hasełek i wykrzykników rzeczywistości domagających się omówienia lub choćby prezentacji tylko, i tak powstały Notatki 2, po napisaniu i wydaniu których uznałem, że w zasadzie...
Jak się okazuje niesłusznie. Stąd przedkładam Państwu kolejne notatki. Również tym razem przekonany jestem, że ostatnie.
Nawet niezbyt wnikliwy obserwator polskiego (i nie tylko polskiego) życia politycznego, konstruowanego przez dyskursy ideologiczne, zauważy w głównym nurcie dyskursu publicznego zjawisko uobecnienia oraz normalizacji zwrotów i wyrażeń (a także implikowanych przez nie wartości) do tej pory funkcjonujących na marginesie komunikacji publicznej, w subkulturowych niszach ideologicznych. Polityczne ziny różnych odłamów polskiej skrajnej prawicy (neofaszystów, skinheadów, narodowców i neopogan), które są materiałem badawczym Marcina Pielużka, to zarazem swoisty rezerwuar, z którego czerpie współczesny, coraz bardziej prawicowy, dyskurs publiczny. Książka uświadamia i w znacznej mierze dokumentuje zjawisko przemycania skrajnie prawicowych ideologemów do „normalnego” dyskursu politycznego poprzez różne zabiegi eufemizacyjne.
Damian Gałuszka – absolwent Wydziału Humanistycznego AGH, a obecnie doktorant w Instytucie Socjologii UJ. Pomysłodawca i współorganizator ogólnopolskiej konferencji naukowej Technologiczno-społeczne oblicza XXI wieku. Autor kilkunastu publikacji naukowych (między innymi w „Studiach Socjologicznych” oraz „Kulturze i Edukacji”), w tym współredaktor dwóch książek: Technologiczno-społeczne oblicza XXI wieku oraz Technokultura: transhumanizm i sztuka cyfrowa. Wyróżniany za swoje osiągnięcia naukowe, między innymi nagrodą I stopnia Polskiego Towarzystwa Socjologicznego w konkursie im. F. Znanieckiego w roku 2016. Związany z Ośrodkiem Badań Groznawczych Wydziału Polonistyki UJ oraz Collegium Invisibile.
Autor, podpierając sie nie tylko przeglądem danych zastanych, ale też wynikami własnych badan jakościowych – wywiadów prowadzonych zarówno w rodzinach z grającymi dziećmi, jak i rozmów z ekspertami zajmującymi się tą tematyką – mapuje problemy, jakie generuje to medium dla procesów wychowawczych. Nie jest to jednak publikacja, której celem jest rozpętanie wokół gier paniki moralnej. Wręcz przeciwnie: skoro gry i tak stanowią integralną część czasu wolnego w polskich domach, chodzi o to, by w wypadku dzieci ich użycie było oparte na kompetentnych wyborach rodziców, którzy dodatkowo mogliby wykorzystać więziotwórczy potencjał tego medium.
Z RECENZJI DR. HAB. MIROSŁAWA FILICIAKA (USWPS)
Autor trafnie dobiera teorie opisujące ten problem (przede wszystkim Margaret Mead) i argumentuje, że w kofiguratywnej czy nawet prefiguratywnej kulturze starsze pokolenie nie ma powodu wstydzić się swego opóźnienia kulturowego wobec pokolenia młodszego. Proponuje też pewne metody wsparcia rodziców w tej kwestii.
Z RECENZJI DR HAB. EWY BOBROWSKIEJ (UJ)
Autor książki jest adiunktem w Zakładzie Filozofii Nauk Przyrodniczych w Instytu- cie Filozofii Uniwersytetu Jagiellońskiego. Zajmuje się filozofią nauki, a w szczególności filozofią fizyki i filozofią informacji. Autor ujął tytułowe zagadnienie od strony interdyscyplinarnej – informatycznej, logicznej, matematycznej, kognitywistycznej, a nawet kulturowej – wykazując w trzech pierwszych wymiarach informacji (formalno-ilościowym) sporą zna- jomość tego tematu.
Prof. dr hab. Marek Hetmański
Czytelnik poznaje koncepcje, których szczegółowe wyjaśnienie wymaga użycia fachowego języka. Umiejętność jasnego, zrozumiałego przekazania treści trudnych abstrakcyjnych teorii jest niesłychanie cenna dla filozofa nauk przyrodniczych, zwłaszcza gdy chodzi o teorie nowe, jeszcze mało znane szerszym kręgom czytelników. Książka Marka Suwary będzie istotnym wzbogaceniem dostępnej w naszym kraju literatury filozoficznej.
Prof. dr hab. Michał Tempczyk
[…] wkrótce nieznajomość teorii informacji będzie dla filozofa takim elementem analfabetyzmu filozoficznego jak niegdyś nieznajomość na przykład Arystotelesa. Jednym z celów tej książki jest przybliżenie podstawowych wiadomości z teorii informacji wszystkim, dla których zainteresowania filozoficzne nie są wyłącznie ucieczką od świata „znienawidzonej” matematyki.
Od autora
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
