Ta kategoria dedykowana jest współczesnym czytelniczkom literatury kobiecej. Bardzo szeroki wybór romansów, kryminałów, powieści obyczajowe, poruszająca literatura kobieca, erotyki, harlequiny polskich i zagranicznych autorów. Każda lubiąca czytać kobieta znajdzie coś szczególnego dla siebie.
Polecamy literaturę Sergiusza Piaseckiego, Stanisława Srokowskiego, Diany Palmer czy w końcu Blanki Lipińskiej.
Namiętny pocałunek z kimś, kogo nie powinno się całować.
Ramiona, które przytulą lub zabiją.
Mężczyzna niepokojący lecz zachwycający.
Kobieta, która drży i żarliwie wierzy…
Mężczyzna, który tak umiejętnie kłamie.
Kobieta, która sądzi, że radzi sobie w życiu, szczęśliwe zrządzenie losu…
Bohaterowie uparcie zmierzają przed siebie niczym małe lecz wytrwałe żółwie, które chciałyby nauczyć się tańczyć bardzo powoli w świecie zbyt szybkim i zbyt brutalnym…
„Rada przyjaciółki – przeczytajcie tę sagę! Znajdziecie w niej potężną dawkę humoru i optymizmu, tak jakby Pancol chciała złapać całe zło tego świata za rogi i skręcić mu kark”.
Marie Claire
„Oczekiwana kontynuacja Żółtych oczu krokodyla. Oto walc, który prowadzi nas w słodko-gorzkim tempie, niepozbawionym jednak figli. Autorka porusza ważne kwestie dotyczące relacji międzyludzkich, a jej ujmujący styl sprawia, że czytanie tej powieści to czysta przyjemność”.
Carrefour Savoirs
Joséphine przestaje się przejmować tym, czy krokodyl rzeczywiście pożarł jej męża, który zniknął w Kenii. Opuściła Courbevoie i zamieszkała w kamienicy w modnej paryskiej dzielnicy, dzięki pieniądzom zarobionym na bestsellerze, którego autorstwo starała się sobie przypisać jej siostra Iris. To oszustwo przypłaciła pobytem w klinice psychiatrycznej.
Wolna, wiecznie nieśmiała i nie w pełni zadowolona ze swojego życia Joséphine ciągle czeka na wielką miłość, która nie nadchodzi. Aż do pewnego świątecznego wieczoru, kiedy to niespodziewany pocałunek całkiem odmieni jej dotychczasowe życie.
Urodzenii,by żyć to historia trzech ciężarnych Żydówek, więźniarek obozu koncentracyjnego w Auschwitz, którym udało się ukryć swój stan przed oczami oprawców i dzięki temu uniknąć śmierci. Opowieść rozpoczyna się pod koniec II wojny światowej. Trzy nieznające się kobiety zmuszane do niewolniczej pracy w zakładzie zbrojeniowym i ostatecznie umieszczone w masowym transporcie do obozu Mauthausen w Austrii, są pewne, że czeka je śmierć. W trakcie trwającej siedemnaście dni gehenny, pochłaniającej życie tysiąca transportowanych więźniów, kobiety rodzą dzieci. Pomimo katastrofalnych okoliczności, dzięki pomocy współwięźniów, szczodrości mieszkańców mijanych wiosek i paru ludzkim nadzorcom, zarówno matkom, jak i dzieciom udaje się przeżyć do końca wojny. Po wojnie matki z dziećmi rozpoczynają nowe życie w różnych częściach świta. Dopiero podczas obchodów 65. rocznicy wyzwolenia obozu Mauthausen dzieci dowiadują się o sobie wzajemnie i okolicznościach związanych z ich narodzinami – okolicznościami tak niezwykłymi i tak jednoczącymi, że nie sposób nie podzielić się nimi z całym światem.
Pierwsza część bestsellerowego cyklu o zwariowanej trzydziestolatce.
Prawa do książki sprzedano do ponad 20 krajów.
Powieść zekranizowano, a w rolę Rebeki Bloomwood zagrała Isla Fisher.
Rebeka Bloomwood ? właścicielka imponującej szafy pełnej modowych must-have sezonu zawodowo zajmująca się pisaniem porad na temat gospodarnego wydawania pieniędzy. Ulubione zajęcie: zakupy. Ale jak oddawać się swojej pasji, gdy dochody liche, a na koncie nieustanny debet? Zwiększyć zarobki? Trudne. Zmniejszyć wydatki? Niemożliwe. A bank wysyła coraz to więcej monitów…
Czy Becky wydostanie się z tego zaklętego kręgu? Czy znajdzie miłość? I czy odzyska kontrolę nad swoją kartą kredytową? Przezabawna historia o zwariowanej trzydziestolatce.
„Prawie płakałem ze śmiechu”. Daily Mail
„Zuza albo czas oddalenia” to zapis szaleńczej miłości sześćdziesięciolatka do dwudziestokilkuletniej blond piękności, odnaleziony przez Jerzego Pilcha w narciarskim bucie, na schodach jednej z warszawskich kamienic.
„Stary satyr i młodziutka nimfa – uparcie eksponujące ten motyw starożytne ludy wiedziały, co czynią”, powiada Jerzy Pilch i zasiada do spisania „summy erotycznej”, brawurowego traktatu miłosnego, w którym splatają się powieść i esej.
Za Zuzą, zwaną w pewnych kręgach Zmysłową Żanetą, bohater podąża w ciemne zaułki Warszawy, krainę męskiego pożądania. Jednak zatracenie w ramionach księżniczki solarium i silikonu nie oznacza wcale zatracenia poczucia humoru i ironii, z jaką bohater spogląda na swoje swawole – świadom swej groteskowości i zarazem powagi.
Pogoń za Zuzą budzi wspomnienie miłosnych początków: pierwszych młodzieńczych uniesień, pierwszej żony, pierwszej kochanki. Przeczucie końca miesza się z grzeszną, nieustraszoną miłością – do prostytutki o niebieskich oczach i blond włosach, której wierność jest wiernością wyższego rzędu, duchową, bo nie cielesną przecież.
„Zuza albo czas oddalenia” przełamuje granicę fikcji i życia relacją z placu boju, na którym miłość wydaje się już być dosłownie – na śmierć i życie. Ściśnięta między chwilą uniesienia a ostatnią kropką.
Namiętność to głęboka rana, na którą jedynym lekarstwem jest miłość.Uzmysłowiwszy sobie swoje instynktowne pragnienia, Elena postanawia żyć i kochać bez żadnych ograniczeń. Zrezygnowała zarówno z namiętnego związku z Leonardo, jak i ze stabilizacji z Filippo. Jednak w pewnym momencie przestaje czerpać przyjemność z niezobowiązujących związków, które przynoszą jej jedynie chwilę zapomnienia.Los ponownie zetknie ze sobą Elenę i Leonarda, tym razem w tragicznych okolicznościach. Gdy Elena trafia do szpitala, Leonardo ponownie pojawi się w jej życiu. Zrobi wszystko, by uleczyć ciało i duszę jedynej kobiety, dla której kiedykolwiek stracił nad sobą kontrolę. Wtedy też niespodziewanie wróci do niego bolesna przeszłość Czy wystawione na próbę uczucie zwycięży?
Wenecja, Rzym, Sycylia:
Podróż w poszukiwaniu namiętności.
Kobieta, która nie zaznała miłości
I mężczyzna z mroczną przeszłością…
Elena zrobiła krok naprzód. Dni szaleńczej namiętności, które przeżyła z Leonardo, sprawiły, że poznała mroczną stronę rozkoszy i stała się silna dziś są jedynie mglistym wspomnieniem. Dziś Elena wie, czego chce. Opuszcza Wenecję i przenosi się do Rzymu, aby rozpocząć perfekcyjne, pełne harmonii życie z Filippem. Gdy los zaczyna piętrzyć przed nimi przeszkody, okazuje się, że więź między Eleną i Leonardem nadal istnieje i jedno przypadkowe spotkanie może na nowo rozbudzić ogień, który nigdy nie zdołał zgasnąć.
By uczcić 30 urodziny Eleny, Fillippo zaprasza ją do restauracji... Leonarda. Spojrzenie, skradziony pocałunek doprowadzają do wzniecenia na nowo płomiennego związku. Wbrew zasadom i wyrzutom sumienia. Seks przestaje być czystym poszukiwaniem rozkoszy i staje się zjednoczeniem dusz, które należą do siebie nawzajem. Do czasu, kiedy najskrytsza tajemnica Leonarda wychodzi na światło dzienne i Elena musi zdecydować czy jest gotowa zapłacić za swoje czyny…
Czyta: Marta Wardyńska
Rozliczenie z ostatnim 30-leciem naszej historii. Janusz Anderman powraca!
Dzień po katastrofie smoleńskiej przed Pałacem Prezydenckim zbierają się tłumy. Dziennikarz francuskiego tygodnika, z pochodzenia Polak, przyjeżdża do Warszawy, by opisać protesty, które ogarnęły miasto. W przeszłości był dziennikarzem radiowym. Za przynależność do antysocjalistycznej organizacji studenckiej został internowany i trafił na Białołękę. Teraz, po latach, z okna hotelu obserwuje wydarzenia i przeżywa déja vu. Demony z przeszłości powróciły.
Nowa powieść Andermana to mieszanka wybuchowa, a jej najważniejsze składniki to świetny słuch i rytm, wyczulenie na wszelkie fałsze obecne w społecznym dyskursie i ostrze ironii. W Czarnym sercuceniony prozaik bezwzględnie i szczerze opowiada o swoim pokoleniu, uwikłanym w traumatyczną , zagmatwaną historię i jak zwykle nie pozwala zapomnieć o czarnej stronie naszej rzeczywistości.
Od lat porusza czytelników na całym świecie. Jedna z najpoczytniejszych i najgłośniejszych współczesnych polskich powieści, przełożona na ponad dwadzieścia języków.
Prawiek – wieś położona w centrum Polski – tutaj codzienność splata się z niezwykłością, rzeczywistość z mitem, a powszednie życie jest ważniejsze od wielkich wydarzeń. W burzliwych latach XX wieku kilka pokoleń kilku rodzin mieszkających w Prawieku walczy o swoje szczęście i przyszłość. Ich losy układają się w uniwersalną opowieść o czasie, przemijaniu i ludzkim losie.
„Prawiek i inne czasy to znakomite dzieło o rzadko dziś spotykanej randze i głębi”.
„The Prague Post”
„Tokarczuk ze skrawków realnej historii buduje mit, to jest historię przenikniętą ładem, gdzie wszystkie wydarzenia, także te tragiczne i złe, mają swoje uzasadnienie. Przestrzeń zorganizowana jest na podobieństwo mandali – koła wpisanego w kwadrat, będącego geometrycznym wyobrażeniem doskonałości i pełni”.
Jerzy Sosnowski, „Gazeta Wyborcza”
„W tej napisanej z rozmachem powieści Olga Tokarczuk wykorzystuje tradycję magicznego realizmu do kreacji świata, który jest przesiąknięty dawnymi mitami tak samo mocno jak jest zakorzeniony w teraźniejszości”.
„Frankfurter Allgemeine Zeitung”
Jest lipiec 1976 roku. Londyn ogarnęła fala upałów. Nie padało od miesięcy, w ogrodach roi się od mszyc, wodę bierze się z hydrantów, a Robert Riordan oznajmia swojej żonie Gretcie, że idzie za róg kupić gazetę. Już nie wraca.
Poszukiwania Roberta sprowadzają z powrotem do domu dzieci Gretty ? dwie córki, których wzajemne relacje zostały zerwane, i syna, który przeżywa poważny kryzys małżeński. Każdy ma inny pomysł co do miejsca pobytu ojca. A nikt nie podejrzewa, że matka może znać powód, którego nawet teraz nie może wyjawić.
„Riordanowie pozostaną w pamięci długo po zakończeniu lektury. Są zabawni, działają na nerwy i nie sposób ich nie kochać”. Irish Times
„Mój ulubiony gatunek powieści: wielkie serce, złożona konstrukcja psychologiczna i nieodparty urok”. Maria Semple, pisarka
„Oto autorka, u której głębia i przenikliwość oscylują tuż pod powierzchnią pozornie lekkiego stylu … W tej powieści jest coś cudownego, jakieś ciepło i przystępność, które sprawiają, że nie można się od niej oderwać i które z pewnością przesądzą o jej poczytności”. Guardian
„Wciąga od pierwszych słów …istne czary”.Daily Telegraph
Książka Maylis de Kerangal opisuje jeden dzień z życia, dla jednych tragiczny, dla innych szczęśliwy, dla jeszcze innych całkiem zwyczajny.
Dziewiętnastoletni Simon Limbres po wypadku trafia do szpitala. Jest w stanie śmierci klinicznej. Rodzice chłopca nie wierzą w to, że syn umarł, bo serce Simona nadal bije. Koordynator przeszczepów w szpitalu uzyskuje zgodę i natychmiast zaczyna działać. Rusza karuzela życia i śmierci. Organy Simona ratują życie kilku osobom.
Francuska pisarka znakomicie pokazuje dwutorowość rzeczywistości. Zespół lekarzy pracuje w wielkim skupieniu, ale równocześnie do ich myśli wkradają się prywatne banalne sprawy.
Siostra Cordelia złości się na chłopaka, który do niej nie zadzwonił, jej kolega marzy o wypadzie do Algierii, a kardiochirurg, który ma przylecieć z Paryża po serce Simona, o meczu Włochy–Francja i wieczorze z nową sympatią.
Jak skończy się ten dzień dla bohaterów książki? Czy osoby, którym Simon podarował życie, będą szczęśliwe? Jak można żyć ze świadomością śmierci dawcy?
Autorka stawia czytelnikowi trudne i niewygodne pytania, skłania do refleksji, ale nie podsuwa żadnych odpowiedzi. Czytelnik będzie musiał zmierzyć się sam z własnymi przemyśleniami.
Piękna, nastrojowa opowieść o miłości i przyjaźni, które przetrwały ponad pół wieku.
Największym, niespełnionym dotąd marzeniem 82-letniej Etty jest zobaczyć ocean. Pewnego ranka Etta wstaje bardzo wcześnie, pakuje notes, ołówek, trochę czekolady, strzelbę, wkłada najlepsze buty i ruszę w drogę. Do przejścia ma dwa tysiące mil. Jej mąż, Otto cierpliwie czeka na nią w domu. W domostwie obok Ettę wspomina także ich sąsiad Russell, który kocha ją nieprzerwanie od pięćdziesięciu lat. Książka o idealnych proporcjach śmiechu i wzruszeń, humoru i nostalgii, przeszłości i teraźniejszości. Klimat tej subtelnej powieści drogi zdobył już serca czytelników na całym świecie.
Książka powstała w oparciu o założenie, że Mona Lisa to postać historyczna ? Lisa Gherargini, żona Francesco del Giocondo. Czytelnik poznaje niemal całe życie Lisy ? kobiety, która pięć wieków temu urodziła się i żyła we Florencji, urodziła sześcioro dzieci, zmarła mając 63 lata. Oprócz zarysu życia Lisy Gherardini oraz dziejów jej rodu – a przy okazji także historii Florencji – autorka pokrótce przedstawia czytelnikowi postać Leonard da Vinci, opisuje jego talenty, osiągnięcia, zainteresowanie nauką. W książce znajduje się wiele ciekawostek odnoszących się do życia Leonarda, jak na przykład jego problemy z prawem. Autorka w bardzo ciekawy sposób przedstawia zwyczaje renesansowej Florencji, a także przybliża postać kobiety renesansu. Czytelnik poznaje tradycje związane z chrzcinami, kształceniem dzieci, funduszami posagowymi, ceremonią zaślubin, nocy poślubnej a nawet śniadania serwowanego następnego dnia (jajka i słodycze – na płodność i miłość). Autorka porusza również kwestie seksu przeznaczonego głównie dla mężczyzn i służącemu rozrywce (stąd tak wiele nieślubnych dzieci) i prokreacji (typowa Florentynka była w ciąży średnio co trzynaście-czternaście miesięcy). W piętnastym wieku powstały pierwsze podręczniki mające na celu wyedukować młode, niedoświadczone, często nastoletnie żony.
W wieczór sylwestrowy Ewa dowiaduje się nieoczekiwanie, że jej ukochana babcia zamierza odejść od dziadka i wprowadzić się do nowego mieszkania – po sześćdziesięciu latach małżeństwa. Szok! Ewa od sześciu lat jest w szczęśliwym związku z nauczycielem matematyki. A może nie do końca czuje się spełniona? Mają piękne mieszkanie, dużo podróżują i oboje kochają swoją pracę. Ewa chce mieć dziecko, Johannes nie. Nie rozmawiają o tym, ponieważ decyzja w tej sprawie właściwie już zapadła. Ale wtedy Ewa spotyka w kolońskim klubie zabójczo przystojnego Tobiasza. Nagle wszystko się zmienia, sprawy nabierają tempa. Kiedy dzwoni do niej babcia i żali się na trudną do zniesienia sytuację w domu, obie postanawiają jednomyślnie: „Raz kozie śmierć! Pryskamy!”. Na południe, nad morze. Rozpoczyna się ekscytująca podróż na Elbę. Debiut literacki Sabine Heinrich jest błyskotliwą powieścią z gatunku drogi, której bohaterki – dwie kobiety – znajdują się na życiowym zakręcie, a zarazem historią o słonecznych Włoszech w styczniu. Wszystko to opowiedziane lekko, dowcipnie, okraszone szczyptą melancholii. Idealna „babska lektura” do poduszki.
Kiedy pewnej niedzieli szedł do majątku, zobaczył, że w mieście brukuje się ulice. Nie dotarł do dworu Pallagich, może nawet nie miał takiego zamiaru. Chodził całe przedpołudnie i pasek u sandała otarł mu nogę, dm zdenerwował się i wyrzucił buty. Patrzył na rozpalony drżący horyzont, po którym szarżowali niebiańscy rycerze, z czoła lał mu się pot. W rowie przy drodze falował czerwony kobierzec maków, dm schylił się i zaczął je jeść. Odgryzał główkę kwiatu, przeżuwał i połykał. Przeżuwał i połykał. Zmiótł pole maków, jakby przejadł całe swoje szczęście i nędzę, jakby pochłonął otaczające go piękno, caluteńki świat, jakby pożarł nawet samego Boga. Zaśmiał się gardłowo. Chichotał jak wtedy, gdy umarł ojciec. Świadkiem jego uczty był Nró Koszta, długo mu przygrywał i dodawał odwagi, jeszcze tam jest płatek, i tu, i tu, jedz, chłopcze, jedz! (fragment). Kwiatożercy to wielowymiarowa opowieść o drodze ku wolności i o niezwykłej sile poezji. Akcja toczy się w dziewiętnastowiecznym Szegedzie, tętniącym życiem mieście wielu kultur. Główni bohaterowie Klara i trzech zakochanych w niej mężczyzn, nie żyją zgodnie z powszechnie przyjętymi zasadami i żywią się kwiatami. Ta napisana oryginalnym stylem, pełna głębokich fabuł powieść z pewnością spełni oczekiwania nawet najbardziej wymagającego Czytelnika.
Życie sióstr zmienia się po śmierci matki. Tylko jedna z nich wie, że było to samobójstwo.
„Anna dostąpiła łaski niewiedzy i przekleństwa dążności do prawdy. Maria nie dostąpiła żadnej łaski” (fragm. książki).
„Persona deformata” to opowiadanie o absencji, kłamstwie i znaczeniu sztuki w życiu trzech kobiet.
„(...) sztuka i życie przenikają się wzajemnie. Bywa, że stanowią jedność. To wszystko tylko nędzne, brudne kłamstwa. Twórczość winna być owocem miłości do życia. Nie jest żadną sztuką kochać życie z wzajemnością” (fragm. książki).
Tchnienie to powieść sięgająca głęboko do najlepszych tradycji romantyzmu polskiego. W niezwykle sugestywnej literacko formie Autor ukazuje dzieje niemałej części pokolenia urodzonego w latach 40. XX wieku, pokolenia ludzi odrzuconych w PRL-u i bezwzględnie niszczonych. Naznaczony tragizmem losu ojca, oficera AK, którego zamordowali służalcy Stalina, syn jego, bohater opowieści całe swoje życie zamienia w niezłomną walkę o niepodległość. To opowieść o łańcuchu pokoleń wyklętych, zapisanych w białej księdze narodowego doświadczenia – których nie pokona obca siła ani sprzedajna część współobywateli. Przejmująca historia o wierności do końca i tchnieniu Najwyższego.
Znaleźli swoje szczęśliwe zakończenie. Lecz czy prawdziwa bajka może trwać wiecznie? Rory Sinclair przeżyła brutalny atak i wpadła w ramiona milionera Iana Braxtona. Zaopiekował się nią, uleczył i oboje podarowali sobie coś, czego wcześniej nie znali... Mam na imię Rory i po raz pierwszy jestem szczęśliwa. Znalazłam miłość mojego życia, moją bratnią duszę. Byliśmy brakującymi elementami w naszym świecie i teraz, gdy jesteśmy razem, nasza więź jest silniejsza niż kiedykolwiek. Budujemy wspólną przyszłość, chociaż nie wierzyłam, że w ogóle mogę mieć jakąś przyszłość. I nagle mój zły los znów śmieje mi się prosto w twarz Mam na imię Ian i po raz pierwszy czuję się spełniony. Rory podarowała mi na nowo życie i nadzieję. Jest moim snem, z którego nigdy nie chcę się obudzić. Ale nawet najpiękniejszy sen kiedyś się kończy. Czy znów będę sam - okłamany przez kogoś, komu ufałem najbardziej?
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
