Literatura beletrystyczna - beletrystyka psychologiczna, religijna i filozoficzna, powieści, opowiadania, science fiction, romans, thrillery, fantazja po te wszysztkie bestsellery zapraszamy do naszej księgarni internetowej Dobreksiazki.pl
Mamy naprawdę szeroki wybów i atrakcyjne ceny. Jest w czym wybierać. Zapraszamy.
Urmatt to mała miejscowosć w Alzacji, gdzie kompozytor przebywał podczas IV Kursów Akordeonowych w Mutzig w 1988 roku. Tam też odbyło się prawykonanie kompozycji. Utwór dedykowany jest organizatorce kursów Simone Lorentz.
Sonata na dwoje skrzypiec i fortepian Romana Palestera to wyjątkowe dzieło, które powstało w 1939 roku, tuż przed wybuchem II wojny światowej. Kompozycja ta odzwierciedla charakterystyczny dla Palestera styl, łączący elementy neoklasycyzmu z nowoczesnymi środkami wyrazu. Utwór składa się z trzech części, w których kompozytor wykorzystuje dialog między dwoma skrzypcami oraz fortepianem, tworząc bogatą paletę brzmieniową. Publikacja zawiera partyturę oraz głosy instrumentalne, co czyni ją idealnym materiałem dla zaawansowanych muzyków poszukujących ambitnego repertuaru kameralnego.
Suitę na dwa fortepiany Józefa Świdra można uznać za jeden z najciekawszych utworów polskiego repertuaru duetowego XX wieku. Inspiracją dla kompozytora były góry, a sam utwór stanowi neoklasyczną interpretację tradycyjnej formy suity, utrzymaną w duchu estetyki francuskiej szkoły kompozytorskiej. Składająca się z pięciu części kompozycja łączy przejrzystość faktury z lekkością wyrazu, wykorzystując kontrasty charakteru i tempa typowe dla gatunku. Pierwsza część, szorstkie Allegro, ma wyraz zbójnicki, natomiast Moderato w rytmie 5/4 to stylizowany, humorystyczny gawot. Centralne Presto wyróżnia ulotny i zróżnicowany charakter, podczas gdy Recitativo nawiązuje do improwizowanej narracji. Całość zamyka finał o motorycznym, toccatowym charakterze (Vivo). Suita charakteryzuje się wyrównanym poziomem trudności partii obu fortepianów, wirtuozerią i świetną konstrukcją formalną, co czyni ją atrakcyjną zarówno dla wykonawców, jak i słuchaczy. Publikacja przeznaczona jest dla zaawansowanych pianistów, studentów akademii muzycznych oraz wybitnych uczniów szkół muzycznych II stopnia.
Suitę na cztery puzony Kazimierza Serockiego cechuje mistrzowska konstrukcja oparta na tradycyjnej zasadzie naprzemienności szybkich i wolnych części, charakterystycznej dla renesansowych i barokowych suit. Utwór składa się z siedmiu zwięzłych części, każda z nich ukazująca różne możliwości wyrazowe i techniczne zespołu puzonów. Otwierająca Intrada, inspirowana wczesnobarokową canzoną, wyróżnia się energicznym rytmem i wyrazistą melodyką. Następujący po niej Kanon wnosi nostalgiczny nastrój, oparty na temacie imitowanym w najwyższych głosach i rytmicznej inwersji w głosie najniższym. Centralną część stanowi prosty, lecz ujmujący homofoniczny Chorał, nawiązujący do tradycji Beethovenowskich equali, gdzie wszystkie głosy pozostają równorzędne. Lekkości i humoru wprowadzają Interludium i Intermezzo, obie części wykonane w permanentnym staccato. Następująca Arietta, dostojna i subtelna, wykorzystuje efekty dźwiękowe przypominające bicie dzwonów i echo, wprowadzając archaizujący klimat. Suitę wieńczy porywająca Toccatina wirtuozowski finał, pełen energii i popisowego charakteru.
Utwór składa się z czterech części, zbudowanych na planie klasycznego cyklu sonatowego. W utworze tym kompozytor czerpie z rozwiązań warsztatowych typowych dla wiedeńskiego klasycyzmu, stosując również pewne charakterystyczne dla wczesnoromantycznego języka muzycznego elementy. Część pierwsza, , jest formą sonatową z dwoma wyraziście zarysowanymi i skontrastowanymi tematami oraz przetworzeniem, które odwzorowuje strukturę ekspozycji. Jedynie w zwieńczeniu repryzy kompozytor przełamuje schematyczność formy, wprowadzając odcinek kodalny, rozpoczynający się po pauzie generalnej tematem głównym w tonacji Es-dur w dynamice piano pianissimo. Ogniwo drugie Andante w formie wariacji stroficznych to część, w której najsilniej ujawnia się wczesnoromantyczna wyrazowość stylu Krogulskiego. Przekształceniom wariacyjnym towarzyszą gwałtowne zmiany dynamiczne, fakturalne i harmoniczne, a melodia tematu głównego oraz jej kontrapunkty w głosach towarzyszących ulegają schromatyzowaniu. W odróżnieniu od bogatej fakturalnie części drugiej Menuet charakteryzuje się prostą fakturą homofoniczną. Część ta rozpoczyna się energiczną myślą muzyczną w tonacji e-moll w dynamice forte, z którą silnie kontrastuje środkowe Trio w E-dur, utrzymane niemal bez wyjątku w wyciszonej dynamice. W finałowym Allegro vivo Krogulski sięga po stylizację krakowiaka, nadając tej części narodowy charakter. Niniejsza publikacja jest pierwszym wydaniem G-dur Krogulskiego, przygotowanym na podstawie rękopisu znajdującego się w zbiorach Biblioteki Jagiellońskiej (sygn. VIII 1).
Souvenir de Dresde op. 47 jest utworem złożonym z trzech części o zróżnicowanych tempach, połączonych ze sobą attacca i poprzedzonych krótką introdukcją fortepianową. Mimo, że tytuł utworu może sugerować niemiecki charakter muzyki, to mamy tu do czynienia z dziełem polskim napisanym przez polskiego kompozytora i na co trzeba zwrócić szczególną uwagę jest to swego rodzaju rarytas w polskiej literaturze obojowej. Edycja została przygotowana w oparciu o rękopiśmienną kopię znajdującą się w zbiorach biblioteki Warszawskiego Towarzystwa Muzycznego (sygn. R 1144). Karta tytułowa oraz Introdukcja (pierwsza strona nutowa) zostały sporządzone ręką Dobrzyńskiego, pozostałe strony nutowe zostały wykonane przez kopistę. [Mariusz Pędziałek]
Na kompozycję tę składa się pięć ogniw: Polonez, Mazurek, Dumka, Krakowiak oraz Kujawiak. Większość z nich w bardzo klarowny sposób wykorzystuje charakterystyczne cechy polskich tańców: właściwe im schematy rytmiczne i zwroty melodyczne (wzmocnione dodatkowo wyrazistą artykulacją), bas burdonowy czy elementy skali lidyjskiej. Charakterem odróżnia się nieco ukraińska dumka; gatunek ten jako przejaw kultury ludowej Kresów wpisywał się jednak w dziewiętnastowieczne rozumienie muzyki polskiej, a jej rzewny, pieśniowy charakter mógł być bliski urodzonemu w Żytomierzu Zarębskiemu.Pewna bezpośredniość w stylizacji muzyki ludowej, uproszczenie faktury fortepianowej oraz raczej nieskomplikowana budowa formalna mogą sprawić, że niniejsza pozycja atrakcyjna dla koncertujących wykonawców będzie cieszyła się powodzeniem również wśród młodszych adeptów sztuki pianistycznej. Utwór przeznaczony dla zaawansowanych pianistów: uczniowie II stopnia szkoły muzycznej, studenci, profesjonalni pianiści.
Seria starannie dobranych utworów, które wprowadzą młodych muzyków w świat ponadczasowych dzieł. To idealny sposób na naukę i rozwijanie pasji do muzyki poza sztywnym programem nauczania. Znane i lubiane melodie, takie jak Adagio g-moll Albinoniego, Aria Skołuby z "Strasznego Dworu" Moniuszki czy Pavana Ravela, sprawią, że nauka gry na kontrabasie stanie się prawdziwą przyjemnością. Zbiór pozwala dzieciom nie tylko doskonalić umiejętności techniczne, ale także odkrywać piękno muzyki klasycznej w inspirujący i przyjazny sposób.
Utwór autorstwa Grażyny Krzanowskiej to wyjątkowa propozycja dla młodych skrzypków, która łączy rozwijanie podstawowych umiejętności technicznych z odkrywaniem nowych środków wykonawczych. Kompozycja wprowadza elementy takie jak flażolety, duże skoki czy pizzicato lewą ręką, które wzbogacają warsztat młodego muzyka i poszerzają jego możliwości interpretacyjne. Dzięki wykorzystaniu popularnej melodii Lecha Miklaszewskiego Uczeń pierwszej klasy utwór z łatwością zdobywa sympatię dziecięcej publiczności, wywołując uśmiech i radość. Często wykonywany przez młodych skrzypków i pianistów, stał się ulubionym elementem wielu występów edukacyjnych i koncertowych.
I Sonata Grażyny Bacewicz skomponowana została w 1929 roku. Zaledwie 20-letnia studentka Konserwatorium Warszawskiego w klasie kompozycji Kazimierza Sikorskiego oraz skrzypiec w klasie Józefa Jarzębskiego i fortepianu w klasie Józefa Turczyńskiego stawiała swoje pierwsze kroki w tworzeniu muzyki kameralnej. W owym czasie pozostawała pod ogromnym wpływem utworów Karola Szymanowskiego (ówczesnego dyrektora Konserwatorium) jednocześnie szukając swojego indywidualnego stylu. Równoległe studia instrumentalne na skrzypcach i fortepianie stwarzały do-skonałą okazję, aby wykonywać własne utwory podczas koncertów i weryfikować w ten sposób pomysły kompozytorskie. Jednym z pierwszych utworów, które Grażyna Bacewicz ukończyła jako studentka Konserwatorium Warszawskiego jest I Sonata na skrzypce i fortepian. Wraz z II Kwartetem smyczkowym oraz Sym-phoniettą była częścią egzaminu z kompozycji. Nigdy nie została włączona do oficjalnego katalogu dzieł. Zaproponowana przeze mnie aplikatura oraz smyczkowanie opiera się w większości na pomysłach i wskazówkach zawartych w licznych szkicach utworu. Czasami występują w nich sprzeczne notatki sporządzone przez kompozytorkę, co w dużej mierze daje ogromną swobodę wykonawczą oraz in-terpretacyjną tego dzieła.
Potpourri, czyli wariacje z różnych tematów narodowych Karola Kurpińskiego to wirtuozowska kompozycja fortepianowa skomponowana w 1813 roku dla siedmioletniego Józefa Krogulskiego, młodego pianisty o niezwykłych umiejętnościach. Utwór wykorzystuje różnorodne środki pianistyczne, takie jak pasaże, oktawy, akordy, tremolo, trytony i inne techniki, które stanowią wyzwanie nawet dla doświadczonych pianistów. Struktura utworu odzwierciedla bogactwo polskiej tradycji muzycznej. Po wstępie Poco adagio następuje Dumka, rozwijająca melancholijną melodię inspirowaną ukraińską pieśnią ludową. Kolejne części to pełne energii Alla polacca, najdłuższy fragment kompozycji, w którym Kurpiński wykorzystuje swój talent do tworzenia pięknych melodii, krótki Krakowiak oraz triumfalny Mazur wieńczący utwór. Kurpiński, będący twórcą przełomu klasycyzmu i romantyzmu, łączy w dziele narodowe cechy muzyki polskiej z elementami folkloru, wpisując się w nurt wirtuozowskiej muzyki pierwszej połowy XIX wieku.
Uwertura do opery Czaromysł, książę słowiański, czyli nimfy jeziora Gopło Karola Kurpińskiego, z librettem Alojzego Żółkowskiego, to jednoaktowe dzieło osadzone w realiach słowiańskiej legendy o królu Popielu. Premiera opery miała miejsce 27 marca 1818 roku w Warszawie. Choć sama opera nie zachowała się w całości, uwertura przetrwała, m.in. w transkrypcji fortepianowej Walentego Kratzera z 1820 roku. Uwertura rozpoczyna się spokojnym Andantino, które służy jedynie jako wstęp do energicznego Allegra. Kluczowe są dwa główne tematy: radosny z charakterystycznym rytmem dwóch szesnastek i trzech ósemek oraz spokojniejszy, z rytmem punktowanym i triolami. Kompozycja cechuje się licznymi powtórzeniami sekwencji rytmicznych, wirtuozowskimi pasażami i podniosłym charakterem. Inspirację rodzimymi rytmami i melodiami wyczuwa się w wielu fragmentach, mimo braku bezpośrednich odniesień do polskich tańców narodowych. Karol Kurpiński, łącząc elementy muzyki Rossiniego z polskim folklorem, stworzył dzieło, które wpisuje się w nurt narodowej tradycji muzycznej, będąc jednocześnie przykładem wirtuozowskiego stylu początku XIX wieku.
Wieniawski skomponował dziewięć mazurków, z czego siedem zostało wydanych przez kompozytora (opp. 3, 12, 19 oraz 2 mazurki nieopusowane), a dwa niewydane zaginęły. Wszystkie mazurki należą do utworów wczesnych, pochodzą bowiem z pierwszej połowy lat 50. XIX w.; jedynie mazurki op. 19, najpóźniejsze, datowane są na rok 1860. Później kompozytor już nie sięgał do tego gatunku. Mazurki op.19, pierwszy Obertas, drugi Dudziarz / Le mntrier, zostały wydane dopiero w 1878 roku1, czyli blisko 20 lat po ich skomponowaniu, w wydawnictwie Schotta w Moguncji. Każdy z mazurków op. 19 opatrzony jest inną dedykacją. Nr 1, Obertas, dedykowany jest baronowej Ewelinie de Reisky; nr 2, Dudziarz Wandzie Młodnickiej, pisarce i rzeźbiarce ze Lwowa. Odrębne dedykacje każdego z utworów świadczą o tym, że kompozytor nie traktował op. 19 jako całości o charakterze cyklu. Omawiane mazurki odznaczają się prostą harmoniką. Kompozytor operuje tu głównie podstawowymi relacjami funkcyjnymi. Partia fortepianu pełni jedynie rolę towarzyszenia, nośnika elementu harmonicznego, a także środka stylizacji ludowej praktyki wykonawczej poprzez częste stosowanie burdonów kwintowych, głównie tonicznych. Zofia Chechlińska
Zadanie nauczyciela instrumentu na początkowym etapie edukacji należy do szczególnie wymagających. Z jednej strony odpowiada on za wprowadzenie ucznia w podstawowe elementy techniki gry, z drugiej za możliwie szybkie otwarcie przed nim świata muzyki, który kiedyś sam go zachwycił i skłonił do podjęcia drogi artysty i pedagoga. Autor oddaje w ręce pedagogów i uczniów zestaw miniatur w różnych stylach, wierząc, że każdy odnajdzie w nim choć jedną bliską swoim upodobaniom taką, którą chętnie włączy do własnego repertuaru. W zbiorze: GawotMałe wariacjeRondo mobileWalc dla ZosiSweet SwingIntrodukcja i ChorałSkalaMadrugada. Światełko w ciemności
Siciliana to taniec pochodzący z Sycylii rozpowszechniony w XVII i XVIII w. Stanowi wolną część w wielu sonatach J. S. Bacha. Prezentowane opracowanie jest transkrypcją Siciliany z II Sonaty Es dur na flet i klawesyn J. S. Bacha, a wykorzystano w nim elementy wcześniejszej transkrypcji utworu na skrzypce i fortepian.Niniejsza transkrypcja przeznaczona na kontrabas w stroju solowym brzmi w tonacji a-moll. Dodano palcowanie, dzięki czemu utwór łatwo wykonają nie tylko profesjonalni kontrabasiści, ale też studenci i licealiści, którzy opanowali pozycję kciukową lewej ręki. Poziom średnio zaawansowany.
Suita dziecięca to zbiór sześciu miniatur na fortepian, które wprowadzą młodych pianistów w świat różnorodnych form muzycznych. Każda część suity to unikatowa adaptacja utworów akordeonowych Andrzeja Krzanowskiego ze zbioru "Kalangra", oferująca nowe wyzwania wykonawcze. Dzięki zróżnicowanym metrum, formom i charakterowi utwory rozwijają umiejętności techniczne i interpretacyjne, jednocześnie dostarczając wiele radości z gry. Idealne dla uczniów, którzy pragną poszerzyć swoje muzyczne horyzonty i wzbogacić repertuar.
''Melodia'' skomponowana w stylu na wskroś romantycznym jest atrakcyjnym przykładem typowego dla kompozytora melodycznego sposobu komponowania, silnego poczucia proporcji strukturalnej i soczystej, romantycznej harmonii. Styl skrzypcowy odzwierciedla wysoki stopeń umiejętności osiągnięty przez kompozytora dzięki studiom skrzypcowym u J. Hornziela i A. Kątskiego. [Tyrone Greive]
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
