Literatura beletrystyczna - beletrystyka psychologiczna, religijna i filozoficzna, powieści, opowiadania, science fiction, romans, thrillery, fantazja po te wszysztkie bestsellery zapraszamy do naszej księgarni internetowej Dobreksiazki.pl
Mamy naprawdę szeroki wybów i atrakcyjne ceny. Jest w czym wybierać. Zapraszamy.
Publikacja zawiera trzy polonezy (G-dur, d-moll, g-moll) Karola Kurpińskiego, znakomitego kompozytora oraz animatora warszawskiego życia muzycznego. Utwory te stanowią godną reprezentację modnego w XVIII i XIX wieku gatunku poloneza. Kompozytor połączył w nich pełną wdzięku melodykę z figuracjami w stylu brillant. Polonezy zawarte w publikacji opatrzone zostały aplikaturą dostosowaną do dłoni średniej wielkości, opracowania dokonała Agnieszka Kopińska. Utwory można włączyć w proces kształcenia młodych pianistów, ale mogą także stanowić wyzwanie interpretacyjne dla dojrzałych muzyków. Nagrania całości utworów: Polonez d-moll, Polonez G-dur.
Karol Kurpiński to wybitna postać warszawskiego świata muzycznego 1. połowy XIX wieku. Był kompozytorem oraz organizatorem życia muzycznego. W swoim dorobku ma sporą liczbę polonezów, napisanych na różne obsady instrumentalne. W niniejszym wydaniu prezentujemy trzy spośród nich (E-dur, f-moll, A-dur) przeznaczone na fortepian. Polonezy zawarte w publikacji opatrzone zostały aplikaturą dostosowaną do dłoni średniej wielkości, opracowania dokonała Agnieszka Kopińska. Utwory można włączyć w proces kształcenia młodych pianistów, ale mogą także stanowić wyzwanie interpretacyjne dla dojrzałych muzyków.
Zbiór 40 łatwych etiud op. 70 z towarzyszeniem drugiej wiolonczeli (nauczyciela) to doskonały materiał dydaktyczny dla początkujących wiolonczelistów, szczególnie tych na I i II roku nauki. Kompozycje te oferują ćwiczenia rozwijające zarówno precyzję palców lewej ręki, jak i technikę smyczkową prawej ręki. Towarzyszenie nauczyciela umożliwia młodym uczniom lepsze zrozumienie rytmu, artykulacji i współbrzmienia.
Op. 66 zawiera 33 etiudy średniej trudności o różnych problemach technicznych. Zaletą tych etiud jest m.in. uwzględnienie w każdej etiudzie techniki obydwu rąk.
Dzisiejszy świat zmienia się szybciej niż kiedykolwiek - cyfryzacja finansów, automatyzacja pracy, audiowizualność, nienotowany wcześniej na tak niewyobrażalną skalę rewolucyjny postęp technologiczny powodują, że człowiek, a więc tym samym społeczeństwo ponowoczesne, gubi się, jest niepewny,musi co chwilę redefiniować swoje decyzje i priorytety. Przetrwają i rozkwitną ci, którzy potrafią adaptować swój umysł i emocje. Odporność psychiczna i elastyczność poznawcza są kluczowe dla radzenia sobie z presją zmian i róż-nymi obawami. Codzienność ewoluuje dynamicznie, kształtowana przez demografię, przełomy technologiczne, wyzwania środowiskowe i nowe normy społeczne. [...] Recenzowana publikacja niewątpliwie uzupełni oraz rozszerzy wiedzę na temat komunikowania politycznego w ponowoczesności. Zaprezentowany zbiór tekstów jest interdyscyplinarny. Wnosi wiele nowych treści do stanu wiedzy z zakresu medioznawstwa, prasoznawstwa, historii, socjologii, politologii. Jest istotnym kompendium wiedzy, które zasili klasykę w naukach społecznych i humanistycznych. Podjęta w publikacji problematyka jest interesująca. Autorzy przedstawili nam wielowątkowe opracowanie, ważne i potrzebne, analizujące bogaty, różnorodny sposób komunikowania politycznego we współczesnym świecie.Z recenzji prof. dr hab. Jolanty Chwastyk-Kowalczyk
Publikacja zawiera trzy walce skomponowane przez Juliusza Zarębskiego (1854-1885) w latach 1883-1885: Valse sentimentale op. 17, Valse-Caprice op. 24 i Valse op. 30. Wdzięczne, dość proste Walce op. 17 oraz 30 Zarębskiego zdradzają proweniencję salonową. Valse-Caprice op. 24 wydaje się natomiast kompozycją wywodzącą się z nurtu koncertowego, z typowymi dla twórczości Zarębskiego zmiennymi nastrojami, zaskakującymi rozwiązaniami harmonicznymi oraz narracją prowadzoną w quasi-improwizacyjnym stylu. W dziele tym kompozytor swobodnie zestawia ze sobą kilka odcinków o różnorodnym nastroju i tempie. Zapewne z tych właśnie względów utwór ów posiada dwuczłonowy tytuł oznaczający Walc-Kaprys. Zarębski zaproponował w swych utworach (zwłaszcza w op. 17) bardzo bogatą pedalizację, często łączącą pokrewne harmonie oraz figuracje podążające przez sąsiadujące rejestry instrumentu. Z powodu różnic w budowie pomiędzy fortepianami z XIX wieku oraz współczesnymi efekt muzyczny wiernego zastosowania pedalizacji kompozytora być może nie odpowiadałby jego intencji stąd propozycje dodatkowych zmian pedału ujęte w nawiasach. W wydaniu poprawiono również błędy tekstowe pierwodruków oraz zaproponowano aplikaturę.
Skomponowane w 1945 ''Melodie ludowe'' zapoczątkowały kilkuletni okres interesowania się Witolda Lutosławskiego polskim folklorem muzycznym. Tych dwanaście pełnych swoistego wdzięku miniatur fortepianowych opiera się na prostych melodiach ludowych z różnych regionów Polski (zaczerpniętych ze zbiorów melodii ludowych Jerzego Olszewskiego), wtopionych doskonale w wyszukaną substancję harmoniczną i wciągniętych w ciekawe perypetie metrorytmiczne. Pomyślane w zasadzie dla celów pedagogicznych i świetnie zbliżające młodych wykonawców do muzyki współczesnej, są ''Melodie ludowe'' dzięki oryginalnemu ujęciu i wysokim walorom artystycznym efektownymi utworami estradowymi. [Stanisław Haraschin]
Adam Wroński był barwną postacią życia muzycznego w Polsce pod zaborami w II poł. XIX i początkach XX wieku. Ten wybitny skrzypek, ceniony dyrygent i inicjator wielu wydarzeń muzycznych znany jest też jako kompozytor licznych utworów tanecznych. Jednak ani Mazurek, ani Kołysanka nie należą do tanecznego nurtu w jego twórczości. Mazurek powstał z myślą o muzykowaniu domowym. Ten krótki, 2-częściowy utwór nie wymaga od skrzypka bardzo zaawansowanych umiejętności technicznych. Kompozytorowi zależało, by wykonawca umiał wydobyć na instrumencie pełne i czyste brzmienie w początkowym Andante oraz by zachował lekkość i precyzję rytmiczno-artykulacyjną w Tempo mazura. Kołysanka to niewielkich rozmiarów miniatura liryczna. Złożona jest z zaprezentowanych na początku, dwóch, powtarzających się 8-taktowych odcinków. Zmieniają się one harmonicznie, tonacyjnie. Piękna i bardzo śpiewna linia melodyczna skrzypiec płynie na tle spokojnego akompaniamentu pianisty.
Seksty I. Ćwiczenia w sekstach suwanych 3 II. Ćwiczenia w sekstach palcowanych 4Ćwiczenie ze skokiem tercjowym 6Ćwiczenia w sekstach łamanymi tercjami 6Gamy w sekstach w pierwszej oktawie 8Gama chromatyczna w sekstach 10 III. Ćwiczenia w sekstach suwanych w wyższych pozycjach 10 IV. Ćwiczenia w sekstach palcowanych w wyższych pozycjach 12Gamy w sekstach w drugiej oktawie 14Gamy w sekstach w trzeciej oktawie 16Gamy w sekstach w obrębie dwóch oktaw 18Gamy w sekstach w obrębie trzech oktaw 20 TercjeI. Ćwiczenia w tercjach suwanych 24Gamy w tercjach w pierwszej oktawie 25 II. Ćwiczenia w tercjach suwanych palcami 27 III. Ćwiczenia w tercjach palcowanych 29Gamy w tercjach w drugiej oktawie 33Gamy w tercjach w trzeciej oktawie 35Gamy w tercjach w obrębie trzech oktaw 37 Oktawy 41I. Ćwiczenia w oktawach 41Ćwiczenia przygotowawcze do trójdźwięku zmniejszonego 48Ćwiczenia przygotowawcze do trójdźwięku zwiększonego 49Ćwiczenia przygotowawcze do trójdźwięku tonicznego 49Gamy i trójdźwięki w oktawach bez zmiany strun 50Gamy i trójdźwięki w oktawach w obrębie dwóch i trzech oktaw 52 II. Ćwiczenia w oktawach palcowanych 65DecymyĆwiczenia w decymach 66 Flażolety 67I. Ćwiczenia we flażoletach kwartowych 67II. Ćwiczenia we flażoletach tercjowych 72Ćwiczenie z różnymi odmianami flażoletów 72
Jeden z najczęściej (obok koncertów Karłowicza i Szymanowskiego) wykonywanych polskich koncertów skrzypcowych. Wieniawski rozpoczął pracę nad utworem w 1856 r., a zakończył pod koniec lat sześćdziesiątych. Jest to dzieło dojrzałego twórcy. Choć kompozycja nie jest wolna od wpływów francuskich - jest utworem wielce osobistym, wolnym od bezpośrednich zapożyczeń.
,,Aria na wiolonczelę i fortepian, pomimo, że została napisana z myślą o młodym wiolonczeliście, z powodzeniem może być wykonywana przez dojrzalszych oraz w pełni wykształconych instrumentalistów. Można wówczas pokusić się o bardzo interesujące interpretacje, zwłaszcza, że utwór technicznie dopasowany do możliwości zdolnego czwartoklasisty jest jednocześnie kompozycją melodyjną, utrzymaną w systemie dur-moll, quasi polimeryczną z elementami nawiązującymi do muzyki jazzowej.
Edycja, obejmująca 40 Mazurków na fortepian Romana Maciejewskiego (1910-1998), ukazuje się w dwóch częściach. Utwory te komponował twórca w czasie całego swojego życia. Opracowania Mazurków podjął się Michał Wesołowski, profesor Malmo Academy of Music Lund University. Jego zdaniem: ''Roman Maciejewski był kompozytorem niezwykłym, niestety nadal jeszcze nie zajmuje należnego miejsca w polskiej historii kultury. Jestem jednak przekonany, że seria publikacji w ostatnim dziesięcioleciu i coraz większe zainteresowanie muzyków wykonywaniem utworów Romana Maciejewskiego, zmieniają sytuację, ukazują wartość, bogactwo i ponadczasowość jego twórczości''.
Praca nad techniką to nieodzowny element kształcenia młodych pianistów. Najważniejsze jednak, by rozwijanie aparatu gry szło w parze z radością z wykonywania muzyki z całą jej różnorodnością w oparciu o ciekawą harmonię, nietuzinkowe rozwiązania rytmiczne oraz elementy wykraczające poza muzykę klasyczną sensu stricto.Takie właśnie są Etiudziaki pełne kolorów i fantazji. Każdy z utworów skupia się na konkretnym problemie technicznym.
Ideofonie to zbiór utworów, napisanych w dużej mierze stricte klasycznie, co znaczy, że wszystko zawarte jest w zapisie nutowym, lecz wzbogaconych o krótkie fragmenty improwizowane, w których wykonawca w oparciu o dźwięki podanych gam i skal ma szansę stworzyć własną melodię do gotowego akompaniamentu lewej ręki. Co najważniejsze jeśli grający nie ma pomysłu na swoją oryginalną linię melodyczną lub czuje się jeszcze nie dość pewnie, aby ją stworzyć na końcu każdej Ideofonii znajduje się fragment do improwizacji zawierający gotową propozycję melodii, który można wpleść w całość kompozycji. A zatem można potraktować te utwory jako gotowe, zapisane w całości w nutach pozycje lub spróbować wzbogacić je własnymi pomysłami. Marta Mołodyńska-Wheeler Zbiór zawiera następujące kompozycje: - Gwiezdny pył- Tango conmigo- Ukołysanie- Tango nuevo- W gęstej mgle- Burleska- Pod wiatr- Światłocień
Mały modernista Feliksa Rybickiego to cykl 15 miniatur fortepianowych, który wprowadza młodych pianistów w świat muzyki atonalnej. Każda kompozycja w zbiorze wyróżnia się ilustracyjnym charakterem, co pobudza wyobraźnię i zachęca do twórczego podejścia do nauki gry na instrumencie. Utwory zostały starannie uporządkowane według stopnia trudności, co umożliwia stopniowe rozwijanie umiejętności technicznych i interpretacyjnych. Mały modernista to idealny wybór dla początkujących pianistów, którzy chcą odkrywać nowe brzmienia i poszerzać swoje horyzonty muzyczne. Publikacja zdobyła uznanie pedagogów i jest pozytywnie recenzowana na portalach, takich jak Pianodao.
Założeniem niniejszej publikacji jest pełne przygotowanie młodego muzyka do właściwego wykonywania muzyki artystycznej opartej na tańcach. Każdy utwór zaopatrzony został w krótką charakterystykę, która obejmuje historię tańca, właściwą dla niego formułę rytmiczną i metrum, a także sposób tańczenia. Opisom towarzyszy rysunek charakterystycznej figury tanecznej.
Podarunki gwiazdkowe op. 27 Juliusza Zarębskiego, opublikowane w 1885 roku, to jedyne dzieło tego kompozytora-pianisty napisane z myślą o młodych wykonawcach. Kompozycje te sprawdzą się doskonale w repertuarze uczniów 56 klasy szkół muzycznych I stopnia. Co ciekawe, w samej muzyce nie usłyszymy odniesień do bożonarodzeniowego tytułu zbioru możemy w nim widzieć raczej dziewiętnastowieczny chwyt marketingowy, mający zachęcić muzyków do zakupienia nut w okresie świątecznym. Kompozytor wręcza pianistom w prezencie sześć wdzięcznych utwory o urokliwej melodyce i w większości tanecznym charakterze, które stawiają przed wykonawcą rozmaite wyzwania: szybkie pasaże i zróżnicowana artykulacja, śpiewne wykonanie melodii zarówno przez prawą, jak i lewą rękę oraz odpowiednia interpretacja romantycznej ekspresji i kontrastów charakteru. Podarunki gwiazdkowe w opracowaniu Piotra Sałajczyka przybliżają młodym pianistom twórczość tego bardzo interesującego, lecz wciąż nie dość znanego dziewiętnastowiecznego polskiego kompozytora. Publikacja przeznaczona dla uczniów 5-6 klasy szkoły muzycznej W zbiorze:- Marsz- Walc op.27 nr 2- Menuet- Opowieść- Melodia- Walc op.27 nr 6
Oddaję w Państwa ręce kolędy, o których jednak lubię myśleć, jak o kolorowych muzycznych obrazkach. Dlaczego kolorowych? Moim zamierzeniem było, by melodie kolęd, dające tak szerokie pole do działań aranżacyjnych i nawet kompozytorskich, przedstawić w zupełnie nowym i zróżnicowanym świetle. Dlatego właśnie każda kolęda jest odrębną opowieścią muzyczną, czasami bardziej zbliżoną do gatunku muzyki jazzowej, czasami do latynoskiej czy klasycznej. Niezależnie jednak od charakteru poszczególnych aranżacji, każda kolęda muzycznie podkreśla zawartą w sobie warstwę tekstową, która tu zamyka się jednak w formie czysto instrumentalnej. Marta Mołodyńska-Wheeler
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
