Literatura beletrystyczna - beletrystyka psychologiczna, religijna i filozoficzna, powieści, opowiadania, science fiction, romans, thrillery, fantazja po te wszysztkie bestsellery zapraszamy do naszej księgarni internetowej Dobreksiazki.pl
Mamy naprawdę szeroki wybów i atrakcyjne ceny. Jest w czym wybierać. Zapraszamy.
Wybór utworów do zbioru "Muzyka z kraju Chopina" na klarnet i fortepian został dokonany przez klarnecistę Karola Respondka. Z bogatych zasobów polskiej literatury fortepianowej i skrzypcowej zostały wybrane utwory przede wszystkim nadające się do transkrypcji na klarnet, ale równocześnie takie, które będą cieszyć słuchaczy i wykonawców. Głównym kryterium doboru poszczególnych pozycji był zakres skali i tonacji jak najbardziej odpowiadający możliwościom klarnetu, tak by ich wykonania brzmiały naturalnie i swobodnie. Kompozycje zawarte w zbiorze niekiedy są bardzo wymagające pod względem wykonawczym, dlatego przeznaczone są dla uczniów starszych klas szkół muzycznych II stopnia, studentów oraz profesjonalnych muzyków. W przygotowaniu są dwa kolejne zeszyty.
Partita na skrzypce i fortepian Grażyny Bacewicz to trzyczęściowy utwór powstały na początku lat trzydziestych w czasie studiów kompozytorki w Warszawie i w Paryżu. Choć w literaturze muzycznej dużo większe uznanie zdobyła inna Partita na skrzypce i fortepian Grażyny Bacewicz (skomponowana w 1955 roku), to już we wczesnym okresie twórczości tej artystki widoczny jest ogromny potencjał oraz znakomity warsztat kompozytorski. Najlepszym tego dowodem jest ponowne wykorzystanie materiału muzycznego Partity, a dokładniej ujmując partii skrzypcowej drugiej i trzeciej części, w powstałej kilka lat później wersji na skrzypce solo. Otwierające Allegro jest niezwykle żywiołowe, zarówno taneczne, jak i liryczne. Partia skrzypiec doskonale koresponduje z głosem fortepianowym poprzez kontrapunktowanie czy uzupełnianie się motywów . Środkowe Andante cechuje duży spokój, choć momentami narracja staje się nieco burzliwa. Finałowe, nieco zadziorne Vivo ma w sobie elementy ronda wraz z wariacjami, zakończone jest bardzo efektowną kodą w obu partiach instrumentalnych. Zaproponowane przeze mnie aplikatura i smyczkowanie opierają się w dużej mierze na pomysłach i wskazówkach zawartych w autografie utworu. Autorka była także znakomitą skrzypaczką i doskonale wiedziała, jak opracować utwór, aby spełniał wymogi wygodnego i skutecznego wykonawstwa instrumentalnego.
Rozpoczyna się gra, w której ceną za prawdę jest czyjaś krew.May Shannon wraz z młodszym bratem rozpoczyna nowe życie w Charleston z dala od demonów przeszłości, które wcześniej prześladowały ją niczym własny cień. Przekonana, że w końcu zyska namiastkę normalności i spokoju, nie wie, że tuż za rogiem czeka na nią coś znacznie gorszego.Pewnego dnia, wracając z uczelni do domu, zostaje świadkiem wypadku samochodowego i ratuje życie Jasea Callowaya - młodego architekta, który skrywa niemniej tajemnic niż ona sama. Niedługo potem May zaczyna otrzymywać wiadomości, głuche telefony i czarne róże, a nadawcą okazuje się ktoś skrywający swoją twarz za fasadą maski.W następstwie dziwnych i niepokojących zdarzeń Jase poprzysięga zrobić wszystko, aby ochronić May. Wkrótce jednak przekona się, że to obietnica niemożliwa do spełnienia.
Drugi zeszyt Douze Grandes tudes de Concert a Sujets Dvelopps, Op. 60 Wojciecha Sowińskiego zawiera sześć rozbudowanych etiud, które w pełni ukazują możliwości brzmieniowe fortepianu i pozwalają pianiście olśnić publiczność imponującą wirtuozerią. Te efektowne kompozycje doskonale sprawdzają się jako popisowe utwory na bis, łącząc techniczną brawurę z artystyczną głębią. Sowiński w swoim podejściu do idei wirtuozerii zdaje się bliższy Lisztowi, którego koncertowa energia rozkwitała w pełnych salach, niż Chopinowi, preferującemu subtelną ekspresję w kameralnym gronie. Etiudy te są świadectwem dziewiętnastowiecznego ideału pianistycznej wirtuozerii, który łączy techniczną perfekcję z efektownością sceniczną.
Utwór Fantaisie sur des themes de lopra "Don Giovanni" Ignacego Feliksa Dobrzyńskiego to dzieło o wysokim poziomie trudności, przeznaczone dla zaawansowanych pianistów. Kompozycja oparta na motywach z opery Mozarta wyróżnia się wirtuozowskim charakterem, łącząc techniczne wyzwania z głęboką muzykalnością. Fantazja stanowi doskonały wybór repertuarowy dla uczniów ostatnich klas szkół muzycznych II stopnia, studentów akademii muzycznych oraz profesjonalnych wykonawców.
Sonata op. 22 na altówkę i fortepian. Kompozycja powstawała najprawdopodobniej pod koniec XIX wieku i ma istotne znaczenie historyczne jako pierwszy znany utwór kameralny z wykorzystaniem altówki. Jest to niezwykle ciekawa pozycja, którą otwiera temat polonezowy. A zatem, drodzy altowioliści, jeśli nie macie jeszcze tej publikacji w swoich zbiorach koniecznie uzupełnijcie swoją bibliotekę!
Etude-trille, Op. 53 Józefa Nowakowskiego, skomponowana w 1859 roku, to etiuda koncertowa utrzymana w romantycznym stylu. Tytuł wskazuje na główną trudność wykonawczą precyzyjną artykulację tryli, które stanowią centralny element techniczny utworu. Kompozycja zdaje się inspirowana finałem Sonaty C-dur, Op. 53 Ludwiga van Beethovena, co nadaje jej wyrazisty i dynamiczny charakter. Etiuda rozwija temat w sposób gradacyjny, zarówno pod względem fakturalnym, jak i dynamicznym, co jest typowe dla twórczości fortepianowej Nowakowskiego. Opracowanie tekstu nutowego uwzględnia współczesne wymagania techniczne, dostosowując palcowanie do specyfiki współczesnych instrumentów. Pedalizacja w utworze pochodzi w całości od kompozytora, co podkreśla jego indywidualne podejście do formy i ekspresji.
Fragmenty ''Litanii'' (op.59) sa przedostatnim dziełem Karola Szymanowskiego. Powstały one w latach 1930-1933 do słów litanii autorstwa poety Jerzego Lieberta. Jest to ważne ze względu na styl dzieło kompozytora.
Niniejsze wydanie Sonaty g-moll Fryderyka Chopina to wersja na fortepian i skrzypce. Oryginalną partię wiolonczeli zaadaptował na skrzypce słynny wirtuoz Michael Vaiman. Partia fortepianu została zaczerpnięta z Wydania Narodowego Dzieł Fryderyka Chopina tom nr 23: Utwory na fortepian i wiolonczelę pod redakcją Jana Ekiera i Pawła Kamińskiego. "Pomysł stworzenia skrzypcowej wersji Sonaty wiolonczelowej Chopina przyszedł mi do głowy już dawno. Uświadomiłem sobie, że ten wspaniały utwór świetnie brzmiałby także na wybranym przeze mnie instrumencie. Myślę, że dzięki zastosowaniu takiego zabiegu dzieło zyska nowy koloryt. Co więcej, chciałbym zaznaczyć, że bogata polifonia muzyki Chopina, dostrzegalna zwłaszcza w Sonacie, nabiera przejrzystości w zestawieniu ze skrzypcami. Niestety polski wirtuoz nie napisał żadnej kompozycji na ten instrument oprócz tria fortepianowego (...) " Michael Vaimantranslated by Jolanta Bujas-Poniatowska
W 1881 I.J. Paderewski wydał własnym nakładem 3 utwory fortepianowe: Gavotte, Mlodie oraz Valse Mlancolique. Wybitny polski skrzypek i pedagog, Stanisław Barcewicz, zainteresował się jednym z nich i dokonał jego transkrypcji. Tak powstała Melodia w opracowaniu na skrzypce i fortepian. Barcewicz często wykonywał ją podczas swoich występów, prezentując jej liryczną śpiewność. Dzięki temu weszła ona na stałe do repertuaru wiolinistycznego.
''Capriccio - Valse'', zaliczamy do gatunku popisowych kompozycji salonowych, należy do młodzieńczych dzieł Wieniawskiego. Taneczny, lekki ton łączy się w nim z błyskotliwą wirtuozerią. W Capricciu środki wirtuozowskie służą przede wszystkim ukazaniu sprawności i możliwości technicznych skrzypka. Zrealizowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Souvenir de Posen op.3 powstało prawdopodobnie w pierwszej połowie 1854 roku w Poznaniu, w okresie, gdy dziewiętnastoletni Henryk Wieniawski koncertował wspólnie z młodszym bratem, pianistą Józefem. Henryk zadedykował op.3 Jeanette de Niemojowskiej, córce Ludwika Niemojowskiego. Mazurek ten wywarł szczególnie silne wrażenie na publiczności poznańskiej podczas koncertów braci Wieniawskich, z których ostatni odbył się 4 lipca 1954 roku. Utwór mimo swej prostej budowy i mniejszej niż w innych dziełach Wieniawskiego liczby trudności technicznych, nosi wyraźne cechy indywidualnego stylu kompozytorskiego słynnego wirtuoza przedstawiciela francusko-belgijskiej szkoły skrzypcowej. Słychać w utworze temperament i żywiołowość, piękno kantyleny wdzięcznej i bezpretensjonalnej, grę wielodźwiękową, pojedyncze i podwójne flażolety oraz fragmenty grane na wybranej strunie aż do najwyższych pozycji wszystko to, co znamionuje styl utworów Wieniawskiego: połączenia piękna melodii z błyskotliwością chwytów wiolinistycznych dla uzyskania całości poruszającej, niekiedy wzruszającej i zachwycającej. Magdalena Chylińska
Polonez na obój, klarnet i fagot Józefa Świdra to zwarta, jednoczęściowa miniatura, która może stanowić doskonały materiał koncertowy, ale też edukacyjny. Zważywszy na fakt, że wspóczesnych polskich kompozycji przeznaczonych na tria stroikowe jest stanowczo za mało, utwór ten niewątpliwie wzbogaci literaturę na tę obsadę wykonawczą. Kompozycja idealnie nadaje się do kształcenia w zakresie kameralistyki w szkołach muzycznych II stopnia.
''Scherzo-Tarantelle g-mill'' op. 16 zostało skomponowane w 1855 r. I zadedykowane Lambertowi Massartowi przez dwudziestoletniego zaledwie ucznia. Utwór napisany w oryginale na skrzypce z fortepianem, w transkrypcji Arnolda Rezlera na skrzypce solo i zespół kameralny (czworo skrzypiec i wiolonczela) nabiera nowych, nieznanych dotąd wartości. Blask instrumantacji, nowe współbrzmienia sprawiają, że słuchacz ma wrażenie obcowania z oryginalną kompozycją nie zaś z jej opracowaniem; nie sposób dostrzec tu ingerencji innego muzyka. Dodatkowym walorem opracowania jest mozliwość wykorzystania utworu w szkolnej dydaktyce - dokooptowanie wiolonczelisty do klasy skrzypiec sprawi, że młody solista będzie miał możliwość obcowania nie tylko z pianistą-akompaniatorem, ale także z zespołem kolegów-muzyków, z orkiestrowymi barwami.
Chopiniana con delizia to bardzo interesujący projekt muzyczny. Czasem trudno jest wyznaczyć granicę, gdzie kończy się Chopin a zaczyna Herdzin. Artysta prowadzi rodzaj swoistego dialogu z XIX-wiecznym twórcą. Wykorzystując Chopinowskie motywy, przepuszczając frazy genialnego kompozytora przez swoją wrażliwość i doświadczenia artysty XXI wieku, Herdzin stworzył dzieło, które prowokuje mnie do pytania: jaką muzykę pisałby Fryderyk Chopin, gdyby dane mu było żyć w obecnych czasach? [...] - Jakub Stankiewicz, fragment wstępu do publikacji
Najbardziej wyrazisty, najbardziej własny (spośród Kwartetów Bacewicz). Już nie folklorystyczny (...) jeszcze nie gubiący się w pseudoawangardowości (...). Doskonałe opanowanie postbartókowskiej faktury. Utwór o ekspresji obdarzonej sensem, wykraczający poza zwykłe muzykanctwo. [M. Tomaszewski, Najwybitniejsze utwory pięćdziesięciolecia, wypowiedź, Muzyka polska 1945-1995, Kraków 1996]
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
