Z profesorem Markiem Kornatem rozmawia Tomasz D. Kolanek Bardzo dobrze, że książka zawierająca rozmowy Tomasza Kolanka z profesorem Markiem Kornatem, wybitnym również historykiem dziejów Kościoła, ukazuje się na początku pontyfikatu papieża Leona XIV. Jej uważna lektura pozwoli bowiem, jestem przekonany, trzeźwo i roztropnie oceniać obecny stan Kościoła i, przede wszystkim, działania obecnego Biskupa Rzymu. Profesorowi Kornatowi udaje się bowiem opisywać najważniejsze dokumenty przedsoborowego Kościoła tak jak należy, a więc sine ira et studio. Ten obiektywizm i spokój jest dokładnie tym, czego potrzebujemy dzisiaj, w epoce, w której dominują emocje, uprzedzenia i stereotypy. () Dzięki tej książce, w której tak dużą wagę poświęca się stałej i niezmiennej nauce papieży, wyrażających Tradycję Kościoła, zyskujemy to, co dla każdej racjonalnej dyskusji najważniejsze, a mianowicie stałą miarę. Szczególnie obecnie zapomina się, że rozmowa, jeśli ma mieć sens, musi odwoływać się do tego, co nazywa się tertium comparationis a więc do swego rodzaju niezmiennego punktu odniesienia. Jest nim, dla każdego katolika powinna być to rzecz oczywista, niezmienna doktryna Kościoła. To ona zatem powinna być również i dzisiaj miarą, w oparciu o którą będzie można opisywać czyny i słowa Leona XIV. () Kto zatem dobrze życzy Kościołowi, kto wierzy w odrodzenie chrześcijaństwa musi modlić się, żeby jak najwięcej z tego ducha jasności, logicznej trzeźwości i mądrości, tak charakterystycznego dla klasycznego okresu rzymskiego katolicyzmu, przeniknęło do współczesnego nauczania. Musi się modlić o to, by papież Leon XIV jak najczęściej sięgał do wielkich pism swego poprzednika i w oparciu o zawarte tam klasyczne rozumienie wiary próbował przywrócić je współczesnej teologii. Zamiast szukać żywej Tradycji i kreatywnej wierności lepiej jest, idąc za tymi wielkimi nauczycielami wiary, jakimi byli wcześniejsi papieże, przylgnąć po prostu do Tradycji i okazać jej po prostu wierność. (ze posłowia Pawła Lisickiego)
Tryhubowa Wiesława Helaka to książka, od której nie można się oderwać. Pulsująca emocjami, osobista opowieść o bliskich autora: rodzicach, oglądanych raz z perspektywy dziecka, raz dorosłego mężczyzny, o pokoleniu dziadków i ich świecie, nieznanym i fascynującym: kresowym, jak chętnie powtarzają krytycy, i dramatycznie wszczepionym w okaleczone granice powojennej Polski. Książka o dojrzewaniu, o miłości, przyjaźni i samotności. O tęsknocie za ideałem i sile tworzenia. Opowieść o spełnionych i niespełnionych marzeniach. Książka o budowaniu domu, który wyrasta ze wspomnień i potrzeby niezależności, a staje się areną walki z czasem i nieubłaganą śmiercią; pustelnią (z wyboru czy z konieczności?), a także miejscem przyjaźni ze zwierzętami, obdarzonymi nadprzyrodzonym instynktem rozpoznawania dobrego człowieka. Lektura obowiązkowa dla dorosłych. Dla rodziców przestroga przed zawłaszczaniem życia ich dzieci. Dla ludzi, których nęka poczucie niedorastania do wymarzonego przez ojca lub matkę ideału, i dla tych, którzy niepostrzeżenie stają się opiekunami swoich rodziców. Tę powieść powinien znać każdy, kto w obliczu straty (śmierci, rozstania, rezygnacji) albo niepowodzenia daremnie szuka odpowiedzi na pytanie: Dlaczego mi to zrobiłeś, Panie? Bez dydaktyzmu i taniego prozelityzmu Helak ukazuje jedną z najważniejszych prawd chrześcijaństwa: to, że nieuniknioną konsekwencją pójścia za Chrystusem jest również doświadczenie Jego krzyża. Literatura o tym zwykle milczy lub pokazuje coś wręcz przeciwnego. prof. Olga Płaszczewska
Paradiso, w zamyśle poemat, jest moim opus vitae. To pielgrzymka do źródeł wielkiej sztuki chrześcijańskiej, a jednocześnie mały traktat teologiczny i zapis osobistej historii zbawienia. Pracę nad tekstem zacząłem 16 lutego 2025 roku przy grobie Dantego w Rawennie, skończyłem 16 lutego 2026 roku ad Sanctum Maternum. Wojciech Wencel Jest to na wskroś oryginalny zbiór wybitnej liryki religijnej i miłosnej, w której simplicitas (prostota) mówi przez artystę. Zbiór wyróżnia się zarówno na tle dotychczasowego dorobku poety, jak i w kontekście poezji minionego półwiecza. Wpisuje się bowiem i staje ukoronowaniem polskiej tradycji dialogu z kulturą i sztuką śródziemnomorską, której szlaki wyznaczyli Zbigniew Herbert dla jej odmiany filozoficznej, ks. Janusz S. Pasierb konfesyjnej, Jarosław Iwaszkiewicz - erudycyjnej. (prof. Olga Płaszczewska)
Ten, kto mówi w tych wierszach, jest niezwykle precyzyjny i skupiony. Nie poprzestaje na tym, co widać na pierwszy rzut oka. Wchodzi w głąb, chce dostrzec więcej. Widzialne, znane, przyswojone to zaledwie punkt wyjścia do tych wierszy-medytacji. Każdy z tekstów w tomie Milczenie Łazarza to niezwykłe odkrycie. Świetnie się tę książkę czyta. Jeśli zadaniem literatury jest ujawniać to, co na drugim planie, co skryte, co zarazem stanowi ramę, na której zawieszone są wszystkie nasze najważniejsze sprawy, to mamy w tej opowieści do czynienia z prawdziwą literaturą. (Krzysztof Koehler) Piotr Gociek (ur. 1969) pisarz, poeta, krytyk, publicysta. Autor powieści ,,Demokrator", tomu opowiadań ,,Czarne bataliony", kilku książek publicystycznych i podróżniczego eseju ,,Tajemnicza Kreta. Wolność, historia, legenda". Dwukrotnie nominowany do Nagrody Literackiej im. Józefa Mackiewicza, raz na liście nominacji do Literackiej Nagrody Europy Środkowo-Wschodniej ,,Angelus". Gospodarz programów radiowych, związany m.in. z Polskim Radiem, RMF FM i Radiem Plus. Autor programów telewizyjnych w TVP Kultura, TVP Historia, TVP Polonia i TV Republika. Prowadzi własny kanał na YouTube poświęcony literaturze ,,Piotr Gociek Zaprasza" oraz współprowadzi internetowy magazyn filmowy ,,Się Zobaczy". Jako poeta debiutował w drugim obiegu na łamach ,,Kultury Niezależnej" oraz podziemnym arkuszem ,,Krew". Potem wydał tomiki ,,Trzeci kamień od słońca", ,,Powrót na akwarelę szaleństwa" oraz przekrojowy wybór ,,Widzenie Eneasza". Publikował wiersze na łamach pism takich jak ,,Twórczość", ,,Arcana" czy ,,Czas Kultury". Laureat konkursu poetyckiego ,,Czasu Kultury" (pierwsze miejsce ex equo z Marzanną Kielar). Jego utwory były tłumaczone na rosyjski i ukraiński.
Proza Michała Gołębiowskiego nie chce tylko opowiadać fabuł i skupiać się na akcji. Woli opisywać czy może raczej pokazywać spokojne dzianie się w najprzeróżniejszych jego przejawach. Opowiadania (i tytułowa minipowieść) ze zbioru Zagraj najlepszą piosenkę i odjedź przynoszą to, co najlepsze w dotychczasowych książkach pisarza - epifaniczną jasność myśli, zapis doświadczenia żywej wiary oraz nieusuwalnego twórczego, nie destrukcyjnego napięcia między religią a kontrkulturą, między łaknieniem sensu a łaknieniem mięsa; napięcia uosabianego nawiązaniami do tekstów świętych, filozoficznych, a także rockowych. W najnowszym tomie Gołębiowski wszystko to szlachetnie wyostrza, świadom swych możliwości, niczym kierowca auta sunącego nocą przez kraj, wykreowany siłą pisarskiej wyobraźni. Zabiera nas w tę podróż i choć po drodze dajemy się uwieść pięknu tej prozy, to wiemy, że gra toczy się o znacznie większą stawkę. Większą niż doczesne życie. Jarosław Jakubowski
Do rąk czytelnika trafia zbiór publicystyki, inspirowanej nieodżałowanym pismem Stańczyk oraz myślą Tomasza Gabisia. Zebrane tu artykuły są świadectwem dużej rozpiętości zainteresowań badawczych Redaktora i Jego kręgu. Obok osobistych świadectw współpracy z Tomaszem Gabisiem albo po prostu wpływu Stańczyka na rozwój intelektualny, są tu teksty poświęcone najważniejszym zagadnieniom obecnym w Jego publicystyce, a więc Niemcom (istotnym nie tylko ze względu na studia akademickie) oraz Europie, której poświęcił znaczną część swojej publicystyki. W tomie znalazły się artykuły z zakresu historii idei, politologii oraz studiów polonistycznych, są nawet humoreski. Zebrane razem stanowią swoisty hołd oddany Redaktorowi, ale także dowód intensywnego wpływu Jego publicystyki na przyjaciół oraz na uczniów. Tomasz Gabiś (ur. 1955) - publicysta postkonserwatywny i tłumacz, promotor idei Imperium Europaum, sam określający się jako manarchista (monarchista+anarchista). W latach 80. XX w. działał w opozycji antykomunistycznej. W 1985 r. aresztowany i skazany za wydawanie oraz rozpowszechnianie czasopism na 1,5 roku więzienia (w zawieszeniu na 3 lata). Był jednym ze współzałożycieli w 1986 r. pisma Stańczyk, w latach 1990-2004 pozostając jego redaktorem naczelnym. Jest autorem książki Gry imperialne (2008), która została nominowana do Nagrody im. Józefa Mackiewicza, a także broszur Podatki (1995) i Ernst Jnger publicista (2006, wydana w jęz. czeskim), oraz dziesiątek artykułów w prasie krajowej i zagranicznej. Obecnie publikuje m.in. w dwumiesięczniku Arcana. Był raz pewien redaktor w Breslau, Który pisał i prawie nie spał. Ludzie czytać to chcieli, Wcale dosyć nie mieli! Tomasz Gabiś redaktor się zwał.
Mojżesz (Mosze, Moniek) Merin (ur. w 1905 roku w Sosnowcu, zm. w Auschwitz-Birkenau) - przewodniczący Centrali Żydowskich Rad Starszych na Wschodnim Górnym Śląsku (Zentrale der Judischen Altestenrate in Oberschlesien) w czasie okupacji niemieckiej. Zapraszam w podróż do przeszłości. Niech ta książka stanie się wehikułem czasu, a ja będę waszym przewodnikiem i pośrednikiem w rozmowach z duchami. Nie jest to rozprawa naukowa, takie znajdziecie w poważnych opracowaniach historycznych. Moja książka jest reportażem historycznym, bardziej przypomina patchwork, czyli różne historie podzielone na rozdziały, które doczytane do końca dadzą pewien obraz Merinowskiego królestwa i monarchy, o którym Chaim Mołczadzki z Będzina powiedział: Cokolwiek Merin robi, jest dobre jest błogosławionym przez Boga przywódcą. Sebastian Reńca Sebastian Reńca (ur. 1976), pisarz, historyk, dziennikarz. Autor powieści, zbiorów opowiadań, reportaży historycznych. Scenarzysta słuchowisk radiowych, produkcji telewizyjnych i filmowych.
Niezwykła i ciekawa powieść. I zaskakująca. Już na samym początku, w którym pojawia się chłopska bohaterka, a jej okrutne doświadczenia są opisane stylem wprowadzającymi rodzaj baśniowości czy też nierealności, a może jakiegoś innego czasu. Bardzo mnie wciągnął też epizod paryski. Rozmowa tytułowego bohatera z Sartre'm jest po prostu świetna. W sumie Kosmopolitę można czytać na co najmniej kilka sposobów: jako nieoczywisty ciąg dalszy poprzednich utworów Wiesława Helaka, jako gorzką opowieść o skradzionym przez komunizm życiu pewnej formacji, a pewnie też pewnego pokolenia, jako powieść religijną, przede wszystkim jednak jako portret tytułowego kosmopolity, studium człowieka wykorzenionego, wyrwanego z ojczystego gruntu.
Maciej Urbanowski
Tytułowego bohatera tej powieści wyzuto ze wszystkiego, zabrano mu, zakłamano życie, w zamian dając pozbawiony prawdziwych wartości erzac. Na własnej skórze przekonał się jednak, że wprawdzie na co przykładów mamy aż nadto wszystkiemu można zaprzeczyć i wszystko porzucić, ale nie da się zerwać więzów krwi. I dlatego jest Kosmopolita jednym wielkim hymnem na cześć rodziny.
Dla czytelników świetnej trylogii Wiesława Helaka: Nad Zbruczem, Góra Tabor, W stronę Seretu, jego nowa książka będzie lekturą obowiązkową, tym bardziej, że znajdą w niej dopełnienie losów postaci znanych im z tamtych powieści. Wszystkim zaś dostarczy ta proza niezapomnianych przeżyć i wzruszeń. Umacniając wiarę w Boga, Ojczyznę i Rodzinę właśnie.
Wraz z bohaterem Kosmopolity odbywamy też ekscytującą podróż po świecie, docierając m.in. do Indii, Armenii, Francji. Poznajemy arcydzieła malarstwa i literatury, szukając odpowiedzi na najważniejsze pytania stawiane nam przez współczesność. I znajdując je, nie w fundamentalnych pracach filozoficznych lecz w kilkudziesięciu koralikach zwyczajnego drewnianego różańca.
Jeśli poszukiwaliście Państwo skutecznej szczepionki na panoszące się wokół zło, to macie ją przed sobą.
Krzysztof Masłoń
Niedługo potem otrzymał list od Rajskiej, która pisała, że następnego dnia po tych wydarzeniach, które wstrząsnęły Legnicą, nocą tajniacy zabrali Arłamowa do szpitala psychiatrycznego. Ale król Zakaczawia i gruby Bolo już mają z nim kontakt. Dalej powiadamiała go, że ma też drugą niedobrą wiadomość i sama nie wie, jak ma ją mu przekazać. Ale powie wprost. Lena nie żyje. Król Zakaczawia dowiedział się o tym od swoich ruskich kumpli. Miało to być tajemnicą. Ale nie było. Bo takiej rzeczy nie da się utrzymać w tajemnicy. Znaleziono ją w parku, nieopodal altanki. Wisiała na gałęzi drzewa. Nie znaleziono przy niej żadnej kartki, listu czy jakiegokolwiek słowa pożegnania. I nikt nie wie, dlaczego popełniła samobójstwo, o ile, dodawała, rzecz jasna, to było samobójstwo. A jeżeli chodzi o Legnicę pisała - to Legnica przeżyła personalne trzęsienie ziemi. Polityczna wichura zmiotła ze stanowisk wszystkich sekretarzy partii, dyrektorów placówek kulturalnych i przewodniczącego Rady Narodowej. Dziwnym trafem ostał się tylko dyrektor Burak, który jak zwykle przysiaduje w Tikvoli i popija koniaczek.
Oddajemy do rąk Czytelników to dzieło, 63 lata po jego napisaniu przez wielkiego historyka. Do tej pory pierwszy rozbiór nie doczekał się swojej monografii. Porywającym stylem napisana, łączy w sobie klarowność narracji z warsztatową ścisłością. Ta spóźniona ""premiera"" jest niewątpliwie ważnym wydarzeniem dla polskiej refleksji nad Rzeczpospolitą i jej upadkiem.
Ze względu na charakter tej pracy, i wykorzystany tu obszerny, trudno dostępny oraz zróżnicowany materiał źródłowy, pochodzący z kilkudziesięciu archiwów, a także kolekcji rękopisów z kilku krajów, książka ta pozostaje do dzisiaj niezastąpioną monografią tytułowej problematyki. Jej pierwsze wydanie, nagrodzone prestiżową polską nagrodę Klio I stopnia za najlepszą pracę historyczną roku 2000, zostało docenione w międzynarodowym środowisku badaczy stosunków polsko-rosyjskich wieku XIX oraz szeroko pojętej tzw. imperiologii. W skróconej wersji książka ukazała się w języku angielskim (2016, 2017). Nowa, poprawiona i uzupełniona jej wersja, wydana w 150. rocznicę powstania styczniowego, powinna przybliżyć słabo znaną w Polsce, imperialną perspektywę polsko-rosyjskich zmagań na tle dziejów Europy Wschodniej.
W momencie upadku Rzeczpospolita była państwem wspierającym się na idei republikanizmu, powszechnie uznawanego za ustrój w sposób najdoskonalszy gwarantujący respektowanie tego, co dla człowieka najcenniejszego, czyli wolności.Republikańska Rzeczypospolita, a w konsekwencji i naród polityczny, został podzielony pomiędzy państwa monarchii absolutnej i despotycznej, przez państwa mające za nic wolność obywatelską. Nie może zatem dziwić fakt upominania się kolejnych pokoleń Polaków o wolność utraconą u progu wieku XIX.Sięgając po teksty wychodzące spod piór polskich publicystów i pisarzy, dostrzegamy nie tylko miałkość wielu współczesnych teorii narodu i nacjonalizmu, ale przede wszystkim dostrzegamy niesamowicie wielki wysiłek twórców ponoszony na rzecz budzenia, kształtowania, moderowania więzi narodowych na poziomie wiedzy i uczuć, aby pojęcie narodu polskiego nie stało się pojęciem pustym.Niniejsza książka zwiera teksty będące owocem wieloletnich badań naukowych nad polskimi elitami intelektualnymi i politycznymi w czasach rozbiorowej niewoli.
Lwowska noc ukazuje martyrologię miasta. I męczeństwo ludzi. Tych, których naprędce zakopano w gigantycznych dołach, by kolejny, niemiecki okupant Lwowa mógł z dumą oznajmić, że miasto jest Juden frei!; tych, których zakatowano w więzieniach i siedzibach Gestapo i NKWD; elitę miasta rozstrzelaną przez Niemców na Wzgórzach Wuleckich; ofiary najstraszliwszych mordów dokonanych przez, teoretycznych, współgospodarzy tej ziemi: Ukraińców.Ta powieść, w której prawdziwe jest każde słowo, każda litera rozrywa serce, a sceny mordu rodziny głównego bohatera Lwowskiej nocy nie śmiałbym porównać do żadnej innej w literaturze polskiej.
Triumf literatury polskiej. Swoją nową powieścią Wiesław Helakprzywraca jej wielkość, bezpowrotnie zdawałoby się utraconąwraz z odejściem w przeszłość Sienkiewicza i Reymonta, Żeromskiegoi Orzeszkowej. Do tej ostatniej pisarz nawiązuje wprosttytułem swojej książki, najprostszym z możliwych, a przecieżmówiącym wszystko Nad Zbruczem.Odnalazł w niej Helak czysty, wręcz krystaliczny ton polszczyzny,stylistyką wywodzący się od Jana Kochanowskiego i Biblii JakubaWujka. Ewangeliczna nuta pobrzmiewa tu zresztą co i rusz; jeśliktoś nie wiedział, co to jest literatura katolicka i czym być możew najwspanialszych swoich porywach, to teraz już wie.Wiesław Helak opowiada o Polsce, której nie było, która istniałajedynie w pamięci i w snach naszych przodków, a której bronili przedrosyjską, a później sowiecką przemocą, przed terrorem germanizacji,ale i wynarodowieniem, do czego zachęcał trzeci z zaborcówaustriacki, może najbardziej podstępny. Opowiada o determinacjii heroizmie tych, o których Zygmunt Krasiński przedwcześnie, alejednak proroczo napisał, że zniknęli z powierzchni ziemi i wielkiemilczenie jest po nich. Otóż, Helak milczenie to przerywa. Nieprzypadkowosytuując fabułę swej powieści u stóp Okopów Świętej Trójcy.W trakcie lektury Nad Zbruczem nie natrafimy na choćby jedenfałszywy ton. Zgodnie z dewizą ojca Konstantego, bohatera powieścipodporządkowana jest ona dwu zasadom: harmonii i piękna. Dobronazywane jest tu po imieniu, podobnie jak zło; o żadnych relatywizmachczy względach poprawnościowych nie ma mowy. Kto to powiedział?Jestem Polakiem więc mam obowiązki polskie; są onetym większe i tym silniej się do nich poczuwam, im wyższy przedstawiamtyp człowieka. No więc, Nad Zbruczem jest książkąo dążeniach do osiągnięcia możliwie najwyższego stopnia człowieczeństwa.Na drodze tej Konstanty upada, lecz podnosi się, ponosiklęski, by w rezultacie zwyciężyć, dokonuje błędnych wyborów, alepotrafi winy te odkupić.Od lat nie odezwał się w naszej literaturze tak donośny głos.Krzysztof Masłoń
Autor od lat opisuje burzliwe dzieje ziem kresowych. Otrzymujemy fascynującą opowieść, w której splatają się losy wielu bohaterów, Polaków, Ukraińców, Żydów, Niemców, Rosjan, Ormian i Karaimów. Miłośnicy Lwowa odnajdą w niej niepowtarzalny klimat przedwojennego miasta, jego życia duchowego, towarzyskich spotkań. Wielka i tragiczna miłość polskiej dziewczyny i ukraińskiego chłopca ujawnia sens ludzkiej egzystencji w poszukiwaniu prawdy w podzielonym świecie. Porywająca akcja, klarowny i piękny język, a przede wszystkim głębia psychologiczna nadają koloryt i smak autentycznym wydarzeniom. Ukraiński kochanek stawia podstawowe pytania o wartość ludzkiego życia i sens historii. To ZNAKOMITY KRESOWY EPOS, w którym odkrywamy polskie losy i naszą zagubioną pamięć.
Autor przedstawia koncepcje polityki cara Piotra wobec Polski i początek ich realizacji. Analizuje, jak tworzyły się polityczne pryncypia i metody, którymi posługiwała się Rosja w dziele podporządkowania Rzeczypospolitej w ciągu wieku XVIII. Kwestie te starano się ukazać na szerszym tle, by przedstawić miejsce Rzeczypospolitej w ogólnej polityce Rosji, uwzględniając także aspekt militarny - ważki zwłaszcza w latach konfliktu ze Szwecją Karola XII (wielkiej wojny północnej). Dlatego podstawę badań stanowią źródła rosyjskie. Książka w wielu miejscach rewiduje dotychczasowe spojrzenie na politykę cara Piotra I Wielkiego, a także na postępowanie jego głównego partnera w Rzeczypospolitej, króla Augusta II Mocnego.
Henryk Ciecierski z Bacik (1864-1933) - ziemianin podlaski, patriota, podróżnik, ochotnik w wojnie polsko-bolszewickiej, pamiętnikarz. ,,Jest to żywy, dowcipny, utrzymany w tonie jowialnym, budzącym reminiscencje pamiętników Paska, facecyj Węgierskiego i Krasickiego - obraz całej epoki. Obok wspomnień osobistych o dziadku Henryku Rzewuskim i emirze, są tam barwne opisy zjazdów szlacheckich, tradycyjnych obchodów, które dziś już należą do zamierzchłej przeszłości. Film wzruszający z życia polskiego ziemiaństwa w okresie niewoli i w okresie wojny, zwierciadło odbijające rosyjskich i niemieckich okupantów, anegdoty stanowiące nie byle jaki przyczynek do dziejów przedwojennej i powojennej Polski."" Ludwika Ciechanowiecka, ,,ABC""(1933)
Czang Kaj-szek, jeden z najbardziej tajemniczych i kontrowersyjnych polityków XX wieku, uznawany był kolejno za czerwonego generała, wielkiego demokratę i przywódcę Azji oraz za ucieleśnienie okrucieństwa i reakcji. W czasie II wojny światowej symbol heroizmu Chin, zaliczany wraz z Churchillem, Rooseveltem i Stalinem do alianckiej Wielkiej Czwórki, doświadczyć miał potem spektakularnego poniżenia z rąk zwycięskich komunistów, wygnany z kontynentalnych Chin na wyspę Tajwan. Postrzegany długo jako groteskowa skamielina zimnej wojny, zbudował tak niezwykle nowoczesne państwo, którego sukcesy wprawiły świat w zdumienie.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
