W tej strefie zapraszamy czytelników tak zwane artystyczne dusze po książki z kategorii Sztuka. Polecamy szereg publikacji o sztuce i jej historii,ciekawostki i portfolia artystów, eseje, albumy, książki o malarstwie, rzeźbiarstwie, architekturze oraz histoii fotografii. Biografie ciekawych artystów, książki i powieści przedstawiające fascynujące losy malarzy i osób uwiecznianych na obrazach. W tym dziale tylko ksiązki ze sztuka w tle.
Przełożył Jarosław MereckiWyrafinowany kolekcjoner sztuki, ale też pierwotny typ "myśliwego i zbieracza" - Manfred Sommer opisuje, jak te dwa typy można sprowadzić do wspólnego schematu gromadzenia w jednym miejscu wielości przedmiotów rozproszonych w świecie, i że także my dziś - czy to zbierając grzyby, czy znaczki pocztowe - powtarzamy ten schemat. Miłośnik sztuki chce otoczyć się rzeczami wartymi obejrzenia, by móc je kontemplować i cieszyć się nimi w każdej chwili. Komu natomiast przyświeca cel ekonomiczny, temu obecność zbioru jawi się w uproszczonej formie - jako przedłużenie konsumpcji. W porównaniu z tak zubożoną motywacją należy zbieracza sztuki uznać za kolekcjonera par excellence. Archiwum albo muzeum - co tu trafi, to i tu pozostanie. Skład, magazyn lub kieszeń - co tu trafia, szybko się rozchodzi. Miejsca zbiorów gromadzonych z pobudek estetycznych służą zachowywaniu, miejsca zbiorów z powodów ekonomicznych - znikaniu. Końcem społeczności łowiecko-zbierackich epoki kamiennej była "rewolucja neolityczna". Pozostały rytualne zachowania i baśniowe postacie, które wyłoniły się z wyszukiwania i przynoszenia w jedno miejsce. W dzisiejszej dobie wykształcił się świadomy i racjonalny sposób życia, polegający na produkowaniu wiedzy poprzez badania naukowe, utrwalaniu jej w piśmie i porządkowaniu w postaci systemu. Zbieranie doświadczeń oznacza wreszcie gromadzenie faktów i danych oraz udostępnianie ich w postaci drukowanej w bibliotekach, a także w postaci audiowizualnej - w pamięciach komputerów.
"Traktat o Księciu" Niccolo Machiavellego to jedno z najsłynniejszych dzieł literatury politycznej, które od ponad pięciu wieków fascynuje i budzi kontrowersje. Machiavelli, wnikliwy analityk ludzkich zachowań i realiów władzy, stworzył swoisty podręcznik rządzenia, pełen brutalnych, lecz przenikliwych obserwacji na temat natury polityki i sposobów jej sprawowania. Książka jest studium władzy i siły, w którym autor przedstawił model idealnego władcy – Księcia, który kieruje się pragmatyzmem, potrafi balansować między okrucieństwem a łaskawością oraz zdobywa i utrzymuje władzę wszelkimi niezbędnymi środkami. Machiavelli, bez złudzeń co do ludzkiej natury, odsłania mechanizmy manipulacji, wpływu i strategii, które często stoją za sukcesem politycznych liderów. Wzbudzając równocześnie podziw i odrazę, "Traktat o Księciu" skłania do refleksji nad moralnością, lojalnością i zasadami rządzenia, ukazując władzę w jej najczystszej, bezkompromisowej formie. Dla współczesnych czytelników "Traktat o Księciu" pozostaje aktualnym źródłem wiedzy o polityce i psychologii władzy. To dzieło, które inspiruje, prowokuje do myślenia i nie pozwala przejść obok niego obojętnie.
Książka Obraz i społeczeństwo. Społeczne ramy kultury artystycznej jest zbiorem refleksji z zakresu socjologii kultury artystycznej. Autorzy koncentrują się na malarstwie i filmie, wychodząc z założenia, że te sztuki wizualne stanową znakomity punkt otwarcia dla socjologicznych rozważań. Kolejne prace z tej serii planują poświęcić literaturze i architekturze, muzyce i fotografii, w przyszłości być może również temu, co nazywa się dziś kulturą cyfrową. Rozważają też poświęcenie odrębnego tomu sztuce polskiej, którą w tej publikacji całkowicie pominęli. Publikacja zachęca do własnych poszukiwań relacji między sztuką a społeczeństwem, a także podróży śladem niezapomnianych tematów kinowych czy tropem wielkich dzieł malarstwa.
Książka Sztuka Europy łacińskiej od VI do IX wieku prof. Piotra Skubiszewskiego, wznowienie pierwszej polskiej edycji z 2001 roku (po wydaniach francuskim i włoskim), przedstawia ? jak czytamy w tekście na okładce ? dzieje twórczości artystycznej we wczesnym średniowieczu na ziemiach zachodniej połowy dawnego cesarstwa rzymskiego i na innych obszarach europejskich, które stopniowo znalazły się pod wpływem tradycji zachodniorzymskiej oraz w zasięgu działania Kościoła łacińskiego. W centrum uwagi autora stoi proces splatania się spuścizny Rzymu z dorobkiem różnych ludów, które po upadku imperium tworzyły w Europie nowe organizmy polityczne i nowe kultury. Osobne miejsce w książce zajmuje powstanie sztuki karolińskiej w IX wieku ? zjawiska, które wyrosło na podłożu wielkiej próby odbudowy cesarstwa rzymskiego przez Karola Wielkiego i które stworzyło fundament pierwszego po upadku cywilizacji grecko-rzymskiej powszechnego w Europie języka form ? sztuki romańskiej.„Od 2001 roku nie pojawiło się w Polsce na temat sztuki wczesnego średniowiecza żadne nowe ujęcie całości, a często słyszę, że studenci takiej syntezy poszukują” (z Posłowia Autora)
Minialbum poświęcony twórczości Piotra Garlickiego – grafika i plakacisty związanego z Wydziałem Grafiki Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Oprócz plakatów projektuje również okładki książek i płyt, katalogi, oprawy graficzne kampanii reklamowych oraz wydarzeń. Wielokrotnie nagradzany, uczestniczył w wielu wystawach krajowych i zagranicznych, a jego prace można oglądać nie tylko w Polsce, ale także w innych krajach europejskich, w Azji i na Bliskim Wschodzie.
Publikacja wprowadza w FASCYNUJĄCY ŚWIAT SZTUKI.
Prezentuje 20 WYBITNYCH ARTYSTÓW
z całego świata.
Zachwyca ATRAKCYJNĄ FORMĄ – łączy CIEKAWE WIERSZE ze ŚWIETNIE DOPASOWANYMI ILUSTRACJAMI.
Książka przedstawia 20 cenionych twórców OD CZASÓW RENESANSU PO WSPÓŁCZESNOŚĆ. Znalazły się tu m.in. takie postaci, jak: Vincent van Gogh, Jan Matejko, Frida Kahlo, Andy Warhol, Magdalena Abakanowicz czy Banksy. Każda rozkładówka to ODDZIELNA OPOWIEŚĆ i WIZUALNA PRZYGODA, dzięki czemu publikacja jest niezwykle RÓŻNORODNA.
Ilustracje są utrzymane w KLIMACIE DZIEŁ danego artysty. CIEKAWE WYDARZENIA z życia twórców i ich NIEZWYKŁE DOKONANIA są przedstawione w lubianej przez dzieci RYMOWANEJ FORMIE. Wiersze, napisane przystępnym językiem, mają BOGATĄ WARTOŚĆ MERYTORYCZNĄ i zawierają mnóstwo ciekawostek.
Koncepcja książki sprawia, że PIERWSZY KONTAKT ZE SZTUKĄ może być dla dziecka zachwycającym, inspirującym przeżyciem zachęcającym do dalszych poszukiwań.
Książka:
• Przybliża dziecku świat kultury
• Przedstawia treści za pomocą przystępnych wierszy
• Wzbogaca informacje sugestywnymi ilustracjami
• Pobudza wyobraźnię
• Ożywia kreatywność
• Kształtuje wrażliwość
• Wzbogaca słownictwo
• Rozwija poczucie estetyki
Kto to puka?
PIĘKNIE WYDANA seria książek dla dzieci, która prezentuje cenionych przedstawicieli ŚWIATA SZTUKI I NAUKI. Wierszowana forma w połączeniu z estetycznymi ilustracjami sprawiają, że zdobywanie wiedzy to sama przyjemność.
Przedstawiamy trzeci tom z serii wydawniczej Transfer kultury arabskiej w dziejach Polski. Seria ta prezentuje wyniki prac zespołu naukowców różnych dyscyplin, realizującego w ramach Narodowego Programu Rozwoju Humanistyki projekt badawczy pt. Transfer kulturowy jako transdyscyplinarny element nauki o stosunkach międzykulturowych na przykładzie wpływów kultury arabskiej w dziedzictwie kulturowym Polski (projekt nr 2bH 15 0156 83 na lata 20162020). Materiał zebrany w niniejszym tomie ukazuje przenikanie elementów kultury materialnej islamu do kultury polskiej, które znalazło wyraz w obecności wyrobów rzemiosła artystycznego, w architekturze, w malarstwie czy rysunku. Tom otwiera tekst Małgorzaty Redlak Najcenniejsze zabytki arabskiego rękodzieła artystycznego z wieków VIIXVI w zbiorach polskich, prezentujący unikatowe eksponaty rzadkich dzieł sztuki arabskiej w naszych kolekcjach muzealnych, W kolejnym artykule Małgorzaty Redlak O wybranych arabskich średniowiecznych wyrobach użytkowych z VIIIXVI wieku w Kolekcji Sztuki Islamu Muzeum Narodowego w Warszawie omówiono wybrane zabytki z ceramiki i szkła, pochodzące głównie z Iraku, Syrii i Egiptu, znajdujące się w Kolekcji Sztuki Islamu Muzeum Narodowego w Warszawie. Magdalena Pinker w tekście Zabytki arabskie okresu osmańskiego w kolekcjach polskich muzeów narodowych omawia zabytki z czasów, gdy kraje arabskie Bliskiego Wschodu i Północnej Afryki znajdowały się pod panowaniem Imperium Osmańskiego. Tadeusz Majda w artykule Zbiory rękopisów arabskich w Polsce dzieje kolekcjonerstwa próbuje prześledzić drogi, jakimi rękopisy arabskie trafiały do Polski w ciągu kilku wieków. W tekście Beaty Biedrońskiej-Słotowej Transfer kultury arabskiej do Polski za pośrednictwem mameluckich, osmańskich, perskich i ilchanidzkich tkanin w okresie od średniowiecza do około 1900 roku ukazano zagadnienie importu tkanin z krajów muzułmańskich pasów, makat, kobierców, kilimów. W artykule Mikołaja Getki-Keniga Inspiracje arabskie i pokrewne w architekturze polskiej przełomu XVIII i XIX wieku egzotyczna forma w elitarnych kontekstach doby wielostylowości zaprezentowano motywy zaczerpnięte z architektury arabskiej i tureckiej w polskiej architekturze w XVIIIXIX wieku. W tekście Anny Kozak Motywy arabskie w malarstwie polskim w XIX i początkach XX wieku omówiono najważniejszych przedstawicieli malarstwa polskiego, którzy podejmowali wątki arabskie w swej twórczości. Karolina Krzywicka w artykule Kolekcja biżuterii arabskiej z Bliskiego Wschodu w zbiorach Muzeum Azji i Pacyfiku w Warszawie, charakteryzuje poszczególne typy kobiecej biżuterii z różnych krajów Azji i Afryki Północnej. Tekst ten jest bogato ilustrowany zdjęciami omawianych zabytków.
Przedstawiona do recenzji książka dotyka bardzo aktualnej i interesującej problematyki relacji kultury popularnej, w tym wypadku polskiej muzyki pop, identyfikowanej poprzez wskazane tropy i kody geopolityczne. Jest to pierwsza tak całościowa publikacja na ten temat na polskim rynku wydawniczym, dlatego też bardzo wysoko należy ocenić nie tylko sam pomysł, ale również jego realizację.Z recenzji dr hab. Łukasza Młyńczyka, prof. UZUważam, że monografia stanie się pożyteczną lekturą nie tylko dla osób zainteresowanych geopolityką, ale dla szerokiego kręgu odbiorców poszukujących odpowiedzi na pytania o związki wyobraźni społecznej (w tym geopolitycznej), tożsamości narodowej, władzy politycznej z przestrzenią rozumianą zarówno w kategoriach obiektywistycznych, jak i w kategoriach konstruktywistycznych poprzez naznaczenie jej rozmaitymi znaczeniami, symbolami i innymi komunikatamiZ recenzji prof. dr hab. Radosława ZenderowskiegoWydawać by się mogło, iż kwestia kultury masowej i naukowo rozumianej geopolityki dzieli przestrzeń, której bliżej do nieskończoności, niż do wspólnego mianownika. Tym większe zaskoczenie dla postronnego czytelnika może stanowić sama próba połączenia tak odległych światów. Pomysł badania geopolitycznych wyobrażeń przez pryzmat tekstów oddziałujących na masową wyobraźnię może wydawać się wręcz szalony, ale czyż właśnie nie iskra szaleństwa legła u podstaw najważniejszych odkryć czy wynalazków.Z recenzji dr hab. Arkadiusza Adamczyka, prof. UJK
Niniejsza książka opowiada o dwóch dziełach. Pierwszym z nich jest obraz XVI-wiecznego włoskiego artysty Francesca Mazzuoli (Mazzoli), zwanego Parmigianinem (małym parmeńczykiem) lub po prostu Parmezanem. Drugim — poemat napisany przez współczesnego amerykańskiego poetę Johna Ashbery'ego. Obydwa noszą ten sam tytuł wyrażony w dwóch różnych językach: Autoritratto entro uno specchio convesso, Self-Portrait in a Convex Mirror (Autoportret w wypukłym lustrze). Dzieli je blisko czterysta pięćdziesiąt lat— pierwszy zainicjował europejski manieryzm, drugi powstał w najlepszym okresie amerykańskiego postmodernizmu. Artysta i poeta — każdy na swój sposób — mierzą się z podobnymi wyzwaniami. W jaki sposób „uchwycić" siebie i swoje życie, skoro co chwilę wymykają się nam z rąk? Jak ochronić się przed tym, co przychodzi ze strony innych i świata, nie wpadając przy tym w pułapkę solipsyzmu? Jak patrzeć w lustro, by rozpoznać siebie, a zarazem nie ulec samozwrotnej namiętności? Szukając odpowiedzi na powyższe pytania, Parmigianino i Ashbery próbują za pomocą malarstwa oraz poezji przekształcić siebie i otaczającą ich rzeczywistość. Nie tylko po to, by przeprowadzić artystyczny czy literacki eksperyment, ale przede wszystkim po to, by „żyć dalej". Grzegorz Jankowicz (ur. 1978) — filozof literatury, filolog, eseista, redaktor, krytyk i tłumacz. Dyrektor programowy Festiwalu Conrada. Redaktor działu kultury „Tygodnika Powszechnego". Dyrektor programów literackich Fundacji Tygodnika Powszechnego. Juror Nagrody Conrada oraz Nagrody Literackiej Unii Europejskiej. Opublikował między innymi: Po co jest sztuka? Rozmowy z pisarzami (2013), Gombrowicz–Loading. Esej o formie życia (2014), Uchodźcy z ziemi Ulro. Eseje (2015), Życie na poczytaniu. Rozmowy o literaturze i reszcie świata (201 7), Blizny. Eseje (2019). Współtwórca akcji społecznej „Tygodnika Powszechnego" Lekcje czytania z... oraz pomysłodawca działającej przy Krakowskim Biurze Festiwalowym Szkoły Czytania, w ramach której prowadzi warsztaty czytelnicze z dziećmi, młodzieżą, seniorami i osadzonymi.
Ostatki Jana Stanisława Witkiewicza to przede wszystkim wywiad-rzeka z tym krytykiem muzycznym, znawcą opery i baletu, kolekcjonerem, fotografikiem, uzupełniony o fragmenty jego dziennika muzycznego i wywiady, które przeprowadził jako czynny dziennikarz.
„Kiedy Jan Stanisław Witkiewicz napisał do mnie i zapytał, czy byłbym zainteresowany przeprowadzeniem z nim wywiadu do niniejszej książki, moja odpowiedź była jednoznaczna i natychmiastowa. Natomiast dziś – gdy książka jest już gotowa i znajduje drogę do Czytelników – mam jeszcze jedną refleksję na jej temat. Bo nie tylko wypowiada się w niej niezwykle interesująca osobowość, o ciekawym, bogatym, jednostkowym życiorysie i poglądach, lecz przeglądają się tu również czasy, wyjątkowe, przełomowe, no i… nasze. I możliwe, że chwilami oddadzą się Państwo nastrojom sentymentalnym, ale zapewne dominującą refleksją będzie owo odwieczne: jakim cudem, mimo upływu lat, tak niewiele się zmienia człowiek i świat. I na to pytanie chyba nie udzielimy tutaj satysfakcjonującej odpowiedzi”.
[Fragment Wstępu]
Rocznik Sztuka Europy Wschodniej, założony w 2013 roku przez Polski Instytut Studiów nad Sztuką Świata w Warszawie, jest międzynarodowym pismem naukowym, poświęconym sztuce i kulturze artystycznej Europy Środkowo-Wschodniej i Wschodniej, zwłaszcza od XVIII wieku do współczesności. Publikowane są w nim materiały z konferencji i studia problemowe, dotyczące kluczowych zagadnień sztuki regionu i jego związków z innymi kręgami kulturowymi.
Tom VII rocznika nosi tytuł Sztuka ukraińska XX wieku i polsko-ukraińskie związki arystyczne. Zawiera on artykuły obejmujące problematykę całego wieku XX i materiał z zakresu różnych dziedzin sztuki od impresjonistycznego i symbolistycznego malarstwa, secesyjnej i modernistycznej architektury, tendencji sztuki narodowej i poszukiwań nowego stylu przez awangardową sztukę lat 20. i na emigracji, by poprzez nurty realistyczne czasów socrealizmu dojść do sztuki w lat 60. i 70., w których pojawiły się nowe opozycyjne tendencje, obejmujące artystyczne „podziemie”, rozszerzające zjawiska sztuki o eksperymenty fotograficzne i wykorzystanie nowych mediów.
The yearbook The Art of Eastern Europe, established in 2013 by the Polish Institute of World Art Studies in Warsaw, is an international scientific journal dedicated to the art and artistic culture of Central-Eastern and Eastern Europe, primarily from the XVIII century to the present. It publishes materials from conferences as well as topical studies dedicated to important issues of art of the region and its relationships with other cultural circles.
The 7th volume of the annual is titled 20th-century Ukrainian Art and Polish-Ukrainian artistic relations. It contains articles that cover issues spanning the whole century and material from various fields of art: from Impressionist and Symbolist painting, Art Nouveau architecture, national trends in art and a quest for a new style, through avant-garde art of the 20th century and in emigration, through the realistic trends of the Socrealism to reach the art of the 1960s and 1970s, when the new oppositional trends emerged that included the artistic “underground” and expanded the art phenomena with the photographic experiments and use of the new media.
Niniejszy poradnik został napisany z myślą o pasjonatach elektroniki i elektroakustyki pragnących samodzielnie zajmować się projektowaniem, pomiarami i montażem układów zwrotnic zestawów głośnikowych. Główną zaletą tej publikacji jest jej praktyczność wynikająca z opisu poszczególnych zagadnień w sposób przystępny, przy użyciu licznych przykładów. Książka stanowi doskonałą bazę do prowadzenia we własnym zakresie eksperymentów z różnymi rodzajami filtrów elektrycznych. Z uwagi na to, że tematyka zwrotnic pasywnych jest podejmowana w wielu publikacjach w sposób zdawkowy, a na forach internetowych występuje bardzo wiele sprzecznych ze sobą informacji na ten temat, tym bardziej warto zaopatrzyć się w to, swego rodzaju, kompendium wiedzy. Autor książki nie poprzestaje bowiem na zsyntetyzowaniu informacji teoretycznych dotyczących projektowania zwrotnic, ale idzie o krok dalej i opisuje konkretne zagadnienia praktyczne, z jakimi miał do czynienia podczas swojej kariery zawodowej. Publikacja wychodzi naprzeciw zapotrzebowaniu na informacje, które z natury rzeczy są trudno dostępne i z pewnością przyczyni się do powstania wielu ciekawych projektów układów zwrotnic zestawów głośnikowych wykonanych przez czytelników.
Magister inżynier Tomasz Łysek jest absolwentem Politechniki Poznańskiej. Na co dzień mieszka i pracuje we Wrześni jako elektronik. Jego zainteresowania naukowe koncentrują się na projektowaniu, konstrukcji i montażu układów elektronicznych, takich jak wzmacniacze lampowe, wzmacniacze tranzystorowe, filtry elektryczne, odbiorniki radiowe, generatory i wobulatory.
W wolnym czasie zajmuje się renowacją polskich i radzieckich urządzeń elektronicznych wyprodukowanych w czasach socjalistycznych.
Wprowadzenie
Własności głośników dynamicznych
Zasada działania i budowa mechaniczna
Interpretacja danych technicznych głośników
Charakterystyka poziomu ciśnienia akustycznego w funkcji częstotliwości
Charakterystyka modułu impedancji w funkcji częstotliwości
Charakterystyka poziomu ciśnienia akustycznego w funkcji kąta obrotu
Trójwymiarowa charakterystyka wodospadowa
Podział i charakterystyka głośników dynamicznych .
Głośniki szerokopasmowe .
Głośniki niskotonowe
Głośniki średniotonowe
Głośniki wysokotonowe
Elementy składowe pasywnych zwrotnic elektrycznych
Przewody sygnałowe
Przyłącza
Oporniki
Cewki
Kondensatory
Elementy zabezpieczające
Płyty montażowe
Informacje teoretyczne na temat najpopularniejszych rodzajów zwrotnic
Wprowadzenie
Zwrotnice dwudrożne pierwszego rzędu
Zwrotnice dwudrożne drugiego rzędu
Zwrotnice dwudrożne trzeciego rzędu
Zwrotnice zestawów trójdrożnych
Obwody kompensacyjne Zobla
Pułapki rezonansowe
Tłumiki efektywności
Wyposażenie warsztatu konstruktora
Wprowadzenie
Narzędzia do montażu zwrotnic
Aparatura pomiarowa
Cyfrowy symulator zwrotnic
Komputerowy system pomiarowy
Pomiary parametrów zwrotnic głośnikowych
Wprowadzenie
Pomiary elementów RLC
Pomiar charakterystyki amplitudowej zwrotnicy .
Pomiar charakterystyki modułu impedancji w funkcji częstotliwości
Stanowisko laboratoryjne do rejestracji charakterystyk częstotliwościowych zwrotnic elektrycznych Optymalizacja układów zwrotnic głośnikowych
Wybór częstotliwości podziału.
Określenie rzędu filtrów
Metody wpływania na kształt charakterystyk częstotliwościowych
Załączniki
Wprowadzenie
Wzory do obliczania zwrotnic dwudrożnych pierwszego rzędu
Wzory do obliczania zwrotnic dwudrożnych drugiego rzędu
Wzory do obliczania zwrotnic dwudrożnych trzeciego rzędu
W pierwszej części publikacji, „Realizm eschatologiczny rosyjskiego symbolisty Wasilija Kandinskiego” dowiadujemy się o działalności artystycznej i teoretycznej Wasilija Kandinskiego, szczególnie podkreślone zostały związki twórcy z kręgami rosyjskich symbolistów oraz stowarzyszenia Mir Iskusstwa, które określiły jego twórczość, a analiza ikonograficzna ujawniła nowe jej wątki.
Część druga „Der Blaue Reiter: totemizm i awangarda” to analiza działalność grupy, posługująca się antropologicznym pojęciem totemizmu. Autor omawia etnograficzne zainteresowania Wasilija Kandinskiego oraz Franza Marca, prymitywny wymiar życia w Murnau i Sindelsdorfie, wizję twórczości w publikacjach Kandinskiego oraz modele obrazu bezprzedmiotowego i zwierzęcego. Stworzyli oni rodzaj klanu totemicznego, posługując się jako totemem – błękitnym jeźdźcem.
Siódmy tom Studiów z Architektury Nowoczesnej opatrzony został tytułem Z problemów architektury 1 połowy XX wieku. Pięć zamieszczonych w niniejszym tomie opracowań to efekt wielopłaszczyznowych badań dotyczących konkretnych obiektów architektonicznych, które powstawały od końca XIX wieku do okresu dwudziestolecia międzywojennego. Tom rozpoczyna artykuł poświęcony trzem kamienicom znajdującym się w dawnym Królewcu (ob. Kaliningrad). Następnie prowadzone są rozważania z dziedziny krytyki artystycznej i ustawodawstwa w oparciu o realizacje i projekty kościołów, powstałych w okresie 11 Rzeczpospolitej, na terenie byłej dzielnicy pruskiej. Dwa kolejne rozdziały dotyczą jednostkowych przykładów lokalnych, tj. pałacu w Przysieku koło Torunia i modernistycznego gmachu Starostwa Krajowego Pomorskiego w Toruniu. Tom kończy tekst o paryskim kościele Notre-Dame-du-Travail, autorstwa Julesa Astruca, który umiejętnie połączył tradycyjną neoromańską formę z nowoczesnym wnętrzem, zdominowanym przez stalową konstrukcję.Projektanci budynków, których historię zaprezentowano w artykułach, mieli całe spektrum możliwości technicznych i rozwiązań formalnych, jakie oferował początek XX wieku. Oscylowali między historyzmem a modernizmem, prezentując równocześnie swoją postawę wobec współczesnej architektury.
Czy nie odnosisz wrażenia, że świat z dnia na dzień staje się coraz głupszy i gorszy? Widać to w mediach i na ulicach. Tak, masz rację, nigdy nie będzie łatwiej i spokojniej. Świat jest nieprzewidywalny, zmiany zachodzą w najbardziej nieoczekiwanych kierunkach i w zawrotnym tempie, a stabilne wydają się tylko dwie sprawy: kreatywna praca jest ciężka, a życie trwa zbyt krótko. Brzmi to jak prosty przepis na wypalenie twórcze, prawda? Jeśli jednak nie masz zamiaru się poddać i chcesz prowadzić wartościowe i owocne życie, przyda Ci się garść pomocnych wskazówek.
To książka dla pisarzy, artystów, a także dla nauczycieli, przedsiębiorców, studentów czy działaczy społecznych. Przedstawia 10 prostych zasad, które ułatwiają pozostanie kreatywnym niezależnie od okoliczności, i wyjaśnia, na czym polega ich wartość oraz w jakich sytuacjach okazują się szczególnie przydatne. Reguły te pomogły wielu wspaniałym ludziom w zachowaniu spokoju i pozostaniu twórczym pomimo zmian, jakie zachodzą w otaczającym świecie. Książka będzie cenna zwłaszcza dla osób, które muszą pozostać twórcze i pełne energii mimo narastającej frustracji i zmęczenia. Zawarte w niej ponadczasowe, praktyczne i etyczne wskazówki pomogą w pozostaniu twórczym, skoncentrowanym i uczciwym wobec siebie.
Podążaj ścieżką własnej kreatywności:
przeżywaj jeden dzień na raz
znajdź w pracy zabawę i rób prezenty
czasami zmieniaj zdanie i nie bój się posprzątać
spaceruj i pozbywaj się demonów
znajdź źródło kreatywności we własnym ogródku
Zwróć uwagę, na co zwracasz uwagę!
O autorze
Austin Kleon jest rysującym pisarzem, autorem kilku bestsellerów, napisał również tomik poezji Newspaper Blackout. Jego książki przetłumaczono na kilkanaście języków. Koncentruje się na zagadnieniach związanych z kreatywnością we współczesnym świecie. Często prowadzi wykłady i szkolenia w tym zakresie, współpracował między innymi z wytwórnią Pixar, Google, SXSW, TEDx i The Economist. Publikuje online na austinkleon.com. Mieszka z rodziną w Austin w stanie Teksas.
Każdy zna Bolka i Lolka, Reksia czy Baltazara Gąbkę, ale nie każdy wie, że wszystkie te postaci są efektem pracy jednego Studia Filmów Rysunkowych w Bielsku-Białej miejsca pełnego pasjonatów, którzy w szarych latach PRL-u poruszali masową wyobraźnię. A co działo się za zamkniętymi drzwiami? Pojawiali się i znikali tajemniczy milionerzy, a wraz z nimi obiecane pieniądze, rozgrywały się sceny zazdrości, w niewyjaśnionych okolicznościach zniknął też sam dyrektor. A może to tylko fikcja wymyślona przez królów bajek? Jedno jest pewne: w studiu działy się rzeczy nadzwyczajne. Podział na bolkowców i reksiowców, tajna ściana otwierana na ustalone hasło, wykorzystywanie sztucznego miodu zamiast kleju.Ta książka to nostalgiczna opowieść o nieposkromionej wyobraźni i o twórcach, którzy na stałe wpisali się do historii polskiej animacji.
Dla szerokiej publiczności Katarzyna Kozyra stała się poniekąd ucieleśnieniem i twarzą nowych strategii artystycznych dochodzących do głosu w polskiej sztuce po 1989 roku. Była to twarz artystki skandalistki, przekraczającej w swoich pracach obyczajowe normy, naruszającej społeczne tabu i atakującej wrażliwość widza drastycznymi obrazami, niezabezpieczonymi cudzysłowem artystycznej umowności. Sensacjonistyczna recepcja twórczości Kozyry oznaczała oczywiście banalizację jej intencji i dokonań, ale ? jak się później okazało ? skandale towarzyszące kolejnym wystąpieniom artystki w ostatecznym rozrachunku poszerzały przestrzeń dyskusji o sztuce i pole swobody artystycznej wypowiedzi. Kozyra zdobyła dwuznaczny rozgłos już na początku swojej artystycznej kariery za sprawą dyplomowej pracy „Piramida zwierząt”, zrealizowanej w pracowni prof. Grzegorza Kowalskiego na warszawskiej ASP, czyli w tzw. Kowalni, postrzeganej jako kuźnia radykalnych postaw, laboratorium, w którym wypracowywano nowe strategie obrazowania, kojarzone później z tzw. sztuką krytyczną. Za kulminację kontrowersji wokół twórczości Kozyry ? a pars pro toto, wokół sztuki z kręgu Kowalni i sztuki krytycznej w ogóle ? należy uznać udział artystki w Biennale w Wenecji w 1999 roku. Kozyra była na tej imprezie oficjalną reprezentantką Polski, wystawiającą w Pawilonie Narodowym. Artystka przedstawiła „Łaźnię męską” ? wideoinstalację, na którą złożyły się filmy nakręcone w publicznej łaźni w Budapeszcie. Projekt był kontynuacją realizacji „Łaźnia” z 1997 roku. Obydwie prace opierały się na materiałach filmowych nakręconych ukrytą kamerą w miejscu, w którym rozluźnione zostają zasady intymności, regulujące wystawianie ciała i nagości na spojrzenia innych. W „Łaźni męskiej” Kozyra weszła z kamerą na terytorium zarezerwowane wyłącznie dla mężczyzn. Aby tego dokonać, artystka musiała przejść fizyczną metamorfozę ? wkroczyła do łaźni ucharakteryzowana na mężczyznę, włącznie z protezą męskich organów płciowych. Praca Kozyry wywoływała wątpliwości natury etycznej ? artystka sfilmowała nagich mężczyzn w publicznym miejscu bez ich wiedzy i zgody. Jeszcze większe kontrowersje związane były z faktem prezentowania projektu w polskim Pawilonie. Prawicowa prasa pytała retorycznie, czy Polskę może reprezentować kobieta z doczepionym penisem i czy taka reprezentacja nie uwłacza godności naszego kraju. Kozyra tymczasem dostała za swoją wystawę w Wenecji wyróżnienie honorowe, a cała realizacja spotkała się z entuzjastycznym przyjęciem międzynarodowej krytyki. Był to fakt w sensie symbolicznym przełomowy. Pomimo sprzeciwu środowisk konserwatywnych, wytypowanie Kozyry ? i to z taką pracą jak „Łaźnia męska” ? do udziału w Biennale w Wenecji, było aktem ostatecznej instytucjonalizacji sztuki krytycznej, która do tej pory była przedmiotem kontrowersji i negocjacji. Wyjazd Katarzyny Kozyry na Biennale można uznać za moment oficjalnej akceptacji strategii artystycznych, którym jeszcze kilka lat wcześniej odmawiano miana „prawdziwej sztuki”. W grę wchodziła także akceptacja używanego przez artystkę języka i reprezentowanej przez nią postawy oraz prawa twórcy do wykonywania operacji na żywej, pozaartystycznej rzeczywistości. Projekt Kozyry współbrzmiał z myślą feministyczną, która zdobywała sobie właśnie rację bytu na scenie artystycznej ? jako teoria inspirująca artystki, jako temat prac i jako metoda krytyczna. W „Łaźni męskiej” w nowoczesny sposób podjęte zostały zagadnienia polityki płci oraz tożsamości i wolności do jej autodefiniowania. To między innymi dzięki sukcesowi Katarzyny Kozyry w Wenecji problematyka ta zyskała pełnoprawne miejsce w polskiej sztuce. Proces akceptacji był w tym wypadku burzliwy i trudny, ale po pokazaniu „Łaźni męskiej” w Wenecji dyskusje o granicach sztuki nie były już tak burzliwe, a ich przedmiotem stawały się raczej sprawy merytoryczne niż kwestia wystawiania artystom świadectw moralności.
Zagadka i niespodzianka. Tymi słowy można najkrócej określić zawartość dwóch esejów o muzyce Henryka Mikołaja Góreckiego i Krzysztofa Pendereckiego.Obaj twórcy dokonali, mniej więcej w tym samym czasie ? późne lata 60-te, początek lat 70-tych ? nagłego zwrotu, przewartościowania w swojej twórczości. Każdy na swój sposób. Z pozycji liderów awangardy zaczęli spoglądać w kierunku tradycji, harmonii i piękna. W omawianych kompozycjach nie trudno dostrzec „związki” rozpięte na osi: Górecki-Wagner, Penderecki-Mahler.Z przedmowy Autora
W niniejszej publikacji Autorka proponuje nowe spojrzenie na amerykański musical, zestawiając go z pojęciem groteski. Przygląda się temu gatunkowi scenicznemu i filmowemu z interdyscyplinarnej perspektywy, podkreślając, że podobnie jak groteska ma on w sobie wiele sprzeczności. Autorka określa relację między musicalem a groteskowością jako pojęciem estetycznym i formą przedstawiania rzeczywistości. Dowodzi istnienia takiej korelacji, jednocześnie badając, na jakich płaszczyznach, w jakich warstwach dzieła musicalowego się ona objawia.
Barbara Pitak-Piaskowska - doktor nauk humanistycznych, teatrolożka i kulturoznawczyni. Specjalizuje się w historii musicalu jako gatunku, szczególnie zważając na jego rozwój na tle kultury Stanów Zjednoczonych. W pracy badawczej zajmuje się powinowactwem sztuk, szeroko rozumianą kulturą popularną, a także sztuką okresu dwudziestolecia międzywojennego w Polsce i na świecie. Aktywna uczestniczka wielu ogólnopolskich i zagranicznych konferencji naukowych. Autorka sztuk teatralnych i recenzji. Jest stałą współpracowniczką Centrum Badań nad Teatrem Muzycznym UAM oraz członkinią Polskiego Towarzystwa Badań Teatralnych.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
