* NAGRODA PULITZERA 2023 * Laureatka Women’s Prize for Fiction * Jedna z dziesięciu najlepszych książek 2022 roku według „New York Timesa” Demon Copperhead przychodzi na świat w starej przyczepie, u podnóża Appalachów. Nie ma nic, poza odziedziczonymi po zmarłym ojcu rudymi włosami i urodą oraz zjadliwym dowcipem i nieposkromionym wręcz darem przetrwania. W jego krwi buzuje przekazywany przez pokolenia gniew górniczych rodzin z Appalachów zdradzonych przez państwo i przez elity. W tym świecie na Demona czekają tylko zaniedbane szkoły, opieka zastępcza, uzależnienia, zgubne miłości i druzgoczące straty. Ale w jego opowieści jest też iskierka nadziei i humor, który skruszy nawet najtwardsze serca. Czy ten niepokorny chłopiec to współczesne wcielenie dickensowskiego Davida Copperfielda? Barbara Kingsolver przenosi tę wiktoriańską powieść w realia współczesnego amerykańskiego Południa i posyła Demona w epicką podróż – równie brutalną, co wspaniałą. I tak jak Charles Dickens wierzy, że dobrze opowiedziana historia może odmienić rzeczywistość. „Demon Copperhead” przemawia w imieniu nowego pokolenia zagubionych chłopców i tych wszystkich osób urodzonych w pięknych, choć przeklętych miejscach, których nie potrafią opuścić. Taka powieść zdarza się raz na całe pokolenie – łamie serce, a potem naprawia je tak, jak potrafią tylko najlepsze historie. „Kingsolver zręcznie łączy powieść przygodową z oskarżeniem i przenikliwą diagnozą współczesnej Ameryki uzależnionej od leków. A w tle mamy Dickensa, który też przecież portretował nędzę swoich czasów. Demon ma „gadane”, co wydobywa błyskotliwy przekład Kai Gucio. Śmiech łączy się z grozą, a powieść do końca trzyma za gardło. Warto było zarwać noc”. – Justyna Sobolewska „Kingsolver umiejętnie gra z Dickensem, opisując świat bezwzględny i pełen rozczarowań, a zarazem – paradoksalnie lub nie – daje nadzieję. A jej bohater, współczesny Copperfield, zaprzyjaźnia się z czytelnikiem i budzi nawet te najgłębiej uśpione w nim pokłady empatii”. – Michał Nogaś
"Queer" to powieść-wyznanie. Opowieść o pożądaniu, samotności i ciemnych zakamarkach ludzkiej duszy - teraz w nowym przekładzie Teresy TyszowieckiejNapisany w 1952 roku, lecz przez dekady ukrywany przed światem, "Queer" to najbardziej osobista, a zarazem najbardziej niedopowiedziana powieść Williama S. Burroughsa. Osadzona w dusznym Meksyku lat pięćdziesiątych, śledzi losy Williama Lee - alter ego autora - który, błądząc od baru do baru wśród amerykańskich emigrantów, goni widmo namiętności, balansując na granicy obsesji i rozpaczy.To jedyna w jego twórczości realistyczna historia miłosna, ale też gorzka, pełna groteski refleksja nad tożsamością, pragnieniem i odrzuceniem. W "Queer" wybrzmiewa ten sam szorstki, bezkompromisowy głos, który uczynił z "Nagiego lunchu" literacki przełom - mieszanka autoironii, maniakalnego humoru i ostrej krytyki amerykańskiej mitologii. Jedno z najbardziej poruszających świadectw outsiderstwa XX wieku.Jedna z najpiękniejszych "love story", jakie napisano w XX wieku.Nawet w XXI wieku powieść Burroughsa brzmi jak rewolucja. To wstrząsająca opowieść o potrzebie miłości i wspólnoty - pełna smutku, pożądania i narkotycznych wizji. Jest w niej coś bezlitosnego i bezkompromisowego - autor nie oszczędza ani bohaterów, ani czytelników, wciągając ich w wyrafinowaną, literacką grę. Efekt jednocześnie zachwyca i przeraża. Warto dać się wciągnąć, zwłaszcza że przekład Teresy Tyszowieckiej pozwala na nowo docenić wstrząsającą moc tej historii.Burroughs w XXI wieku okazuje się jednym z największych i być może najbardziej niedocenionych amerykańskich pisarzy w historii.Wojciech SzotQueer to gejowska proza przedemancypacyjna, pisana blisko dwie dekady przed Stonewall; jego bohaterowie to nie romantyczni kowboje z Brokeback Mountain, a tym bardziej nie wzruszające szczeniaki z Heartstoppera. Nawet u rówieśnika Burroughsa, Jeana Geneta, różnego rodzaju przekroczenia i opisy seksu (których tu praktycznie nie ma - to w jakimś sensie dość purytańska książka) mają w sobie coś wzniosłego i lirycznego.Tymczasem Lee, porte-parole autora, jest obleśny i żałosny: w swoim chlaniu, ćpaniu, w swoich żenujących tyradach i zmyślonych historyjkach, ale przede wszystkim w pragnieniu bliskości, za którą gotów jest do największych upokorzeń.Queer przypomina starą prawdę, że nie ma okrutniejszego bóstwa niż bóstwo miłości - i orientacja nic tu nie zmienia.Jacek Dehnel
On – samotnik, żyjący bardziej w świecie marzeń niż realnych relacji. Ona – młoda kobieta, czekająca na kogoś, kto może nigdy nie wróci. Spotykają się przypadkiem na moście rozświetlonym białymi nocami Petersburga. Przez kilka wspólnych wieczorów rodzi się między nimi wyjątkowa więź – piękna i... być może tylko chwilowa. Dostojewski, nazywając swój utwór „powieścią sentymentalną ze wspomnień marzyciela”, z mistrzowską subtelnością ukazuje kruchość ludzkich uczuć i głębię emocji skrywanych pod powierzchnią codzienności. Białe noce to historia, w której mieści się pełne spektrum ludzkich doświadczeń – od nadziei po rozczarowanie, od iluzji po brutalną prawdę.
Kto naprawdę jest potworem – stworzyciel czy jego dzieło? Kto tak naprawdę jest potworem – twórca czy jego dzieło? Victor Frankenstein, młody naukowiec opętany obsesją pokonania śmierci, tworzy istotę z fragmentów ludzkich ciał. Marzy o ideale, lecz gdy eksperyment się udaje, przerażony porzuca własne dzieło – uchylając się od odpowiedzialności za życie, które powołał do istnienia. Odtrącona i osamotniona istota uczy się świata na własną rękę, lecz szybko poznaje, czym jest odrzucenie, strach i nienawiść. Odpowiedzią na cierpienie staje się gniew. Frankenstein Mary Shelley to ponadczasowa opowieść o granicach nauki, ludzkiej pysze i cenie, jaką niesie za sobą pragnienie poznania. Klasyka literatury grozy, która dziś brzmi równie mocno jak dwieście lat temu.
Dorian Gray – młody, zachwycająco piękny i niewinny – trafia do pracowni malarza Bazylego Hallwarda, który postanawia uchwycić jego niezwykłą urodę na płótnie. Podczas tej sesji Dorian poznaje lorda Henryka, błyskotliwego cynika i wyznawcę hedonizmu, którego prowokujące teorie o życiu i moralności głęboko zapadają mu w pamięć. Zainspirowany jego słowami, Dorian wypowiada życzenie: pragnie na zawsze pozostać młody, nawet jeśli cenę za to miałby płacić jego portret. Gdy życzenie w tajemniczy sposób się spełnia, Dorian rzuca się w wir dekadenckiego życia – bez wyrzutów sumienia, bez granic, bez odpowiedzialności. Każdy jego grzech i każdy akt okrucieństwa odbija się nie na jego ciele, lecz na portrecie, który z czasem staje się przerażającym świadectwem jego upadku. „Portret Doriana Graya” to ponadczasowa opowieść o pokusie wiecznej młodości, moralnym rozkładzie i cienkiej granicy między pięknem a złem. Oscar Wilde z niezwykłą przenikliwością pokazuje, jak łatwo zatracić siebie, gdy z pozoru niewinne pragnienie wymyka się spod kontroli.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
