Aleksandra Piekarniak, ur. w Warszawie, italianistka literaturoznawczyni, doktor Uniwersytetu Warszawskiego, były pracownik Ministerstwa Spraw Zagranicznych, jest autorką artykułów naukowych, m.in.: Malaparte – antipolacco? Lo scrittore pratese nei documenti d'archivio del Ministero degli Affari Esteri Polacco; Raccontare l'Olocausto: la visione letteraria polacca dell'Olocausto nella traduzione italiana di Medaliony di Zofia Nałkowska; La letteratura italiana in Polonia negli anni 1945-1989. W latach 2013-2017 przeprowadziła badania w Archiwum MSZ w Warszawie, odkrywając tam w dużej mierze nieznane i niezwykle ciekawe materiały, na podstawie których powstała niniejsza publikacja. Badania uzupełniła w Rzymie, przeprowadzając kwerendę w Bibliotece Senatu Republiki Włoskiej „Giovanni Spadolini”, której wizerunek widnieje na okładce oraz w Stacji Naukowej PAN w Rzymie, inicjując tam również serię wywiadów naukowych ze znanymi osobami, w większości bezpośrednimi uczestnikami opisywanych wydarzeń. Z przyjemnością oddajemy do rąk czytelników książkę o polsko-włoskich kontaktach kulturalnych z lat 1945-1980, które ukazane w świetle dokumentów archiwalnych polskiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych, układają się w zajmującą opowieść, uwidaczniając jednocześnie rolę kultury w stosunkach międzypaństwowych i międzyludzkich.
Cztery eseje zebrane w tym tomie, Emergencja, Pustynia, Cyrkulacja i Topologie, składają się na próbę zakreślenia horyzontu humanistyki transkulturowej. Jest to studium tego, co w aktywności człowieka skłonnego do przekraczania granic wytwarza z jednej strony zupełnie nowy poziom złożoności, przerastający bogactwo kultur wziętych z osobna, a z drugiej pustkę powstałą po załamaniu się sprzecznych wymagań stawianych przez każdą z nich. Opis tej nowej sytuacji wymaga teoretycznej inwencji, a ta z kolei – przemyślenia dziedzictwa ponowoczesnego. Między Miastem i Pustynią, Europą i Śródziemnomorzem, filozofią i erotyzmem, słowem i milczeniem, intelektualistą i mistykiem wyłania się nowy, choć zarazem tak dawny rodzaj cyrkulacji, tworzący przestrzeń symboliczną o szczególnej, wielowymiarowej topologii.
Ewa Łukaszyk (1972), komparatysta, profesor Wydziału „Artes Liberales” Uniwersytetu Warszawskiego, łączy kompetencje romanistyczne i orientalistyczne. Autorka ponad 200 publikacji, w tym kilku książek o tematyce luzytanistycznej, takich jak Imperium i nostalgia. „Styl późny” w kulturze portugalskiej (Warszawa, DiG, 2015), kontynuuje zarysowane już poprzednio rozważania nad kondycją transkulturową, tym razem za główną oś tematyczną obierając relacje między Europą i światem orientalnym.
To rzeczywiście silva rerum. „Spotkania dawnych kultur" muszą mieć taki charakter, ale nie są pretekstem do uprawiania dyletantyzmu. Wszyscy bowiem dzisiaj jesteśmy świadomi, że istnieje strukturalne podobieństwo zachowań człowieka w różnych kulturach. Czym innym jednak jest ogólna świadomość, czym innym — możliwość przyglądania się szczegółowym sytuacjom komentowanym przez fachowców i czerpanie satysfakcji z odkrywania, że tak jest rzeczywiście. To coś jak wakacje dla zmęczonego specjalisty: wycieczka w czasie i przestrzeni.
Jerzy Axer
Tom 8. serii publikowanej przez Instytut Etnologii i Antropologii Kulturowej Uniwersytetu Warszawskiego i Wydawnictwo DiG jest plonem studenckich ekspedycji terenowych z lat 2004 i 2005, prowadzonych w małych społecznościach lokalnych na pograniczu polsko-ukraińskim. Autorzy 8 artykułów opisują współwystępujące i przenikające się na tym obszarze różne typy religijności i postaw: katolicyzmu, grekokatolicyzmu i prawosławia, wierzenia kanoniczne i niezgodne z nimi tradycyjne wierzenia magiczne oraz koncepcje związane z New Age.
Oto tytuł tomu studiów, który dedykujemy Karolowi Modzelewskiemu, w dowód wdzięczności za wkład, jaki wniósł do polskiej i światowej historiografii. Większość artykułów dotyczy właśnie barbarzyńskich albo takich, które nosiły w sobie jeszcze żywe wspomnienia barbarzyństwa.
Tom jest wspólnym dziełem polskich i indyjskich historyków sztuki i orientalistów. Zawarte w nim artykuły zostały poświęcone sztuce, mitologii i ikonografii oraz technikom artystycznym Azji Południowej od czasów starożytnych, przez epokę Wielkich Mogołów, do współczesności. W omawianych w tej książce dziełach architektury, rzeźbach, miniaturach, tkaninach i biżuterii oraz malarstwie XX wieku ujawnia się różnorodność wątków religijnych i literackich, typów sztuki dworskiej i ludowej, tradycji regionalnych i kontaktów ze światem z Persją, Azją Południowo-Wschodnią, Europą, w tym z Polską.
Nazwą „modlitewnik” obejmuję tu na równych prawach i zasadach wydawnictwa służące do modlitwy już w swej istocie oraz te, które umożliwiałypraktykowanie różnych form pobożności niejako przy okazji (ich przykładem są m.in. niektóre katechizmy, czy też elementarze zawierające zestawy modlitw, jakie wykorzystywano zarówno do nauki czytania i pisania,jak i szkolnych bądź domowych praktyk religijnych). Do grona druków modlitewnych zaliczam: 1) książki (książeczki) do nabożeństwa, którymi w potocznym rozumieniu zwykło się określać modlitewnik, 2) mniej lub bardziej obszerne kolekcje pieśni, w tym kancjonały i inne śpiewniki religijne (z pominięciem chorałów i podobnych im druków nutowych, niepełniących funkcji dewocyjnej), 3) samoistne wydania pojedynczych nabożeństw (np. nieszporów) czy dłuższych modlitw (np. litanii).
Nazwą „modlitewnik” obejmuję tu na równych prawach i zasadach wydawnictwa służące do modlitwy już w swej istocie oraz te, które umożliwiały praktykowanie różnych form pobożności niejako przy okazji (ich przykładem są m.in. niektóre katechizmy, czy też elementarze zawierające zestawy modlitw, jakie wykorzystywano zarówno do nauki czytania i pisania, jak i szkolnych bądź domowych praktyk religijnych).Do grona druków modlitewnych zaliczam: 1) książki (książeczki) do nabożeństwa, którymi w potocznym rozumieniu zwykło się określać modlitewnik, 2) mniej lub bardziej obszerne kolekcje pieśni, w tym kancjonały i inne śpiewniki religijne (z pominięciem chorałów i podobnych im druków nutowych, niepełniących funkcji dewocyjnej), 3) samoistne wydania pojedynczych nabożeństw (np. gorzkich żali) czy dłuższych modlitw (np. koronek).
Próba usystematyzowania specyficznej działalności aktotwórczej – wszelkich dokumentów powstałych w ramach zgromadzeń zakonnych. Autor przygotował ją w konsultacji ze specjalistami archiwistyki polskiej.
Historia Zakonu Maltańskiego na ziemiach polskich od średniowiecza do współczesności. Udział Polaków w pracach Zakonu w XIX w. i po jego reaktywowaniu w okresie międzywojennym po dzień dzisiejszy (pełna lista kawalerów). Publikacja bogato ilustrowana.
Autorzy zawartych w tym tomie tekstów zwracają uwagę iż sama ideologia tubylczości jest w znacznym stopniu zależna od tendencji panujących w kulturze zachodniej i uzmysławiają nam, jak w istocie bliskie sobie i wzajemnie od siebie zależne są współcześnie takie wytwory wyobraźni i ideologii, jak europejski wizerunek "tubylca" i "rdzenna" idea tubylczości. W tym zapętleniu kodów i przetworzeniach obrazów i wyobrażeń ujawniają się przesądy jednych i dążenia drugich.
"Regestr Diecezjów" powstał w związku z ankietą rozesłaną do proboszczów kilku diecezji na polecenie arcybiskupa gnieźnieńskiego Michała Poniatowskiego. Jest to wykaz miejscowości należących do poszczególnych parafii z podaniem nazwisk i ich właścicieli lub nazw instytucji - posesorów. Ponieważ rejestry podatkowe z czasów Stanisława Augusta uległy zagładzie w 1944 r. jest jedynym źródłem o charakterze masowym dostarczającym informacji o własności osad w końcu XVIII w., wyjątkowym ze względu na wiarygodność, szczegółowość i masowość. Wszechstronna przydatność badawcza czyni "Regestr" bardzo atrakcyjnym dla historyków zajmujących się własnością ziemską oraz innymi zagadnieniami społecznymi i gospodarczymi, geografią historyczną, biografistyką, dla językoznawców, regionalistów i badaczy przeszłości rodzin może stać się swoistym przewodnikiem po dawnych majątkach.
(...) Jest swoistym, ale jakże wymownym paradoksem, że to wyjazdy na wschód stały się klamrą wcześniejszych działań i pasji Mariana Pokropka. Łączą one najgłębiej sens i konsekwencje wszystkiego, czym zajmował się wcześniej, tropowi pasji, badań Mazowsza i Podlasia, Kurpiów i Suwalszczyzny, aktywności muzealniczo-skansenologi-cznej, tworzenia katalogów sztuki ludowej, gromadzenia dzieł sztuki nieprofesjonalnej, tworzenia własnego muzeum, a także badania pograniczy kulturowych. To wszystko zbiegło się teraz w jego niezwykłej ruchliwości, w zapamiętaniu naukowo-badawczym, dokumentacyjno-kolek-cjonerskim i muzealniczo-wystawienniczym na styku kultur i etnosów. Dlatego też ten tom tekstów poświęconych profesorowi Marianowi Pokropkowi jest tak rozmaity. Jego uczniowie, współpracownicy, przyjaciele, naśladowcy, czasami realizujący wspólne z nim przedsięwzięcia, czasami zainspirowani jego pracami (...) przygotowali dla niego teksty. Tak rozmaite, tak wielu wątków dotyczące, jak wielowątkowa jest działalność, jak rozmaita aktywność profesora Mariana Pokropka.
Lech Mróz
Pierwszy tom serii poświęconej zakonom na ziemiach polskich od średniowiecza po czasy nowożytne. Redaktorzy i wydawcy planują publikację materiałów źródłowych z zasobu archiwów państwowych i kościelnych.
W tomie I znalazły się edycje: wizytacji klasztoru cysterek w Owińskach z lat 1591-1619 oraz nekrolog klasztoru cystersów w Paradyżu.
Autor próbuje odpowiedzieć na pytanie czym tak naprawdę był Kongres Wolności Kultury. Chociaż odpowiedź jest trudna, pozostaje bezsprzecznym faktem to, że Kongres był jedną z nielicznych inicjatyw intelektualistów z Ameryki i Europy Zachodniej w okresie zimnej wojny, którzy zdołali zainteresować innych swoimi pomysłami.
Niniejsze opracowanie jest kontynuacją badań autorki nad dziejami granicy mazowiecko–krzyżackiej, tym razem między Pisą a źródłami Biebrzy. Jego podstawą są źródła pisane, materialne, toponomastyczne i kartograficzne. Umożliwiły one zweryfikowanie dotychczasowych poglądów na badane zagadnienie i ustalenie, że czynniki kształtujące ten odcinek granicy były bardziej złożone niż to dotąd przyjmowano w literaturze przedmiotu.
Wkład sióstr-pielęgniarek w rozwój opieki zdrowotnej to istotny element rozwoju cywilizacyjnego Śląska. Przełożone wspólnot to ówczesne "bizneswoman" - kobiety zarządzające kilkusetosobowymi zespołami i prowadzące inwestycje budowlane podejmowane przez najważniejszych ówczesnych dygnitarzy.
Eseje polskich i czeskich mediewistów przynoszą szeroką panoramę życia w wiekach średnich, od prezentacji specyficznej duchowości średniowiecznej, przez stosunek chrześcijaństwa do herezji czy zwyczajów pogańskich, po przedstawienie relacji między jednostką a społecznością.
Zbiór materiałów z konferencji historyków z 1999 r.
Autorzy rozpatrują szeroko pojęte relacje między człowiekiem a przyrodą w okresie od XII do XVII w., m.in. odczuwanie przyrody we wczesnym średniowieczu, elementy natury na wybranych średniowiecznych pieczęciach śląskich.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?