Aleksandra Piekarniak, ur. w Warszawie, italianistka literaturoznawczyni, doktor Uniwersytetu Warszawskiego, były pracownik Ministerstwa Spraw Zagranicznych, jest autorką artykułów naukowych, m.in.: Malaparte – antipolacco? Lo scrittore pratese nei documenti d'archivio del Ministero degli Affari Esteri Polacco; Raccontare l'Olocausto: la visione letteraria polacca dell'Olocausto nella traduzione italiana di Medaliony di Zofia Nałkowska; La letteratura italiana in Polonia negli anni 1945-1989. W latach 2013-2017 przeprowadziła badania w Archiwum MSZ w Warszawie, odkrywając tam w dużej mierze nieznane i niezwykle ciekawe materiały, na podstawie których powstała niniejsza publikacja. Badania uzupełniła w Rzymie, przeprowadzając kwerendę w Bibliotece Senatu Republiki Włoskiej „Giovanni Spadolini”, której wizerunek widnieje na okładce oraz w Stacji Naukowej PAN w Rzymie, inicjując tam również serię wywiadów naukowych ze znanymi osobami, w większości bezpośrednimi uczestnikami opisywanych wydarzeń. Z przyjemnością oddajemy do rąk czytelników książkę o polsko-włoskich kontaktach kulturalnych z lat 1945-1980, które ukazane w świetle dokumentów archiwalnych polskiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych, układają się w zajmującą opowieść, uwidaczniając jednocześnie rolę kultury w stosunkach międzypaństwowych i międzyludzkich.
Cztery eseje zebrane w tym tomie, Emergencja, Pustynia, Cyrkulacja i Topologie, składają się na próbę zakreślenia horyzontu humanistyki transkulturowej. Jest to studium tego, co w aktywności człowieka skłonnego do przekraczania granic wytwarza z jednej strony zupełnie nowy poziom złożoności, przerastający bogactwo kultur wziętych z osobna, a z drugiej pustkę powstałą po załamaniu się sprzecznych wymagań stawianych przez każdą z nich. Opis tej nowej sytuacji wymaga teoretycznej inwencji, a ta z kolei – przemyślenia dziedzictwa ponowoczesnego. Między Miastem i Pustynią, Europą i Śródziemnomorzem, filozofią i erotyzmem, słowem i milczeniem, intelektualistą i mistykiem wyłania się nowy, choć zarazem tak dawny rodzaj cyrkulacji, tworzący przestrzeń symboliczną o szczególnej, wielowymiarowej topologii.
Ewa Łukaszyk (1972), komparatysta, profesor Wydziału „Artes Liberales” Uniwersytetu Warszawskiego, łączy kompetencje romanistyczne i orientalistyczne. Autorka ponad 200 publikacji, w tym kilku książek o tematyce luzytanistycznej, takich jak Imperium i nostalgia. „Styl późny” w kulturze portugalskiej (Warszawa, DiG, 2015), kontynuuje zarysowane już poprzednio rozważania nad kondycją transkulturową, tym razem za główną oś tematyczną obierając relacje między Europą i światem orientalnym.
Praca będąca rezultatem badań nad stosunkami interetnicznymi, stanem zachowania kultury tradycyjnej i nową świadomością etniczną, prowadzonych na obszarze byłego ZSRR.
Pierwszy z trzech tomów omawiający nekropolie na Kresach Wschodnich.
Zakresem badań zostały objęte wyłącznie wschodnie powiaty dawnego województwa białostockiego, leżące obecnie na terenie Republiki Białorusi, tzn. powiat grodzieński i wołkowski w całości, oraz we fragmentach powiaty augustowski, suwalski, sokołowski i bielski.
Przeważająca liczba cmentarzy z badanego terenu to cmentarze wiejskie, będące wspólnym miejscem spoczynku społeczności różnych kultur i pochodzenia narodowego, Polaków, Białorusinów, Litwinów, Rosjan - katolików i wyznawców prawosławia.
Kolejna książka z serii "Spotkania dawnych kultur" przenosi nas w bogaty świat wyobrażeń wroga, jego konceptualizacji i stereotypów. Choć zawarte w niej teksty dotykają tylko wybranych aspektów tej złożonej tematyki, to jednak, odsłaniając przed nami rozmaite konteksty historyczne., sięgając do świadectw związanych z kulturami tak Starego, jak i Nowego Świata czy wreszcie odwołując się do wielu żródeł, ukazują niezwykle szeroki wachlarz strategii zachowańwzględem nieprzyjaciela.
Niektóre tereny Europy Środkowo-Wschodniej opanowane po 1944 r przez komunistów są dla polskiego czytelnika zupełnie nieznane, bądź wiedza o nich zatrzymała się nam na poziomie bardzo dobrej skądinąd pracy prof. B. Cywińskiego. Stąd, ze szczególnym zainteresowaniem przeczytałem artykuły na temat losów sióstr Urszulanek w Rumunii, czy też Zgromadzenia Córek Bożej Miłości - głównie - na terenach Jugosławii.
Ten ostatni przykład jest może szczególnie ciekawy, gdyż dopiero powoli dociera do odbiorców prawda o wyjątkowo represyjnych działaniach antykościelnych ekipy J.Broz-Tito, na którą patrzono zbyt jednostronnie z racji jej oporu wobec Stalina.
Prof. dr hab. Jan Żaryn (Warszawa)
Próba usystematyzowania specyficznej działalności aktotwórczej – wszelkich dokumentów powstałych w ramach zgromadzeń zakonnych. Autor przygotował ją w konsultacji ze specjalistami archiwistyki polskiej.
Niektóre tereny Europy Środkowo-Wschodniej opanowane po 1944 r przez komunistów są dla polskiego czytelnika zupełnie nieznane, bądź wiedza o nich zatrzymała się nam na poziomie bardzo dobrej skądinąd pracy prof. B. Cywińskiego. Stąd, ze szczególnym zainteresowaniem przeczytałem artykuły na temat losów sióstr Urszulanek w Rumunii, czy też Zgromadzenia Córek Bożej Miłości - głównie - na terenach Jugosławii. Ten ostatni przykład jest może szczególnie ciekawy, gdyż dopiero powoli dociera do odbiorców prawda o wyjątkowo represyjnych działaniach antykościelnych ekipy J.Broz-Tito, na którą patrzono zbyt jednostronnie z racji jej oporu wobec Stalina. Prof. dr hab. Jan Żaryn (Warszawa)...
Wkład sióstr-pielęgniarek w rozwój opieki zdrowotnej to istotny element rozwoju cywilizacyjnego Śląska. Przełożone wspólnot to ówczesne "bizneswoman" - kobiety zarządzające kilkusetosobowymi zespołami i prowadzące inwestycje budowlane podejmowane przez najważniejszych ówczesnych dygnitarzy.
Tom powstał w ramach serii ?Przestrzeń religijna Europy Środkowo-Wschodniej otwarta na Wschód i Zachód? i zawiera materiały konferencji naukowej Międzynarodowej Komisji Historii i Studiów nad Chrześcijaństwem. Składają się nań 22 teksty.
Uwaga autorów skupia się na terenach średniowiecznej ?młodszej Europy? (Polska, Czechy i Węgry) oraz Rusi. Podejmują zagadnienia związane z budową i rozwojem struktur Kościoła katolickiego, dynamiką życia religijnego i formami pobożności, recepcją prawa kanonicznego i rozwojem ustawodawstwa partykularnego, programami duszpasterskimi i narzędziami masowej katechizacji, a także obecnością i oddziaływaniem prądów heterodoksji religijnej i wzajemnymi relacjami pomiędzy cywilizacją katolicką a prawosławną.
Między tekstem a znakiem to zbiór studiów przygotowanych przez historyków i bibliologów z okazji czterdziestolecia pracy naukowej i siedemdziesiątej rocznicy urodzin Profesor Barbary Trelińskiej. Zamieszczone w nim prace podejmują problematykę z zakresu nauk pomocniczych historii, przede wszystkim zaś dyscyplin szczególnie bliskich zainteresowaniom badawczym Jubilatki. W prezentowanym tomie Czytelnik znajdzie rozważania dotyczące dyplomatyki, epigrafiki, bibliologii historycznej, genealogii oraz heraldyki, które tworzą barwny obraz kultury staropolskiej.
Ks. prof. Jerzy Myszor w oparciu o liczne dokumenty przedstawił przebieg wizyty Biskupa Polowego z misją duszpasterską w Związku Sowieckim i jej owoce. Dzięki temu historiografia polska II wojny światowej otrzymała cenny przyczynek naukowy do poznania losów polskich wygnańców - żołnierzy i ludności cywilnej rozproszonej na bezkresnych obszarach Związku Sowieckiego.
Arcybiskup Szczepan Wesoły.
Służba domowa, choć jeszcze sto lat temu powszechnie zatrudniana, nie budziła jak dotąd dużego zainteresowania polskich historyków, którzy jeśli już o niej pisali, to sporadycznie i raczej w odniesieniu do domów arystokracji lub bogatej burżuazji. Prezentowana tu książka stanowi pierwszą monografię poświęconą służbie funkcjonującej w polskich miastach w XVIII i XIX wieku. Jej podstawę źródłową stanowią spisy ludności, akty normatywne, materiały sądowe, poradniki i publicystyka, dzięki którym przedstawiono liczebność służby domowej w dawnych populacjach miejskich, jej strukturę demograficzną, rolę odgrywaną w funkcjonowaniu gospodarstw domowych. Praca służącego została zanalizowana w kontekście wieku wykonujących ją jednostek, kwestii takich, jak: podejmowanie i opuszczanie zawodu, zmiany miejsca zatrudnienia, migracje. Wiele uwagi poświęcono przemianom zachodzącym w omawianym okresie, nowym regulacjom prawnym, feminizacji, kształtowaniu się nowego sposobu postrzegania służby domowej. Otrzymane wyniki zostały porównane z danymi dotyczącymi innych państw europejskich.
Tom zbiera zmodyfikowane wersje referatów wygłoszonych na konferencji naukowej zorganizowanej w 2007 roku w klasztorze na Św. Krzyżu. Prace koncentrują się na problematyce kontynuacji miejsc kultu w okresie chrześcijańskim w dawnych miejscach kultu pogańskiego (szczególnie w odniesieniu do świętych gór i wód). Na tom składają się teksty historyków, którzy wskazują na złożoność omawianej problematyki i przydatność analiz źródłoznawczych w tym zakresie oraz prace archeologów, w których odnaleźć można informacje o najnowszym stanie badań w tej dziedzinie.
Zasadniczym przesłaniem monografii jest dyskusja nad wybranymi tematami homiletyki średniowiecznej w warsztatowym ujęciu, przedstawienie potrzeb edytorskich, inwentaryzatorskich i atrybucyjnych, w czym niedostatki badań są największe, oraz wyznaczenie postulatów badawczych. Zgodnie z intencją redaktorów tomu nie chodziło wyłącznie o skupienie badaczy tekstów kazań łacińskich lub wernakularnych, lecz zebranie w jednym woluminie studiów szerszego grona badaczy ogólnie zainteresowanych officium praedicationis.
Książka zawiera siedemnaście studiów zaprezentowanych przez autorów wywodzących się z sześciu ośrodków naukowych z Polski oraz kilku gości zagranicznych z Pragi, Budapesztu oraz Wilna. Prezentowane studia podzielone są na trzy bloki tematyczne: Teksty, Atrybucje oraz Audytorium, które oscylują wokół różnorodnych zagadnień, od bardzo szczegółowych analiz drobnych lub szerszych wątków w tekstach kazań (Marcin Kiełbus, Lidia Grzybowska, Andrzej Dąbrówka), studiów nad wybranymi kazaniami i zawartym w nich przekazem nauczania (Mieczysław Mejor, Krzysztof Bracha, Tomasz Ossowski, Jan Grzeszczak, Stanislava Kuzmová, Paweł Kras, Paweł Stępień, Wiktor Szymborski), do bardziej ogólnych obejmujących całe kolekcje kazań (Zdenek Uhlíř, Beata Spieralska), audytorium kazań (Jarosław Wielgosz) lub charakterystykę wybranego zakonnego środowiska kaznodziejskiego, grupy dominikanów we Lwowie (Tadeusz M. Trajdos) i wreszcie teoretyczne zalecenia dla predykantów w ramach ars praedicandi (Tomasz Gałuszka) oraz charakterystykę stanu badań nad kaznodziejstwem na Litwie (Viktorija Vaitkevičiute).
Zacznę od wyjaśnienia. Chociaż w tytule pracy posłużyłem się terminem KSIĄŻKA, zajmuję się tu nie tylko książkami, ale także innymi nośnikami tekstów: broszurami, drukami ulotnymi i wydawnictwami periodycznymi, jakie wydrukowano w Wadowicach w XIX i pierwszej połowie XX wieku. Zarazem staram się ukazać całokształt zjawisk związanych z wadowickim ośrodkiem drukarskim w odniesieniu do odpowiednich składników aktu międzyludzkiej komunikacji: nadawcy - tekstu/komunikatu - odbiorcy.
Z Wprowadzenia
Publikacja przedstawia wyniki badań przeprowadzonych w latach 2002-2011 w Archiwum Parlamentu w Wiedniu. Liczne przechowywane tam polonika dokumentują działalność Izby Posłów Rady Państwa (1861-1918) w sprawach dotyczących Galicji i Śląska Cieszyńskiego. Szczególną rolę odegrali posłowie polscy z Galicji, którzy wnieśli niemały wkład w rozwój austriackiego parlamentaryzmu, pełnili rolę konstruktywnej opozycji lub wspierali rząd, często na eksponowanych stanowiskach ministerialnych, zajmując się sprawami wewnętrznymi i międzynarodowymi monarchii habsburskiej. Nie zapominali jednak o obowiązkach względem ojczyzny i razem z parlamentarzystami innych narodowości – Ukraińcami i Żydami, mimo że reprezentowali odmienne opcje polityczne i należeli do różnych klubów poselskich, w tym do Koła Polskiego, składając liczne wnioski i interpelacje, przyczynili się w dużym stopniu do rozwoju cywilizacyjnego i kulturalnego Galicji w drugiej połowie XIX i na początku XX w.
Mediewalizm wobec zjawisk audiowizualnych i nowych mediów podejmuje zagadnienie średniowieczności rozumianej jako sposób uobecniania się średniowiecznych dyskursów kulturowych w różnych kategoriach widowiskowości i audiowizualności kultury współczesnej. Odwołując się do imagologii i antropologii kulturowej, tematyka książki oscyluje wokół współczesnych zjawisk społeczno-kulturowych, udostępnianych odbiorcy przede wszystkim poprzez przekaz audiowizualny lub przez inne formy widowiskowe, w których elementem konstytutywnym staje się kategoria atrakcji rozumiana jako realizacja średniowiecznych konstrukcji, mechanizmów, dyskursów, symboli. Autor stara się pokazać jak dużo we współczesnych rytuałach życia zbiorowego, widowiskach i dyskursach publicznych, narracjach audiowizualnych i nowych mediach pozostałości po wiekach średnich, a tym samym zadaje pytanie o świadomość bądź nieświadomość recepcji średniowiecza w kulturze współczesnej, oraz o pojawiające się fantazmaty tegoż średniowiecza, jego klisze, makiety, kalki uobecniane na różnych poziomach i w różnych przestrzeniach dyskursu kulturowego. Podjęta analiza pozwala lepiej zrozumieć sytuację dzisiejszego człowieka w zglobalizowanej i zmedializowanej rzeczywistości, określić jego tożsamość i czynniki ją kształtujące. Wpisuje się w myśl Giambatisto Vico, który jako pierwszy dostrzegł prawidłowość polegającą na powtarzalności paradygmatów historyczno-kulturowych w kolejnych epokach, oraz w dyskusję na temat znaczenia recepcji w dalszym rozwoju kulturowym, jej dynamikę „niedokładnego” powtórzenia.
W książce podjęto próbę weryfikacji rozmaitych półprawd, uproszczeń i stereotypów pojawiających się w obiegowych opiniach i utrwalanych w wielu wciąż bezkrytycznie przytaczanych pracach naukowych. Zamiarem autora było ukazanie złożoności osiemnastowiecznej debaty dotyczącej czarownictwa, dowiedzenie, że nie da się jej sprowadzić do oświecania ciemnogrodzian czy też walki z „ponurym zabobonem”, zakończonej triumfem nauki nad ignorancją.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
