Aleksandra Piekarniak, ur. w Warszawie, italianistka literaturoznawczyni, doktor Uniwersytetu Warszawskiego, były pracownik Ministerstwa Spraw Zagranicznych, jest autorką artykułów naukowych, m.in.: Malaparte – antipolacco? Lo scrittore pratese nei documenti d'archivio del Ministero degli Affari Esteri Polacco; Raccontare l'Olocausto: la visione letteraria polacca dell'Olocausto nella traduzione italiana di Medaliony di Zofia Nałkowska; La letteratura italiana in Polonia negli anni 1945-1989. W latach 2013-2017 przeprowadziła badania w Archiwum MSZ w Warszawie, odkrywając tam w dużej mierze nieznane i niezwykle ciekawe materiały, na podstawie których powstała niniejsza publikacja. Badania uzupełniła w Rzymie, przeprowadzając kwerendę w Bibliotece Senatu Republiki Włoskiej „Giovanni Spadolini”, której wizerunek widnieje na okładce oraz w Stacji Naukowej PAN w Rzymie, inicjując tam również serię wywiadów naukowych ze znanymi osobami, w większości bezpośrednimi uczestnikami opisywanych wydarzeń. Z przyjemnością oddajemy do rąk czytelników książkę o polsko-włoskich kontaktach kulturalnych z lat 1945-1980, które ukazane w świetle dokumentów archiwalnych polskiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych, układają się w zajmującą opowieść, uwidaczniając jednocześnie rolę kultury w stosunkach międzypaństwowych i międzyludzkich.
Cztery eseje zebrane w tym tomie, Emergencja, Pustynia, Cyrkulacja i Topologie, składają się na próbę zakreślenia horyzontu humanistyki transkulturowej. Jest to studium tego, co w aktywności człowieka skłonnego do przekraczania granic wytwarza z jednej strony zupełnie nowy poziom złożoności, przerastający bogactwo kultur wziętych z osobna, a z drugiej pustkę powstałą po załamaniu się sprzecznych wymagań stawianych przez każdą z nich. Opis tej nowej sytuacji wymaga teoretycznej inwencji, a ta z kolei – przemyślenia dziedzictwa ponowoczesnego. Między Miastem i Pustynią, Europą i Śródziemnomorzem, filozofią i erotyzmem, słowem i milczeniem, intelektualistą i mistykiem wyłania się nowy, choć zarazem tak dawny rodzaj cyrkulacji, tworzący przestrzeń symboliczną o szczególnej, wielowymiarowej topologii.
Ewa Łukaszyk (1972), komparatysta, profesor Wydziału „Artes Liberales” Uniwersytetu Warszawskiego, łączy kompetencje romanistyczne i orientalistyczne. Autorka ponad 200 publikacji, w tym kilku książek o tematyce luzytanistycznej, takich jak Imperium i nostalgia. „Styl późny” w kulturze portugalskiej (Warszawa, DiG, 2015), kontynuuje zarysowane już poprzednio rozważania nad kondycją transkulturową, tym razem za główną oś tematyczną obierając relacje między Europą i światem orientalnym.
Tom 8. serii publikowanej przez Instytut Etnologii i Antropologii Kulturowej Uniwersytetu Warszawskiego i Wydawnictwo DiG jest plonem studenckich ekspedycji terenowych z lat 2004 i 2005, prowadzonych w małych społecznościach lokalnych na pograniczu polsko-ukraińskim. Autorzy 8 artykułów opisują współwystępujące i przenikające się na tym obszarze różne typy religijności i postaw: katolicyzmu, grekokatolicyzmu i prawosławia, wierzenia kanoniczne i niezgodne z nimi tradycyjne wierzenia magiczne oraz koncepcje związane z New Age.
Zasadniczym przesłaniem monografii jest dyskusja nad wybranymi tematami homiletyki średniowiecznej w warsztatowym ujęciu, przedstawienie potrzeb edytorskich, inwentaryzatorskich i atrybucyjnych, w czym niedostatki badań są największe, oraz wyznaczenie postulatów badawczych. Zgodnie z intencją redaktorów tomu nie chodziło wyłącznie o skupienie badaczy tekstów kazań łacińskich lub wernakularnych, lecz zebranie w jednym woluminie studiów szerszego grona badaczy ogólnie zainteresowanych officium praedicationis.
Książka zawiera siedemnaście studiów zaprezentowanych przez autorów wywodzących się z sześciu ośrodków naukowych z Polski oraz kilku gości zagranicznych z Pragi, Budapesztu oraz Wilna. Prezentowane studia podzielone są na trzy bloki tematyczne: Teksty, Atrybucje oraz Audytorium, które oscylują wokół różnorodnych zagadnień, od bardzo szczegółowych analiz drobnych lub szerszych wątków w tekstach kazań (Marcin Kiełbus, Lidia Grzybowska, Andrzej Dąbrówka), studiów nad wybranymi kazaniami i zawartym w nich przekazem nauczania (Mieczysław Mejor, Krzysztof Bracha, Tomasz Ossowski, Jan Grzeszczak, Stanislava Kuzmová, Paweł Kras, Paweł Stępień, Wiktor Szymborski), do bardziej ogólnych obejmujących całe kolekcje kazań (Zdenek Uhlíř, Beata Spieralska), audytorium kazań (Jarosław Wielgosz) lub charakterystykę wybranego zakonnego środowiska kaznodziejskiego, grupy dominikanów we Lwowie (Tadeusz M. Trajdos) i wreszcie teoretyczne zalecenia dla predykantów w ramach ars praedicandi (Tomasz Gałuszka) oraz charakterystykę stanu badań nad kaznodziejstwem na Litwie (Viktorija Vaitkevičiute).
Książka stanowi uzupełnienie analiz poświęconych stereotypom i wzorcom kobiecości. W tym tomie badaniom poddano kulturową kategorię męskości, przedstawiając ją w szerokiej perspektywie porównawczej, sięgającej starożytności i wybiegającej poza horyzont kultury europejskiej. W każdej z omawianych społeczności męskość definiowana bywała w sposób zróżnicowany, inaczej wyznaczano też jej atrybucje. Biologiczna natura mężczyzny bywała w opisywanych społecznościach w rozmaity sposób ograniczana przez kulturę, która wyznaczała pożądane społecznie wzorce męskich zachowań i określała zarazem sankcje dotykające jednostkę niezdolną im się podporządkować lub w sposób otwarty kontestującą wyznaczane przez kulturę normy.
Próba usystematyzowania specyficznej działalności aktotwórczej – wszelkich dokumentów powstałych w ramach zgromadzeń zakonnych. Autor przygotował ją w konsultacji ze specjalistami archiwistyki polskiej.
Autorzy zawartych w tym tomie tekstów zwracają uwagę iż sama ideologia tubylczości jest w znacznym stopniu zależna od tendencji panujących w kulturze zachodniej i uzmysławiają nam, jak w istocie bliskie sobie i wzajemnie od siebie zależne są współcześnie takie wytwory wyobraźni i ideologii, jak europejski wizerunek "tubylca" i "rdzenna" idea tubylczości. W tym zapętleniu kodów i przetworzeniach obrazów i wyobrażeń ujawniają się przesądy jednych i dążenia drugich.
Historia Zakonu Maltańskiego na ziemiach polskich od średniowiecza do współczesności. Udział Polaków w pracach Zakonu w XIX w. i po jego reaktywowaniu w okresie międzywojennym po dzień dzisiejszy (pełna lista kawalerów). Publikacja bogato ilustrowana.
Praca będąca rezultatem badań nad stosunkami interetnicznymi, stanem zachowania kultury tradycyjnej i nową świadomością etniczną, prowadzonych na obszarze byłego ZSRR.
W niniejszej publikacji zostało podjęte zagadnienie symboliki japońskich netsuke, czyli miniaturowych rzeźb, spełniających praktyczną funkcję, ale także o podłożu znaczeniowym.
W każdej tubylczej społeczności, z którą się zetknąłem, odkrywałem opowieści o przeszłości, będące zarazem OPOWIEŚCIAMI O TOŻSAMOŚCI, wskazując na silne poczucie dziedzictwa odrębnego od dziedzictwa białego człowieka. Narracje o tym, kim są i jak siebie postrzegają współcześni Indianie ze Wschodniego Wybrzeża, są głównym tematem analizy w niniejszej książce.
(...) Jest swoistym, ale jakże wymownym paradoksem, że to wyjazdy na wschód stały się klamrą wcześniejszych działań i pasji Mariana Pokropka. Łączą one najgłębiej sens i konsekwencje wszystkiego, czym zajmował się wcześniej, tropowi pasji, badań Mazowsza i Podlasia, Kurpiów i Suwalszczyzny, aktywności muzealniczo-skansenologi-cznej, tworzenia katalogów sztuki ludowej, gromadzenia dzieł sztuki nieprofesjonalnej, tworzenia własnego muzeum, a także badania pograniczy kulturowych. To wszystko zbiegło się teraz w jego niezwykłej ruchliwości, w zapamiętaniu naukowo-badawczym, dokumentacyjno-kolek-cjonerskim i muzealniczo-wystawienniczym na styku kultur i etnosów. Dlatego też ten tom tekstów poświęconych profesorowi Marianowi Pokropkowi jest tak rozmaity. Jego uczniowie, współpracownicy, przyjaciele, naśladowcy, czasami realizujący wspólne z nim przedsięwzięcia, czasami zainspirowani jego pracami (...) przygotowali dla niego teksty. Tak rozmaite, tak wielu wątków dotyczące, jak wielowątkowa jest działalność, jak rozmaita aktywność profesora Mariana Pokropka.
Lech Mróz
Książka to wynik 3?letnich badań terenowych prowadzonych przez pracowników naukowych i studentów w zachodniej Macedonii ? kraju zamieszkałym przez egzystujące obok siebie różnorodne społeczności etniczne o odmiennych zwyczajach, językach, wyznające zarówno prawosławie, jak i islam, naznaczonym napięciem politycznym między Macedończykami i Albańczykami. Obserwacje poczynione z perspektywy wspólnoty lokalnej i głównie w kontekście różnych aspektów życia codziennego ukazują, jak wielowymiarowe związki łączą przedstawicieli poszczególnych społeczności i jak płynna bywa ich tożsamość.
Autorami publikacji są antropolodzy z Polski i Macedonii.
Niniejszy tom poświęcony jest badaniom nad kulturą dawną tekstów, które stanowiły dla naszych przodków źródło wiedzy o otaczającym ich świecie. W polu zainteresowań znalazły się staropolskie kompendia wiedzy.
Czytelnik znajdzie tu teksty historyków kultury, historyków nauki i wychowania, sztuki, literaturoznawców, a także specjalistów neofilologów.
To rzeczywiście silva rerum. „Spotkania dawnych kultur" muszą mieć taki charakter, ale nie są pretekstem do uprawiania dyletantyzmu. Wszyscy bowiem dzisiaj jesteśmy świadomi, że istnieje strukturalne podobieństwo zachowań człowieka w różnych kulturach. Czym innym jednak jest ogólna świadomość, czym innym — możliwość przyglądania się szczegółowym sytuacjom komentowanym przez fachowców i czerpanie satysfakcji z odkrywania, że tak jest rzeczywiście. To coś jak wakacje dla zmęczonego specjalisty: wycieczka w czasie i przestrzeni.
Jerzy Axer
Piąty tom z serii Sumariusz Metryki Koronnej. Seria Nowa, która powstała w celu uprzystępnienia ogromnych zbiorów archiwalnych przechowywanych w AGAD-zie, związanych z kancelarią królewską. Niniejsze wydawnictwo zawiera regesty wpisów do księgi kancelarii mniejszej, prowadzonej w roku 1591 przez Jana Tarnowskiego herbu Rola. Część z nich dotyczy spraw prywatnych, takich jak zapisy dłużne, skwitowania zapłaty, cesje długów, zabezpieczenia posagu itd.
Druga część nagrodzonej przez Fundację na rzecz Nauki Polskiej trylogii omawiającej początki piśmiennictwa kobiet. „Rozkwit” skupia się na okresie pełnego średniowiecza (XI–XIII w.), prezentuje różnorodność i rozwój tej twórczości na tle procesów społecznych i kulturowych. Choć nadal przeważa w niej tematyka religijna (m.in. w poezji Pani Avy, wizjach mistyczek czy uznanych za heretyckie pismach Małgorzaty Porete), często natrafiamy na odważne wątki miłosne (Heloiza, trobairitz i troveresses). Autor postuluje docenienie kulturotwórczej roli kobiet i odkrywa przed nami nowe obszary piśmiennictwa, takie jak epistolografia, memuarystyka, hagiografia czy piśmiennictwo medyczne. Dużo uwagi poświęca charyzmatycznej Hildegardzie z Bingen oraz bizantyjskiej porfirogenetce Annie Komnenie opisującej dzieje współczesnego jej Cesarstwa Bizantyjskiego. Książkę wzbogacają rozdziały poświęcone autorkom Dalekiego Wschodu oraz kobietom w medycynie.
Zbiór rozpraw, artykułów i esejów poświęcony sztuce orientalnej, historii malarstwa i historii uzbrojenia od końca XV do XX w., z lat 1956-1990, pióra niestrudzonego badacza historii sztuki i jej wielkiego miłośnika. Większość tekstów, zwłaszcza wcześniejszych, opatrzona została przez autora komentarzem, odnoszącym się czy to do dzisiejszego stanu badań, czy to do dziejów samego obiektu.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
