Literatura beletrystyczna - beletrystyka psychologiczna, religijna i filozoficzna, powieści, opowiadania, science fiction, romans, thrillery, fantazja po te wszysztkie bestsellery zapraszamy do naszej księgarni internetowej Dobreksiazki.pl
Mamy naprawdę szeroki wybów i atrakcyjne ceny. Jest w czym wybierać. Zapraszamy.
Ludomir Różycki Wybrane utwory, część 2 to starannie wyselekcjonowane kompozycje, które ukazują różnorodność stylu oraz wyjątkowy kunszt jednego z czołowych polskich kompozytorów przełomu XIX i XX wieku. Zbiór zawiera utwory pełne liryzmu, subtelnych emocji oraz wyrafinowanej harmonii, które zachwycą zarówno wykonawców, jak i słuchaczy. W publikacji znajdziemy m.in. Serenadę i Nokturn op. 1, które otwierają kolekcję, oraz cykl Lgende, Mlancolie, Poeme op. 15, składający się z trzech utworów o bogatej emocjonalności i głębokiej narracji. Kolejne kompozycje to Contes dune horloge op. 26, gdzie Menuet i Berceuse wprowadzają delikatną, nostalgiczną atmosferę, a także wyjątkowy Air op. 28. Na zakończenie znalazły się Romanze i Le Rossignol op. 55 utwory, które są prawdziwym ukoronowaniem tego zbioru. Wyjątkowa publikacja jest nie tylko skarbnicą piękna muzyki fortepianowej, ale również doskonałym materiałem dydaktycznym dla pianistów pragnących zgłębić bogactwo polskiej tradycji muzycznej.
NIKT NIE OBIECYWAŁ, ŻE ŻYCIE PADAWANA BĘDZIE ŁATWE. ALE CZY POWINNO BYĆ AŻ TAKIE TRUDNE? Obi-Wan Kenobi od niedawna ma mentora, mistrza Qui-Gona Jinna, ale wciąż zastanawia się, czy ich partnerstwo nie jest pomyłką. Chłopak doskonale radzi sobie w walce na miecze świetlne, jednak Qui-Gon chce skupiać się na medytacji. Inni padawani i ich mistrzowie wykonują rozliczne ekscytujące zadania w całej galaktyce, a Qui-Gon i Obi-Wan bez końca tkwią na Coruscant... Pewnego dnia Obi-Wan odkrywa informacje o przerwanej wyprawie badawczej Jedi na tajemniczy świat i udaje mu się przekonać Qui-Gona, że powinni to sprawdzić. Jednak rankiem w dniu, w którym mają wyruszyć w drogę, Qui-Gona nigdzie nie można znaleźć. Zdenerwowany i rozgoryczony Obi-Wan odlatuje sam. Chce doprowadzić tę misję do końca. Na planecie o nazwie Lenahra Kenobi spotyka grupkę dzieci i nastolatków, którzy wydają się używać Mocy i są jedynymi mieszkańcami tego świata. Im dłużej z nimi przebywa, im bardziej oddala się od życia w Świątyni, tym silniej wzbiera w nim jego największa obawa że być może nigdy nie miał zostać Jedi. Nie może jednak stłumić narastającego poczucia, że na Lenahrze dzieje się coś złego. Czy Obi-Wan zdoła odzyskać dawną więź z Mocą, aby uratować siebie i swoich nowych przyjaciół? Powyższy opis pochodzi od wydawcy.
Niniejszy zeszyt zawiera trzy wyjątkowe utwory Ludomira Różyckiego, określone przez kompozytora jako poematy: Im Spiel der Wellen op. 4, Balladynę op. 25 oraz Lagunę op. 36. Dzieła fortepianowe, inspirowane twórczością Chopina, Schumanna, Liszta oraz impresjonistów, ukazują niezwykłe możliwości brzmieniowe instrumentu. Kompozytor buduje w nich monumentalne, niemal symfoniczne kulminacje, kontrastujące z delikatnymi przebiegami, które w mistrzowski sposób naśladują naturę. Nie brakuje również momentów przepełnionych intymnością i głębokim wzruszeniem. Utwory zostały opracowane wykonawczo przez Grzegorza Manię. Publikacja przeznaczona jest dla profesjonalnych pianistów, którzy poszukują ambitnych i wymagających pozycji repertuarowych.
Miłość to zasada stanowiąca podsumowanie wszystkich innych reguł.Z przykazania miłości wywodzą się wszystkie pozostałe przykazania.Miłość to tajemnica życia. Miłość jest największym darem ludzkości. Paulo Coelho, światowej sławy pisarz, autor powieści Alchemik, pokazuje, jak otworzyć się na jej moc.W swoim klasycznym XIX-wiecznym kazaniu Największa w świecie rzecz (The Greatest Thing in the World) młody misjonarz Henry Drummond przedstawił miłość jako zwieńczenie następujących cnót: cierpliwości, dobroci, wspaniałomyślności, pokory, szlachetności, oddania, tolerancji, szczerości i niewinności oraz uczciwości.Sięgając do kazania Henryego Drummonda i jego biblijnego źródła Pierwszego Listu św. Pawła do Koryntian Paulo Coelho proponuje własną interpretację tego ponadczasowego tekstu. Efektem jest poruszające przesłanie, które pokazuje, jak uczynić miłość częścią codziennego życia i doświadczyć jej przemieniającej siły.
Tryptyk Tańce polskie op. 37 Ludomira Różyckiego to zbiór fortepianowych miniatur będący ukłonem kompozytora w stronę tradycji chopinowskiej oraz polskiego folkloru. Każdy z trzech utworów nawiązuje do charakterystycznych polskich tańców: kujawiaka, oberka i mazura. Dla Różyckiego folklor stanowi jednak punkt wyjścia do tworzenia muzycznych obrazów wyróżniających się oryginalną harmoniką, nietuzinkową rytmiką i zróżnicowaną artykulacją. Miniatury te ukazują syntezę różnych form tanecznych, modulacje dur-moll, subtelne przesunięcia rytmiczne oraz bogactwo dynamicznych kontrastów. Zmienność tempa i motywów, a także niezwykła kolorystyka dźwięków nadają utworom żywiołowości, podkreślając ich artystyczną wartość. To dzieło, które pozwala pianistom zaprezentować szerokie możliwości techniczne i interpretacyjne. Opracowanie wykonawcze przygotował Grzegorz Mania. Publikacja jest przeznaczona dla profesjonalnych pianistów.
ODRZUCONA. PRZEŚLADOWANA. DRĘCZONA. Medea posiada tajemniczy i potężny dar. W rękach jej despotycznego ojca ten dar zostaje wykorzystany, by strzec zaczarowanego Złotego Runa magicznego artefaktu chroniącego ich krainę. Kiedy przystojny przywódca Argonautów, Jazon, przybywa, by zawalczyć o runo, Medea dostrzega w tym swoją szansę na ucieczkę. Proponuje pomoc w pokonaniu ojca w zamian za wolność. Ku jej zaskoczeniu Jazon przyjmuje warunki. Razem zamierzają zdobyć runo i zbudować imperium. Ich pakt zapoczątkuje podróż, w której Medea zakocha się, stanie do walki z potworami, obali królów i sięgnie po własną moc. Lecz gdy stanie w obliczu ostatecznej zdrady, Medea posunie się do desperackiego czynu tak brutalnego, że rozerwie na strzępy życie wszystkich, którzy w nim uczestniczyli" Na kartach Tej innej siostry Bennet Mary staje się pełnowymiarową postacią: złożoną i często niepewną siebie, a zarazem kruchą, niezwykle bliską czytelnikowi i ostatecznie godną roli głównej bohaterki.
Mazurki op. 31 należą do stosunkowo niewielkiego zbioru kompozycji na fortepian Władysława Żeleńskiego. Obejmuje on łącznie kilkanaście utworów od miniatur po znaczne formy instrumentalne. Choć sam kompozytor był znakomitym pianistą, swoje zainteresowania od początku kierował w stronę twórczości kameralnej, a w szczególności liryki wokalnej. To właśnie pieśni były dla Żeleńskiego tym, czym mazurki dla Fryderyka Chopina swoistym muzycznym dziennikiem intymnym. Władysław Żeleński wielokrotnie wykonywał utwory najsławniejszego polskiego pianisty, znał oraz doskonale rozumiał jego twórczość. Był przy tym kompozytorem o własnym, silnym głosie twórczym, niepoddającym się postchopinowskiej mazuromanii. Jego Mazurki op. 31 nie wpisują się w ówczesną modę na salonowe popisy, spłycającą chopinowskie dziedzictwo. Stanowią raczej syntezę świadomej i dojrzałej recepcji twórczości Chopina ze znajomością autentycznej muzyki ludowej. Oba mazurki powstały w warszawskim okresie życia i aktywności zawodowej Władysława Żeleńskiego. Zostały zadedykowane Sophie Menter, znanej niemieckiej pianistce i uczennicy Ferenca Liszta. Pierwszy z mazurków, utrzymany w tonacji molowej, otwiera tajemniczy, oniryczny wstęp, po którym następuje liryczny, melancholijny kujawiak. Początkowo prosta narracja melodia z akompaniamentem rozwija się w wielowątkową strukturę, co pozwala na zbudowanie kulminacji, choć na tyle delikatnej, że nie zaburza ona aury intymności. W tym mazurku nie ma salonowej popisowości czy przesadnej afektywności. Nawet środkowe ogniwo, mimo durowej tonacji i ożywionego charakteru, jest radosne i wzruszająco sentymentalne. W zakończeniu kompozytor powraca do motywów ze wstępu, które stopniowo odchodzą w nicość. Zupełnie odmienny, kontrastowy charakter ma druga z miniatur. Otwiera ją radosny i zamaszysty mazur, którego charakter budują tercjowe i oktawowe zdwojenia, polifonizująca faktura oraz nieregularne, przekornie stawiane akcenty. Krótki łącznik prowadzi do rytmicznego ogniwa o quasi-oberkowym charakterze i akordowym, regularnym akompaniamencie. Z tą niezwykle energetyczną całością skontrastowana jest środkowa część, w której dominują prostota, swoista miniaturowość i oszczędność środków muzycznych. Elementy kujawiaka i oberka wzajemnie się przenikają, a tę fuzję usłyszeć można nie tylko w charakterystycznych rytmach, ale także w konstrukcie melodycznym czy strukturze akompaniamentu. Na pierwszy plan wysuwa się ekspresywna wypowiedź o osobistym charakterze, zdobiona jedynie nienachalnie wprowadzonymi głosami pobocznymi. Po tej chwili ekspresyjnego skupienia Żeleński powraca do żywiołowego i zamaszystego mazura. Wbrew panującym w okresie postchopinowskim tendencjom do popisowości, w kompozycjach Władysława Żeleńskiego na pierwszy plan wysuwają się te idiomy, które miniatury Chopina uczyniły tak fascynującymi i głębokimi wyrazowo, tj. rubato, semplice i melancolico. U Żeleńskiego jak i u Chopina mazurki to narzędzie osobistej ekspresji, zindywidualizowanej wypowiedzi, której poddane są konwencje stylistyczne. Dzięki syntezie wpływów ludowych oraz chopinowskich wzorców takich jak niuansowanie tempa, zmienność motywiczna, miniaturowość formy, przesunięcia akcentowe, przenikanie się tonalności dur-moll ze skalami modalnymi Mazurki op. 31 zaskakują spontanicznością, oryginalnością i głębią wyrazu. Grzegorz Mania
Sonata fortepianowa g-moll op. 5, pierwsza ważna kompozycja Władysława Żeleńskiego, została napisana w Krakowie pod okiem Franciszka Mireckiego konserwatywnego, lecz cenionego w tym ośrodku kompozytora i pedagoga, ucznia Johanna Nepomuka Hummla. Prawdopodobnie to właśnie Mirecki doprowadził do wydania utworu swojego dwudziestodwuletniego ucznia przez znaną mediolańską oficynę Ricordiego w 1859 roku. Publikacja ta wzbudziła zainteresowanie polskich krytyków muzycznych. Dostrzegli w niej talent młodego kompozytora, ambitny zamysł i europejskie (ściślej: niemieckie) inspiracje, co wyróżniało utwór na tle polskiej muzyki tego okresu. Sonatę cechują ekspresja i wirtuozeria, Żeleński umiejętnie łączy w niej inspiracje beethovenowskie z odwołaniami do dziedzictwa Chopina. Utwór ten stanowi istotny element polskiej pianistyki drugiej połowy XIX wieku, godny uwagi muzyków i melomanów.
Dwanaście etiud melodycznych na fortepian, Op. 124 Wojciecha Sowińskiego to zbiór dydaktycznych utworów o średnim stopniu trudności, które mają na celu rozwijanie techniki pianistycznej oraz pracy nad stylem i wyrazem muzycznym. Etiudy wyróżniają się zwartą formą oraz silnym komponentem melodycznym, często inspirowanym polską tradycją muzyczną. Kompozycje nawiązują do pianistycznych tradycji szkół Czernego i Clementiego, jednocześnie czerpiąc ze stylu brillant oraz francuskiej pianistyki wywodzącej się z wirtuozerii klawesynistów. Zbiór obejmuje szeroką gamę technik od drobnych pasaży i figuracji po oktawy, tercje, seksty i oktawy łamane zapewniając wszechstronny rozwój umiejętności pianistycznych. Różnorodność faktur i figuracyjnych środków wymaga od ucznia zróżnicowanego podejścia do ekspresji i brzmienia, czyniąc zbiór zarówno wymagającym, jak i inspirującym repertuarem.
Pierwszy zeszyt Grandes tudes de concert, Op. 60 Wojciecha Sowińskiego zawiera sześć obszernych i efektownych etiud, które wpisują się w wirtuozowską tradycję pianistyczną pierwszej połowy XIX wieku. Etiudy te, pełne zróżnicowanych figuracji, pasaży, kaskad akordów i oktaw w szybkich tempach, odzwierciedlają techniczne możliwości ewoluującego fortepianu tamtego czasu.Zbiór Douze grandes tudes de concert powstał w duchu epoki, kiedy to popisy solistów-wirtuozów stały się ważnym zjawiskiem społecznym, a muzyka koncertowa zaczęła eksponować zarówno technikę, jak i ekspresję artystyczną wykonawców.
Niniejsza publikacja zawiera kody QR, dzięki którym możliwy jest dostęp do nagrań utworów zawartych w zbiorze. Album na fortepian na cztery ręce powstał na przełomie 2022 i 2023 roku. Inspiracją do jego powstania był odbywający się od wielu lat w Państwowej Szkole Muzycznej I stopnia im. Jadwigi Szajny-Lewandowskiej w Oławie Międzyszkolny Konkurs Pianistyczny pod takim właśnie tytułem. Jego pomysłodawczynią była Pani Joanna Kassie-Kościukiewicz. Podobnie jak w pierwszym zeszycie, utwory mają charakter taneczny, ale tym razem są to stylizacje artystyczne polskich tańców narodowych, m.in. oberka i mazura. Zbiór ten kończy Taniec góralski, w którym poprzez użycie pewnych elementów melodyczno-harmoniczno-rytmicznych starałem się oddać charakter folkloru podhalańskiego (...)
Z tańcem przez świat Zeszyt pierwszy Mirosława Gąsieńca to album na fortepian na cztery ręce, składający się z dziesięciu utworów o tanecznym charakterze. Kompozycja powstała na przełomie maja i czerwca 2021 roku, inspirowana uczestnictwem autora w jury Międzyszkolnego Konkursu Pianistycznego w Oławie. Konkurs, organizowany przez Joannę Kassie-Kościukiewicz, nauczycielkę fortepianu, ma na celu zapoznanie dzieci i młodzieży z taneczną muzyką fortepianową. Utwory w albumie zostały stworzone z myślą o młodych adeptach gry na fortepianie, łącząc taneczny charakter z edukacyjnymi walorami gry zespołowej. Album jest dedykowany Joannie Kassie-Kościukiewicz w uznaniu jej zaangażowania w rozwój młodych pianistów i organizację tego unikalnego konkursu.
Niniejsza publikacja wypełnia pustą przestrzeń, jaką na rynku wydawniczym jest brak dostępu do utworów fortepianowych Antoniego Stolpego (18511872). Jak dotąd ukazała się jedynie Sonata d-moll tego wybitnego, przedwcześnie zmarłego polskiego pianisty i kompozytora. Tymczasem w zbiorach Biblioteki Jagiellońskiej zachowały się rękopisy innych utworów fortepianowych Stolpego. Te wartościowe i efektowne kompozycje powinny na stałe wejść do repertuaru koncertujących pianistów. Wariacje d-moll są obok Sonaty d-moll drugim cyklicznym dziełem fortepianowym Stolpego. Pochodzą z okresu berlińskich studiów kompozytora: na ich rękopisie widnieje data 28 lutego 1870 oraz miejsce powstania: Berlin. Jest to dzieło młodzieńcze, składające się z tematu i dwudziestu jeden wariacji, z których ostatnią Stolpe określił mianem Finału (jest on rozbudowany i zawiera reminiscencję tematu oraz Codę). Utwór nie został doprowadzony do ostatecznego kształtu, kompozytor pozostawił w rękopisie liczne warianty kolejności wariacji, a ponadto wariacje nr 4 i 5 skreślił. Autor opracowania niniejszego pierwodruku, Mirosław Gąsieniec, wybrał ostatecznie z rękopisu siedemnaście wariacji i zaproponował ich określoną kolejność, kierując się intencją stworzenia optymalnej architektoniki i dramaturgii cyklu. Wprowadził też drobne korekty do tekstu. Mimo młodego wieku kompozytora Wariacje d-moll okazują się dziełem zadziwiająco wybitnym nie tylko w kontekście muzyki polskiej 2. połowy XIX wieku. Wariacja nr 3 zachwyca charakterem scherzando, nr 5 kolorystyką i niebanalną harmoniką, nr 16 liryzmem i nastrojowością w stylu Schumanna. Faktura całości jest zróżnicowana, zwraca uwagę świetne operowanie kontrapunktem oraz techniką imitacyjną. W finałowej wariacji opracowujący dokonał pewnych zmian fakturalnych, a także uprościł zapis w kodzie. Dołączony do wydania Moment musical w rękopisie zachował się jako Allegro appassionato w tonacji c-moll, z datą 14 października 1869. To jeden z bardziej rozbudowanych utworów fortepianowych osiemnastoletniego Stolpego. Opracowując tę kompozycję, Mirosław Gąsieniec wprowadził kilka zmian o charakterze fakturalnym, dążąc przede wszystkim do usunięcia nielicznych zauważonych niezręczności zapisu w tym młodzieńczym dziele. Artur Bielecki
Dzieła fortepianowe Antoniego Stolpego (18511872) stawiają przedwcześnie zmarłego kompozytora i pianistę w jednym rzędzie z tak utalentowanymi twórcami polskimi 2. połowy XIX wieku, jak Juliusz Zarębski czy Ignacy Jan Paderewski. Niniejszy zbiór prezentuje po raz pierwszy utwory Stolpego skomponowane w warszawskim okresie jego życia, przed wyjazdem na studia muzyczne do Berlina, dokąd udał się w czerwcu 1869 roku. Za podstawę tej pracy posłużyły rękopisy dzieł fortepianowych Stolpego, przechowywane w Bibliotece Jagiellońskiej. W manuskryptach tych brakuje dokładnego datowania poszczególnych kompozycji. Autorem prezentowanego opracowania jest kompozytor i pianista Mirosław Gąsieniec. W trzech utworach Duetto, Impromptu i Nokturn zaproponował on nazwy gatunkowe jako tytuły. Duetto (w rękopisie zatytułowane Allegretto non troppo) jest nastrojowym, subtelnym nokturnem, inspirowanym tradycjami tego gatunku. W Impromptu (w oryginale Allegretto) opracowujący wprowadził pewne korekty: w układzie obu rąk nawiązał do sławnego Impromptu Ges-dur Schuberta, zaznaczył także dłuższe frazy i dopisał krótką kodę. Mazourka jest poruszającym świadectwem inwencji i kunsztu młodego Stolpego, to jego osobiste spojrzenie na niedościgły wzorzec tego gatunku w twórczości Chopina. Nokturn (w rękopisie Andante) bardzo wyraźnie nawiązuje do stylu Chopina (opracowujący przywrócił i zmodyfikował wartościową kodę, skreśloną przez Stolpego). Błyskotliwy Une Valse wymagał złożenia w całość trzech fragmentów rękopisu, dzięki czemu wirtuozowskie części skrajne kontrastują z oryginalnie ujętą częścią środkową. Sonata a-moll to dzieło bardzo wczesne, tworzone w latach 18661867. Nie zostało dokończone, pozostało jedynie obszerne, szeroko zakrojone Allegro. Część ta w daleki od schematyzmu sposób realizuje ideę formy sonatowej. Artur Bielecki
W zbiorze op. 23 Statkowski uwzględnia właściwości metrorytmiczne krakowiaka dwudzielne metrum, synkopy i rytmy punktowane. Ponadto wprowadza struktury nawiązujące do charakterystycznych figur tanecznych, takich jak hołubce (dwa uderzenia piętą o piętę w powietrzu) i przytupy (trzy tupnięcia w rytmie: dwie ósemki i ćwierćnuta). Wzorem polskiej muzyki ludowej kompozytor stosuje technikę różnicowania fraz, eliminując proste powtórzenia na rzecz wariacyjnych. Elementy decydujące o gatunkowej tożsamości krakowiaka poddane zostały w op. 23 artystycznej stylizacji. Oprócz fragmentów utrzymanych w typowym dla tańca tempie szybkim pojawiają się odcinki znacznie wolniejsze, a także liczne przyspieszenia i zwolnienia narracji muzycznej, które osłabiają taneczny charakter miniatur.
Zbiór najwcześniejszych zachowanych utworów fortepianowych Romana Statkowskiego stanowi interesujący przykład stylistyki późnoromantycznej, w której odnaleźć można zarówno fascynację muzyką narodową, jak i wyraźne inspiracje twórczością Chopina. Pełne wyrazu kompozycje ukazują rozwój artystyczny młodego Statkowskiego, który już na tym etapie swojej twórczości przejawiał wyrafinowane podejście do formy i harmonii. Zbiór ten jest wartościowym materiałem dydaktycznym dla uczniów szkół muzycznych II stopnia oraz ciekawym wyborem repertuarowym dla koncertujących pianistów.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
