Ta krótka powieść uznawana jest przez wielu za najwybitniejszą w twórczości At-Tajjiba Saliha. Zaliczana do nurtu sudańskiego realizmu magicznego przedstawia w ciepły, liryczny sposób codzienne życie, wierzenia, obyczaje, pracę i rozrywki mieszkańców małej sudańskiej wioski. Tytułowy bohater, Zajn, jest odmieńcem, będącym przedmiotem żartów swoich sąsiadów i znajomych, głównie z powodu swego kochliwego usposobienia ? zakochuje się często, lecz bez wzajemności, zawsze w najpiękniejszych dziewczętach. Plotki o jego weselu poruszają wszystkich mieszkańców wioski, każdego jednak z innych powodów...

kolejna powieść Schlinka, po Lektorze i opowiadaniach Dalej od miłości niemieckie lato, z dala od świata, w zrujnowanej wiejskiej posiadłości. Co jeszcze jest prawdą? Po ponad dwudziestu latach spędzonych w więzieniu bohater, jeden z czołowych terrorystów lat siedemdziesiątych zostaje nieoczekiwanie ułaskawiony. Jego siostra, Christiane, chce, żeby pierwszy weekend na wolności spędził z grupką dawnych przyjaciół, z dala od miasta, w zrujnowanej wiejskiej posiadłości, bez reporterów i kamer. Dziennikarz Henner, nauczycielka Ilse, biznesmen Ulrich, z żoną i córką, Karin pełniąca funkcję biskupa niewielkiej wspólnoty, adwokat Andreas - wszyscy oni w pewien sposób byli w młodości sympatykami rewolucji. Dziś zajmują wygodne miejsce w mieszczańskim społeczeństwie. Przyjeżdżają z poczucia lojalności, nostalgii, ciekawości. Są gotowi doradzać, pomóc, ale jednocześnie pragną zachować dystans. Nie zdołają jednak uniknąć konfrontacji z własną biografią, życiowymi marzeniami i kłamstwami. Przeszłość ożywa. W intensywnie przeżywanej atmosferze kameralnej gry wszyscy muszą wyciągnąć wnioski ze swoich doświadczeń.

Akcja powieści, napisanej w formie dziennika przez współczesnego polskiego autora, rozgrywa się w ciągu paru miesięcy poprzedzających odejście Jana Pawła II. Chory na raka lekarz, Józef Kowalski, cyniczny, zgorzkniały i ogarnięty antyklerykalną obsesją ateista, z niejasnych przyczyn, na których wyjaśnienie czytelnik musi czekać do samego końca, obwinia siebie o przyśpieszenie śmierci papieża. Dręczony wyrzutami sumienia, dokonuje obrachunku swojego życia i doznaje niespodziewanej przemiany duchowej.Tę napisaną brawurowo, niezwykle barwnym i sugestywnym językiem książkę czyta się jak kryminał. Zadziwiająca, miejscami bulwersująca, ale za to pozbawiona taniej moralistyki opowieść o umieraniu nawróconego grzesznika poruszy każdego czytelnika, bez względu na wiek i światopogląd.

Najnowsza książka Tomka Tryzny "Blady Niko" to ostatnia część trylogii dziecięcej, zamyka śląską opowieść o dojrzewaniu, zapoczątkowaną bestsellerową "Panną Nikt" (książkę na ekran przeniósł w 1996 roku Andrzej Wajda), i rozwiniętą w "Idź kochaj". Dyskusje i wódka w kawiarni Casanova, przeplatają się tu z seansami w Gdyni. Filmowo-baśniowa Świdnica jest świadkiem pierwszych miłości, poważnych wyborów i porażek artystycznych tytułowego bohatera. Pragnienie sławy, fascynacje Antonionim, Langiem i Nouvelle Vague rozbijają się o siermiężną rzeczywistość Polski Ludowej, gdzie lekcje francuskiego są gestem politycznym i skąd uciekać można tylko w sztukę. "Blady Niko" to niezwykła podróż w czasy, kiedy kochało się do szaleństwa, piło na umór i marzyło o tym, by być jak Jean Luc Godard, mieć na własność kamerę "szestnastkę", scotch do klejenia taśmy i być naprawdę wolnym. Recenzja Leszka Żulińskiego Nowa powieść Tomka Tryzny nikogo nie zawiedzie. Jest realistyczna aż do bólu i "artystowska" aż miło! Kiedy przed laty (chyba w 2003) pisałem felieton o drugiej powieści Tomka Tryzny pt. Idź, kochaj, nazwałem ją, podobnie jak Pannę Nikt, "powieścią inicjacyjną". W jakiejś mierze najnowsza książka proponowana przez Tryznę też należy do tej kategorii, i dobrze, bowiem ten "klucz" rozpoznawania świata jest mocną stroną tego autora, choć bohater Bladego Niko jest starszy od Romka z Idź, kochaj. Akcja, podobnie jak w poprzedniej książce, dzieje się na przełomie lat pięćdziesiątych i sześćdziesiątych w Świdnicy; bohatera (noszącego w środowisku kolegów ksywkę Blady Niko) poznajemy od wieku lat piętnastu. Jest on rówieśnikiem autora, urodził się w 1948 roku, i wkraczając w wiek dojrzewania, ulega fascynacji kinem i filmem. Zadawałem sobie pytanie o przynajmniej częściowy autobiografizm tej fabuły (i ten wiek, i praca Tryzny w branży filmowej...); do końca jest on nieodgadniony, ale zapewne nie pozostał bez wpływu na pomysł i jego szczegóły. Ale to mniej ważne. Ważniejsze, że Tryzna znowu napisał fascynującą książkę o "nietypowych" ludziach i ich pasjach, które niczym sen przez mrok, przebijają się przez przaśną rzeczywistość przaśnych lat. Ach, ten obraz Świdnicy z tamtejszego okresu (pełnej jeszcze radzieckich żołnierzy) i wizerunek biednej młodzieży, zbaczającej albo na niziny życia, albo przebijającej głową ich mur, właśnie dzięki ambicjom i fascynacjom, jakie ich porywają. Blady Niko jest kimś z tego grona - złych uczniów, drobnych pijaczków, meneli, wykolejeńców, abnegatów... Ale szybko dostrzegamy, że wyrasta ponad tę "średnią prowincjonalną" dzięki swojej pasji - porywa go możliwość robienia amatorską kamerą filmów, które bez większego sukcesu wysyła na różne lokalne konkursy filmowe, lecz które jednak wzbudzają zaciekawienie i dają jakieś świadectwo talentu ich autora. Jest tam zresztą kilku takich chłopaków ogarniętych "manią kina", jest i kilku poetów, prozaików, różnej maści artystów, jednym słowem Świdnica ma swoją amatorską bohemę, także swój Dom Kultury, swój Dyskusyjny Klub Filmowy itd. Wspaniały obraz ówczesnej prowincji, standardów życia, obyczaju - z nie nachalną, acz nie pozbawioną swego "swoistego wdzięku" Komuną w tle. W tej mierze zapis Tryzny jest celnym, spostrzegawczym dokumentem. Realizm tej książki uważam za wręcz znakomity. Za osobliwy, lecz równie realistyczny, uważam ów "artystowski kontrapunkt" owej ambitnej, nie pozbawionej zapału do "celów wyższych" młodzieży. Tak, zmenelonej, niedouczonej, dziwacznej, rozpitej - a jednak patrzącej ku gwiazdom! Nasz Niko to także chłopak z zupełnie przeciętnej rodziny. Nie jest orłem w szkole, "kombinuje jak koń pod górkę", pieniądze zarabia u swojego ojca, krawca, pikując na maszynie kurtki ortalionowe, wtedy modne. Ale te pieniądze wydaje niemal całe na materiały niezbędne do robienia amatorskich filmów. Tylko tym żyje, tylko to go naprawdę kręci. Całymi godzinami pracuje nad jednym ujęciem kamery, nad montażem kilku klatek itd. Jest to postać piękna, mimo "lekkiego trybu życia", wódeczki, wińska, dziewczynek itp., mająca prosty kręgosłup, siłę determinacji, cel w życiu i "przyzwoitą aksjologię". Człowiek pasji! Pewnego dnia przychodzi wieść, że tajemniczy doktor Wunde z Niemiec dowiedział się o talencie Niko i obiecuje przysłać profesjonalną kamerę. Ach, jakież pobudza to nadzieje, jakie scenariusze, plany, marzenia, przygotowania... Kiedy okazuje się, że dr Wunde w ogóle nie istnieje, a kamery nigdy nie będzie - wszystko obraca się w gruz. Wspaniałe zakończenie tej powieści przypomina trochę ostatnią scenę z Greka Zorby. Nie wiemy, czy Niko dojdzie kiedyś swego, tak jak to np. udało się Martinowi Edenowi, nie wiemy... Ale książkę zamykamy we wzruszeniu, zadumie, skrywanej łezce nad tym pięknym światem posadowionym w in-nym świecie - burym, nędznym, trywialnym... Nowa powieść Tomka Tryzny nikogo nie zawiedzie. Jest realistyczna aż do bólu i "artystowska" aż miło, ma dziesiątki odcieni psychologicznych, powołuje do życia niesamowite typy ludzkie, jest sympatycznie "erotyczna" (a jakże!), jest - pardon! - "pedagogiczna" (choć śmiała obyczajowo - ale cóż to dziś znaczy?), pokazuje ludzi, KTÓRYM O COŚ CHODZI. Jest w tej powieści kawał Polski, kawał człowieka, "kawał etyczności" (bez rodzimej świętoszkowatości), a i szczypta dobrego dystansu oraz humoru. No i wiele scen naprawdę wzruszających... Co ciekawe: ten autor nie wpisuje się w nurt współczesnej polskiej "nouveau roman", tzn. nie eksperymentuje w języku, narracji, kompozycji itd. A jednak pozostaje nowoczesny i oryginalny, rozpoznawalny i "własny". Brawo! Tomek Tryzna utwierdza swoją klasę znakomitego pisarza! Decyzja druku? - dla mnie oczywista! (Leszek Żuliński)

Cassie Brougham zna lorda Anthony'ego Wellesa od dzieciństwa, jednak pierwszym uczuciem obdarzyła Edwarda Lyndhursta. Po kilku latach spędzonych w służbie wojskowej Edward wraca, gotów się ożenić. Tymczasem tuż przed ślubem Cassie porywa lord Anthony, wywozi do Genui i zamierza sam zostać jej mężem. Dziewczyna nie jest z tego powodu szczęśliwa, jednak wbrew sobie w objęciach lorda pozna smak namiętności.

Powieść o dorastaniu, w której realizm miesza sie z absurdem, a tragedia z komedią. Tytuł książki zainspirował poemat Osipa Mandelsztama, wielkiego rosyjskiego poety i prozaika, który zmarł na zesłaniu w 1938. Syberia, Azbest II, dawny obóz pracy, później wzorcowe stalinowskie miasto. Piekło na ziemi. Tu dorasta Sasza Goldberg, czarnoskóra dziewczyna o żydowskim nazwisku. Jej ojciec skorzystał z okazji i uciekłwszy do USA, zerwał wszelkie kontakty z rodziną. Saszę wychowuje matka – autorytarna Lubow. Nawet ciąża czternastolatki nie przekreśla jej ambitnych planów wobec córki. Sasza musi zostawić maleńką Nadię i wyjechać do Moskwy, gdzie matka załatwia jej miejsce w znakomitym liceum plastycznym. Ale opuszczenie Azbestu II to dopiero początek jej drogi. Dziewczyna natrafia na ogłoszenie agencji matrymonialnej kojarzącej rosyjsko – amerykańskie pary i postanawia wyruszyć do USA. Czy narzeczony z Arizony spełni jej oczekiwania na lepsze życie? Czy Saszy uda się odnaleźć ojca?

Powieść o dorastaniu, w której realizm miesza sie z absurdem, a tragedia z komedią. Tytuł książki zainspirował poemat Osipa Mandelsztama, wielkiego rosyjskiego poety i prozaika, który zmarł na zesłaniu w 1938. Syberia, Azbest II, dawny obóz pracy, później wzorcowe stalinowskie miasto. Piekło na ziemi. Tu dorasta Sasza Goldberg, czarnoskóra dziewczyna o żydowskim nazwisku. Jej ojciec skorzystał z okazji i uciekłwszy do USA, zerwał wszelkie kontakty z rodziną. Saszę wychowuje matka ? autorytarna Lubow. Nawet ciąża czternastolatki nie przekreśla jej ambitnych planów wobec córki. Sasza musi zostawić maleńką Nadię i wyjechać do Moskwy, gdzie matka załatwia jej miejsce w znakomitym liceum plastycznym. Ale opuszczenie Azbestu II to dopiero początek jej drogi. Dziewczyna natrafia na ogłoszenie agencji matrymonialnej kojarzącej rosyjsko ? amerykańskie pary i postanawia wyruszyć do USA. Czy narzeczony z Arizony spełni jej oczekiwania na lepsze życie? Czy Saszy uda się odnaleźć ojca?

"Rzeźbiarze chmur" to drugi z trzech przygotowywanych przez nasze wydawnictwo tomów opowiadań Ballarda. W tym tomie przedstawiamy Państwu opowiadania po raz pierwszy publikowane w Polsce w formie książkowej (trzy z nich opublikowała wcześniej „Literatura na świecie”, pozostałe po raz pierwszy trafiają do polskiego czytelnika). Te opowieści bywają zabawne, bywają i przerażające, niektóre dzieją się w różnych dziwnych miejscach, ale przecież wszystkie dzieją się w nas, w naszej podświadomości...

Niewielka powieść, która mieści w sobie bezmiar tragicznych doświadczeń. A w dodatku historia podana pięknie, subtelnie. Nic tu nie jest opisane wprost, koszmar rzeczywistości wyłania się z drobnych, na pozór błahych epizodów, przemilczeń, subtelnych obserwacji psychologicznych. Rzecz dzieje się w sanatorium dla pisarzy i ma konfesyjną formę dziennika prowadzonego przez bohaterkę, która szuka odosobnienia i spokoju. Nieustannie jednak powraca do koszmaru roku 1937, kiedy to aresztowano jej męża. W kraju rozpętana zostaje ogromna kampania antysemicka, zaczynają się także tzw. powtórne aresztowania. Na ciche, zdawałoby się, życie sanatorium, wydarzenia te mają bezpośredni wpływ. Przed opresyjną rzeczywistością bohaterka ucieka w literaturę, w obcowanie z przyrodą, której sentymentalne opisy stanowią kontrapunkt dla ukrytego między wierszami koszmaru codzienności.

Z Gdańska świat wygląda inaczej. Kilkadziesiąt kilometrów na wschód i na zachód leżą ziemie, które zwykle nie należały do Polski. Kilkadziesiąt lat wstecz toczy się wojna, w której strzelało się do sąsiadów i krewnych. Kto zamieszka w Gdańsku, musi o tym myśleć i rozmawiać. Tym bardziej Michał, Pomorzanin z Kielc, student historii i wnuk żołnierza Wehrmachtu. Sprawa, którą ma do załatwienia, wymaga wprawdzie dyskrecji, ale rozmowy z Ingą, Pomorzanką z Hamburga, mogą się okazać nie tylko przyjemne, lecz i pożyteczne. Kochać ją czy oszukać? A może dałoby się to jakoś połączyć? Jak czytamy, obojgu miło spotkać osobę, z którą „oprócz tego można jeszcze pogadać”. Posłuchajmy więc i my, o czym gadają. Nie dla wszystkich młodych ludzi GG to tylko gadu-gadu, a SS – supersprzedawca.

Kiedy w 1918 roku – po czterech latach spędzonych na wojnie – książę Morosini wraca do swego pałacu w Wenecji, pragnie jedynie wieść wygodne, spokojne życie. Los jednak chce inaczej… Kobieta, którą kochał, od dawna związana jest z innym mężczyzną, a na majątku księcia ciąży zadłużenie. Morosini wkrótce też odkrywa, że jego matka została zamordowana i że bezcenny szafir, którym rodzina szczyciła się od wielu pokoleń, zwany Błękitną Gwiazdą, zniknął z jej domu bez śladu. Od tej chwili książę ma tylko jeden cel: odnaleźć klejnot i odkryć zabójcę matki. Nie wie, że oto rozpoczyna się najbardziej niezwykła i niebezpieczna przygoda jego życia. Książę, podążając śladem szafiru, trafia do Warszawy lat dwudziestych, która zachwyca go swoją urodą i gościnnością. Ale co najważniejsze, spotyka tam dwie osoby, które odcisną głębokie piętno na jego dalszych losach. Jedną z nich jest tajemniczy, charyzmatyczny Żyd - Szymon Aronow, także pragnący odnaleźć Błękitną Gwiazdę. Drugą - młoda, piękna i równie niewinna, co niebezpieczna Polka, Anielka Solmańska. Książka Juliette Benzoni wprowadza nas w niezwykły świat przedwojennej Europy, opisując mroczne tajemnice, zbrodnie, miłość, namiętność, wielkie pieniądze i porywające namiętności.

Emil Zola - mistrz naturalizmu jest twórcą monumentalnego cyklu powieści o społeczeństwie francuskim w XIX wieku, którego Nana, jest jedną najciekawszych i najdoskonalszych części. Historia paryskiej kurtyzany, pięknej, ponętnej kobiety, pełnej uczuć i pasji, opisy jej skomplikowanego życia, tragedii, wzlotów i upadków, na tle tętniących życiem paryskich teatrów, salonów i balów - doskonale ukazuje Francję w epoce Drugiego Cesarstwa. Wyczerpujące opracowanie, pomocne informacje, komentarze do tekstu - ułatwiają zrozumienie tej wymagającej lektury. Powieść należy do klasyki literatury światowej, serdecznie polecamy!

(A... B... C..., Dobra pani, Gloria victis) Wybór nowel Elizy Orzeszkowej Wydawnictwa GREG to zbiór najpopularniejszych i najchętniej czytanych nowel, przygotowany specjalnie z myślą o uczniach. Zbiór obejmuje najważniejsze dzieła autorki, opracowane przez nauczycieli polonistów. Informacje zawarte w opracowaniu są zgodne z najnowszą podstawą programową. Przyjazny i logiczny układ książki, czcionka ułatwiająca czytanie oraz dokładne i rzetelne opracowanie sprawiają, że utwory należące do klasyki polskiej nowelistyki czyta się z prawdziwą przyjemnością, a zrozumienie ich nie stanowi najmniejszego problemu. Serdecznie polecamy.

In all tales, the grandfather is always pictured sitting by the fireplace surroned by his grandchildren and, as flames flicker and come to life, he tells them the story of his life.

Koedycja z Oficyną Wydawniczą Volumen. Kraj świata to zbiór opowiadań wydany w 1988 r. przez Instytut Literacki w Paryżu i krajowe podziemne wydawnictwo "PoMost". Przedstawił w nich krytycznie stan duchowy polskiego społeczeństwa lat 80.: uwiąd etosu Solidarności i uległość zwykłych ludzi wobec władzy. Jego pisarstwo podziemne nie przynosiło pokrzepienia, pisarz nigdy nie uderzał w martyrologiczny, cierpiętniczy ton. W latach 1984-1988 współtworzył nagrywane na kasety magnetofonowe literackie pismo "NaGłos"; pisywał do periodyków "Arka" i "Kultura Niezależna". W 1988 otrzymał nagrodę Fundacji Singlerów w Australii. Rok później wszedł w skład Komisji Założycielskiej Stowarzyszenia Pisarzy Polskich. Kraj świata (1993), został sfilmowany przez Marię Zmarz-Koczanowicz.

O człowieku, który był? każdym i nikim. O książce Imię i nazwisko, wiek, zawód: nieznane? Znaki szczególne: brak. Człowiek bez właściwości? Nawet sąsiedzi nie wiedzą, kim jest ten człowiek o tak przeciętnej fizyczności. Ma oczy, uszy, nos, dwie ręce i nogi. Lecz to za mało, by przejść niezauważonym. Nie wiedzieć dlaczego ludzie biorą go cały czas za kogoś, kim nie jest: hydraulika, prezentera pogody, byłego więźnia? Kim tak naprawdę jest ten idealny sobowtór? Zabawna, groteskowa powiastka o tożsamości człowieka i o tym, w jak wysokim stopniu kształtują ją inni ludzie. W klimacie Kafki i Camusa. O autorze Joël Egloff (ur. 1970) ? jeden z najbardziej uznanych przez krytykę literacką i czytelników francuskich pisarzy młodej generacji. Mieszka w Strasburgu. Nakładem Wydawnictwa Literackiego ukazały się dwie jego powieści: Zamroczenie i Edmond Ganglion & Syn.

Jake Kilchurn, syn finansowego potentata, gardzi życiem w pogoni za pieniądzem. Zarabia na siebie, oddając się swej pasji - poszukiwaniu cennych kamieni szlachetnych, z których tworzy kunsztowne klejnoty o wyjątkowej urodzie. Niezwykłym zrządzeniem losu trafia do tajemniczego zamku Seakirk, gdzie podsłuchując grupkę walecznych duchów, dowiaduje się o kobiecie niezwykłej urody, która żyła osiemset lat wcześniej. W wyniku niesamowitego zdarzenia o sile błyskawicy Jake przenosi się w czasie do średniowiecznej Anglii, do monumentalnej twierdzy Artane. Poznaje tam olśniewająco piękną Amandę, kobietę o niezwykłym charakterze, której oblicze jest zdolne odmieniać bieg wojen...

Kontynuacja bestsellerowych Tysiąca dni w Wenecji oraz Tysiąca dni w Toskanii. Nowy dom, nowi sąsiedzi, nowy etap w życiu. Marlena i Fernando opuszczają Toskanię, by osiedlić się w sąsiadującej Umbrii. Ich nowy dom to część średniowiecznego palazzo mieszczącego się w samym sercu prastarego, przepięknego Orvieto. Podupadła ale nadal pełna uroku budowla wymaga gruntownego remontu, w którym nic nie przebiega jak powinno, dostarcza za to sposobności poznania fascynującej historii miasta i jego mieszkańców. Nietrudno się domyśleć, że sąsiedzi amerykańsko-włoskiej pary szybko polubią nowo przybyłych. Podobnie jak poprzednie książki Marleny de Blasi, Tysiąc dni w Orvieto zawiera wiele smakowitych przepisów na dania z włoskiej kuchni. Gotowanie może być sztuką i ceremoniałem – ale to nie oznacza, że musi być trudne?! Marlena de Blasi – dziennikarka, krytyk kulinarny, autorka prozy wspomnieniowej o Wenecji, Toskanii i Sycylii oraz trzech książek kucharskich. Z pochodzenia Amerykanka, od kilkunastu lat mieszka we Włoszech. Obecnie wraz z mężem zajmuje się organizacją wycieczek kulinarnych po Toskanii i Umbrii.

Bohaterami tej powieści, rozgrywającej się na przełomie 1983 i 1984 roku, są potomkowie żydowskich ofiar i ich katów okresu II wojny światowej. Żydowski pisarz, Herman Gebirtig, więzień obozów koncentracyjnych, przyjeżdża po latach emigracji w USA do Wiednia jako świadek w procesie nazistowskiego zbrodniarza. Przeszłość, o której chciałby zapomnieć, dopada go zupełnie inaczej niż Karola Sachsa, syna nazistowskiego lekarza z Auschwitz, ale obaj nie potrafią się z nią uporać.

To jeden z najpopularniejszych utworów autora, o którym Mojżesz Kanfer pisał, że "wszystkie właściwości poety skupiają się jak gdyby w soczewce w najdoskonalszym dotychczas jego dziele".