Obszerny wybór unikalnych, cudem ocalonych pamiętników nadesłanych na konkurs ogłoszony przez Żydowski Instytut Naukowy JIWO w Wilnie w latach 1932, 1934 i 1939, w większości napisanych po polsku i przechowywanych dzisiaj w YIVI Institute for Jewish Research w Nowym Jorku. Te bezcenne świadectwa o wielkich walorach dokumentalnych i literackich ukazują się w Polsce po raz pierwszy.

Dlaczego mężczyźni kłamią, a kobiety płaczą to niepowtarzalna mieszanka wiedzy, poczucia humoru i wyników wieloletnich obserwacji zachowań ludzkich. W niezwykle zabawny sposób uczy, jak położyć kres problemom z porozumiewaniem się obu płci i rozpocząć naprawę ich wzajemnych stosunków osobistych i zawodowych.

W tej książce znajdziecie 26 typowych sytuacji, które są prawdziwą zmorą rodziców dzieci w wieku od 2 do 12 lat. Dzięki tej lekturze poznacie spsoby na zachowanie spokoju i zimnej krwi przy wprowadzeniu swoich stanowczych, ale jasnych ograniczeń. Autorka podpowiada rozwiązania, które wzmacniając więź między rodzicami i dziećmi pozwolą uniknąć problemów w przyszłości.

Autorka przedstawia naturalne metody leczenia różnych dolegliwości nie wymagających porady u lekarza: aromaterapię, trening autogenny, terapię kwiatową dr. Bacha, techniki relaksacyjne, zdrowe odżywianie, homeopatię, ziołolecznictwo, shiatsu i akupresurę, tai chi, hydroterapię oraz jogę. Radzi, kiedy je stosować. Omawiając objawy chorobowe wyraźnie rozgranicza i sygnalizuje, kiedy istnieje konieczność wizyty u lekarza, a kiedy kobiety mogą pomóc sobie same. Przedstawione rady i zalecenia mogą być pomocne zarówno w profilaktyce zdrowotnej i zapobieganiu wielu chorobom, jak i ich leczeniu.

Sukces Bajek terapeutycznych utwierdził autorkę w przekonaniu, że preferowana przez nią metoda terapeutyczna znajduje coraz więcej zwolenników. W Bajkoterapii podbudowuje ją od strony naukowej i osadza w kontekście kulturowym, a także daje przykłady nowych bajek terapeutycznych, które uczą, jak radzić sobie z rozmaitymi problemami osaczającymi dziecko w dzisiejszym świecie.

Dzieci są ciekawe! Chcą poznawać swoje otoczenie i badać je wszystkimi zmysłami. Grupa autorów łączy fachową wiedzę i zawodowe doświadczenie w kalejdoskop zajmujących zabaw oraz kreatywnych pomysłów do wykorzystania w pedagogicznej codzienności. Efektem jest radość i samodzielność dzieci.

Karen Horney (1885-1952) - psychiatra i psychoanalityk niemiecki, skończyła studia medyczne i do 1932 roku wykładała w Instytucie Psychoanalitycznym w Berlinie. Po dojściu Hitlera do władzy tak jak wielu niemieckich intelektualistów wyemigrowała do Usa. Tam m.in. założyła wraz z Erichem Frommem Amerykański Instytut Psychoanalityczny. Karen Horney to jedna z najważniejszych postaci współczesnej psychiatrii i psychoanalizy. W seii "Psychologia" REBIS wydał następujące jej prace : Nasze wewnętrzne konflikty, Neurotyczna osobowość naszych czasów, Nerwicę, a rozwój człowieka, Nowe drogi w psychoanalizie, Wykłady ostatnie , a dodatkowo Autoanaliza. Na tom Psychologia kobiety składają się publikacje i wykłady Horney z lat 1922-1936. Można je traktować jako wyraz jej ówczesnych poglądów na zagadnienie psychoanalizy i ludzkiego seksualizmu, przemyśleń, które niejako zapowiadają dalszą ewolucję jej zapatrywań i drugą, dojrzałą teoretycznie, fazę twórczości. Horney kwestionuje tu twierdzenia Freuda odnośnie do rozwoju psychoseksualnego, wyjątkowo kobiet. Porusza takie zagadnienia jak oziębłość, konflikty macierzyńskie, związki monogamiczne, podejrzliwość jednej płci wobec drugiej, masochizm kobiecy i neurotyczna wymaganie miłości. Dość dużo opinii i twierdzeń zawartych w Psychologii kobiety weszło do wiedzy potocznej i jest zazwyczaj bezwiednie powtarzanych i cytowanych.

Bibliofilskie wydanie łączne trzech tomów popularnego Małego poradnika życia. Doskonałe na prezent. Wstęp Wiele wydarzyło się od jesieni 1990 roku, kiedy to przy kuchennym stole pospiesznie spisałem kilka stron rad, refleksji i spostrzeżeń dla mojego syna, Adama. Wybierał się on właśnie na studia, więc uznałem, że zbiór przemyśleń i odkryć, które ukształtowały moje życie, będzie stosownym podarunkiem, by uczcić to wydarzenie. U progu dorosłości, Adama czekało wiele wyzwań, a przede wszystkim wybór właściwej drogi życiowej. Dlatego podjąłem próbę wskazania kierunku jego sercu i jego umysłowi. Pierwszy zbiór ojcowskich porad zawierał 511 haseł. Co dwa lata dosyłałem mu nowe. Zbiory te, opublikowane w postaci małych książeczek, stały się, ku memu zdumieniu i radości, bestsellerami. Ale najbardziej jesteśmy z synem dumni z tego, że nasza korespondencja, dostępna już w 28 językach, jest ceniona na całym świecie jako wartościowe kompendium życiowych refleksji i użyteczny poradnik. Wydanie niniejsze zawiera trzy tomiki Małego Poradnika Życia, prezentując je w najładniejszej - moim zdaniem - postaci. Ciemna, twarda oprawa ze złotymi tłoczeniami sprawia, że zawartość zdaje się tym cenniejsza. Choć Adam twierdzi, że zawsze ją cenił. Mam nadzieję, że po przeczytaniu paru stron, zgodzicie się z nim. H. J. B.

Nigdy dotąd tak wielu młodych ludzi nie było atakowanych tyloma obrazami bezsensownego okrucieństwa. Nigdy dotąd nie byli świadkami rozwiązywania tak wielu problemów przy pomocy kul i bomb. Nigdy dotąd nie zaistniała tak paląca potrzeba pokazania dzieciom na ich własnym przykładzie, że nieporozumienia można zażegnać dzięki uczciwej i pełnej szacunku rozmowie. To najlepsza ochrona przed ich agresywnymi odruchami, jaką jesteśmy w stanie im zapewnić. Kiedy nadchodzi nieunikniona chwila frustracji i wściekłości, zamiast sięgać po broń mogą użyć słów, które słyszeli od najważniejszych osób w swoim życiu. Z tym przekonaniem podjęłyśmy się napisania tej książki. Trzy lata później, po wielu kolejnych dyskusjach, miałyśmy wreszcie w ręku gotowy maszynopis i odczuwałyśmy głębokie zadowolenie. Udało nam się stworzyć przejrzysty zbiór zasad Jak mówić, żeby dzieci się uczyły w domu i w szkole. Przedstawiłyśmy konkretne przykłady zachowań i język, który jest tak ważny w procesie nauczania. Pokazałyśmy, jak stworzyć klimat emocjonalny, w którym dziecko będzie mogło z poczuciem bezpieczeństwa otworzyć się na nowe i nieznane rzeczy; jak skłonić dziecko do odpowiedzialności i samodyscypliny. Opisałyśmy niezliczone metody pomagające dziecku uwierzyć w siebie. Mamy szczerą nadzieję, że idee przedstawione w tej książce pomogą wam dostarczyć inspiracji i siły młodym ludziom, z którymi zetkniecie się na swej drodze. Jak mówić żeby dzieci się uczyły w domu i w szkole – fragment Siedem sposobów zachęcania dzieci do współpracy Podczas pierwszego roku pracy moja metoda zachęcania dzieci do współpracy przypominała slogan reklamowy firmy Nike: „Po prostu to zrób!" Poświęcałam mnóstwo czasu na dokładne rozplanowanie i podzielenie dnia na kilka przesyconych materiałem lekcji. Mieliśmy dużo materiału do przerobienia i mało czasu, więc gdyby dzieci po prostu spokojnie siedziały i „współpracowały", bylibyśmy w stanie maksymalnie wykorzystać dany nam czas. Słowo „współpraca" oznacza „pracować wspólnie dla osiągnięcia określonego celu". Jednakże niektórzy uczniowie zachowywali się tak, że odnosiłam wrażenie, iż ich wspólnym celem jest położenie kresu mojej pracy! W trakcie przeglądania zadań domowych jakiś uczeń mnie pytał, czy może pójść do toalety, przez klasę przelatywał samolocik z papieru albo ktoś spadał z krzesła. Co się działo z tymi dziećmi? Czy nie wiedziały, jak ważne jest zdobycie wykształcenia? Czy nie dostrzegały związku pomiędzy nauką a ich własną przyszłością? Dlaczego nie potrafiły narzucić sobie dyscypliny? Pewnego dnia gdy miałam dyżur na przerwie razem z inną nauczycielką, obserwowałam, jak dzieci się popychają, szturchają i kłócą o to, czyja kolej, żeby bawić się piłką. Moja towarzyszka przewróciła oczyma z obrzydzeniem i powiedziała: — Popatrz na nich. Są tacy niedojrzali. Dlaczego się tak dziecinnie zachowują? Mruknęłam coś pod nosem, ale pomyślałam: „Może dlatego, że są dziećmi i może to my, dorośli, powinniśmy starać się ^piej rozumieć, jak naprawdę zachowują się dzieci". Kiedy spotkałam Jane w pokoju nauczycielskim, przekazałam jej swoje Wielkie odkrycie. Jane pokręciła głową. — To, co obserwujesz, to nie tylko dziecinne zachowanie, ale coś więcej. Niektóre z tych dzieci mają takie problemy, o jakich nam się nawet nie śniło w ich wieku. Mam w klasie uczniów, którzy prawie nie widują swoich rodziców. Są oni wysokiej klasy specjalistami, zajętymi robieniem kariery, i z niczego nie chcą zrezygnować. Z kolei rodzice innych dzieci po prostu nie mają kiedy przebywać w domu, bo biorą dodatkową pracę, żeby jakoś związać koniec z końcem. Ken ma w klasie dziecko, które było w ciągu roku w dwóch rodzinach zastępczych i trzech różnych szkołach. A ty sama opowiadałaś mi, że masz ucznia, który mieszka w schronisku dla bezdomnych. Te dzieci nie tylko borykają Się z normalnymi problemami wieku dojrzewania, ale wiele z nich nawet nie miało szansy być dziećmi. — Jane przerwała i westchnęła. — To smutne, ale prawda jest taka, że w dzisiejszych czasach dzieci jak nigdy dotąd przeżywają stresy i cierpią z powodu zaniedbania. Jeśli chcemy w ogóle mieć nadzieję, że pomożemy im zdobyć wiedzę, to musimy najpierw pomóc im rozładować cały ten emocjonalny bagaż, z którym przychodzą do szkoły. A to znaczy, że jako nauczyciele musimy w dużym stopniu przyjąć na siebie rolę rodziców. Jane przypuszczalnie miała rację. Chociaż część dzieci przychodziła do szkoły chętna do nauki, inne wydawały się roztargnione i wymagające pomocy. Może to dlatego ignorowały moje najprostsze prośby i stawiały opór. Cokolwiek działo się w ich domach, miało wpływ na ich zachowanie w szkole. To wydawało się nawet na swój sposób logiczne. Kiedy Sam zapytał matkę, czy może jej przeczytać wypracowanie, powiedziała, żeby dał jej spokój (właśnie rzucił ją kochanek). Melissa, której owdowiały ojciec wpadł w alkoholizm, była wychowywana przez nastoletnią opiekunkę i telewizję. Dziewczynka zupełnie nie wiedziała, jak porozumiewać się z dorosłymi. Matka Erica cierpiała na chroniczną depresję. Co te dzieci mogły wiedzieć o współpracy? Z pewnością nie nauczyły się tego od swoich rodziców. Oczywiście nie byłam w stanie zmienić tego, co działo się w ich domach, ale mogłam zmienić to, co działo się w szkole. Kiedy rozmyślałam o moim sposobie uczenia, musiałam przyznać, że czasami sprawiałam wrażenie sierżanta wykrzykującego rozkazy: „Naostrzcie ołówki". „Podnieś rękę". „Podpisz swój sprawdzian". „Siedź na miejscu". „Wyjmijcie książki". „Patrz na swoją kartkę". „Stójcie równo". „Mów ciszej". „Wypluj gumę". „Ostrożnie z komputerem!" Nie tylko mówiłam dzieciom, co mają zrobić, ale także czego nie mają robić: „Nie biegajcie po korytarzu". „Nie pchajcie się". „Nie bij go!" „Nie zapomnijcie odrobić zadania!" „Nie pisz po ławce". „Nie rozmawiaj". „Nie oszukuj". „Nie wyciągaj tak daleko nóg". „Nie drażnij chomika". Zamiast przekazywać wiedzę traciłam czas na kontrolowanie niesfornych uczniów. Ale gdybym tego nie robiła, to w jaki sposób mieliby się nauczyć zachowywać jak cywilizowani ludzie? A jednak im więcej rozkazów wydawałam, tym większy stawiali opór. Traciliśmy cenny czas lekcyjny na przełamywanie oporu i walkę. Gdy zdarzały się szczególnie trudne dni, wracałam do domu wyzuta całkowicie z sił, a moja cierpliwość była na wyczerpaniu. Czułam się, jak w tym dowcipie: „Został mi jeden nerw... właśnie na nim grasz!"[...]Jak mówić, żeby dzieci się uczyły w domu i w szkole Spis treści Podziękowania 8 Jak powstała ta książka? 9 Kim jest narratorka? 13 1.Jak radzić sobie z uczuciami, które przeszkadzają w nauce 15 2.Siedem sposobów zachęcania dzieci do współpracy . . 47 3.Pułapki stosowania kar: inne możliwości prowadzące do samodyscypliny 77 4.Wspólne rozwiązywanie problemów: sześć kroków, które rozbudzają twórczy zapał dzieci i ich zaangażowanie 104 5.Pochwała, która nie wprawia w zakłopotanie; krytyka, która nie rani 136 6.Jak uwolnić dziecko od narzuconej mu roli 161 7.Partnerska relacja rodzice — nauczyciel 192 8.„Wyłapywacz snów" 221

Ta książka jest dla mężczyzn wyzwaniem, by podjęli się przewodzenia swym rodzinom, wytyczyli im cele, dając poczucie bezpieczeństwa, stabilności i szczęścia. Stanowi przepojony ciepłem, osobisty przewodnik po panujących w rodzinie stosunkach.

Autorki, korzystając z własnych doświadczeń, a także doświadczeń innych rodziców, przekazują wzruszające i przekonujące świadectwa takiego porozumiewania się z dziećmi, które pozwala u obu stron wyzwolić to, co najlepsze.

Publikacja jest pracą empiryczną, w której autor bada zjawiska mające miejsce w rodzinach osób chorych na schizofrenię. Autor rozważa w tych rodzinach takie relacje pomiędzy jej członkami jak: odsuwanie, wiązanie, separacja czy wykluczanie. Przeprowadzane badania wykazują między innymi niesłuszność tezy o nadopiekuńczości w rodzinach schizofrenicznych. Uzyskane i opisane w książce wyniki badań stanowią ważny wkład do opisu tego rodzaju rodzin.

Czujesz tak, jak myślisz to pasjonujące i odkrywcze źródło materiałów do praktycznego wykorzystania w terapii poznawczo-behawioralnej dzieci i młodzieży.

W swojej pracy, amerykański psycholog przedstawia stan wiedzy mężczyzn o najbardziej skomplikowanej ze wszystkich istot - kobiecie.Uwaga!Książka z dużym przymrużeniem oka - w środku puste strony.

Dlaczego małe dzieci nie dają spać, a duże żyć? Terapia dla zmartwionych rodziców

Książka ks. Berko jest poruszającym dokumentem z pracy misyjnej pośród ludzi żyjących w getcie favel, zamkniętym świecie nędzy i zbrodni. Nawet sami Brazylijczycy, ci z "normalnego" świata, niewiele wiedzą o życiu na favelach, omijają je i nie chcą mówić o sytuacji ludzi egzystujących w tym piekle stworzonym przez człowieka. Dzięki Opatrzności Bożej polski misjonarz przebywa wśród mieszkańców favel i wydobywa na światło to, co z człowieczeństwa przetrwało w otchłani bezmoralności i bezprawia. Walka o przetrwanie na favelach to wielka lekcja życia, którą Autor przeżył osobiście i której sam doświadczył. Jest to więc świadectwo dobra i zła, miłości i cierpienia.

Książce, którą oddajemy do rąk szerokiego grona Czytelników, przyświecają trochę odmienne - w porównaniu z innymi publikacjami - cele. Ujmuje ona małżeństwo i rodzinę w ich wymiarze społeczno-kulturowym, a częściowo i historyczno-społecznym - w tym także religioznawczym. Wyobrażamy sobie, że zainteresuje ona nie tylko socjologów, etnologów, pedagogów, kulturoznawców, teologów, studentów tych dyscyplin, ale także nauczycieli i wychowawców, pracowników sieci poradnictwa małżeńsko-rodzinnego, działaczy społecznych i wszystkich ,,społecznie zorientowanych"" Czytelników. Książka została przygotowana w zasadzie na bazie wydanej dwukrotnie przez PWN (1982 i 1984) Socjologii małżeństwa i rodziny. Stanowi jej trzecie, gruntownie zmienione, poszerzone i uwspółcześnione wydanie. Zauważamy, że niewspółmierne jest dziś zapotrzebowanie na podręcznik poświęcony małżeństwu i rodzinie. Nie tylko wielokrotnie wzrosła liczba osób zainteresowanych tą problematyką, w związku z wprowadzeniem do szkół specjalnego przedmiotu: przygotowanie do życia w rodzinie, ale też została społecznie zaakceptowana problematyka rodzinna przez wprowadzenie w kilku szkołach wyższych nowego kierunku: studia nad rodziną. Niniejsza książka spełnia wymogi podręcznika; ma w znacznej mierze odpowiedzieć na takie zapotrzebowanie. Pod tym kątem budowano jej strukturę, dobierano materiał o charakterze teoretycznym, historycznym i empirycznym i przedstawiono go w zrozumiałym dla każdego Czytelnika języku.

Po kilkunastu latach autorki bestsellerowej serii ""Jak mówić.."" wracają do swoich czytelników bogatsze wrodzicielskie doświadczenia zrozwiązaniem problemów wychowawczych typowych dla ""buntowniczego"" okresu dorastania.W swojej nowej książce autorki poruszają typowe problemy wieku dorastania, piszą ozagubieniu, opragnieniu akceptacji, omłodzieńczym buncie, przekorze ipotrzebie decydowania osobie, jaką odczuwają prawie wszystkie nastolatki. Poruszają także kwestie związane ze zmianami obyczajowymi, przedwczesnym zainteresowaniem seksem, łatwym dostępem do narkotyków, niebezpieczeństwami związanymi zszerokim dostępem do mediów.Książka powstała na podstawie wielu zajęć ispotkań, jakie autorki przeprowadziły znastolatkami iich rodzicami.

Wszyscy młodzi ludzie popełniają czasem błędy. Nauczenie ich, jak radzić sobie z tymi błędami i w jaki sposób nie popełniać w kółko tych samych błędów to wielka odpowiedzialność spoczywająca na ich rodzicach i opiekunach. Dostarczanie młodym ludziom zdrowej dawki dyscypliny to niezmiernie ważny element procesu wychowawczego. Zbyt często jednak, gdy dzieci i młodzież popełniają błędy, dorośli zaczynają mylić dyscyplinę z karą - po czym denerwują się, gdy błędy młodych ludzi nie tylko się nie pomniejszają, ale nasilają. Dyscyplina powinna uczyć - w przeciwnym razie nie jest dyscypliną.

Bajki te, poprzez przedstawienie sytuacji stresujących i rozwiązywanie ich, dają dziecku wsparcie i poczucie bezpieczeństwa. W nowym zbiorze Autorka porusza takie problemy jak: adopcja, rozwód rodziców, brak wiary w siebie, nadpobudliwość ruchowa, strach przed bólem, przemoc fizyczna, psychiczna, seksualna.