Chociaż życie Marlborougha zostało opisane wiele razy i w różnym stylu, opisanie go jeszcze raz jest aż nadto uzasadnione. Dwaj i tylko dwaj biografowie potraktowali temat w odpowiedni sposób. Książka archidiakona Coxe’a jest bardzo dokładna, jeśli chodzi o okres po 1702 roku. Książka lorda Wolseleya, która kończy się na tej dacie, zupełnie zdezaktualizowała wcześniejsze rozdziały archidiakona. Łącznie te dwie prace obejmują cały temat. Zebranie wyników żmudnych badań ich autorów w jednym tomie wydaje się wskazanym, choć niezbyt ambitnym przedsięwzięciem. Podejmując się tego, usiłowałem stworzyć opis, który bez nadmiernego znużenia będzie mogło przeczytać wielu ludzi nie będących zawodowymi historykami. Książka archidiakona Coxe’a, która z powodu obciążenia nieocenionymi fragmentami korespondencji Marlborougha jest niepotrzebnie długa, cierpi na pewną rozwlekłość i chaotyczność, irytującą dla wszystkich, którzy czytają dla przyjemności. Nawet lord Wolseley, z powodu pragnienia przedstawienia tła swego portretu w odpowiednich barwach, ma tendencję do dygresji i powtarzania się, co nie sprzyja ani zwięzłości, ani spójności. Z wyjątkiem kilku przypadków, w których rozwinięcie wydawało mi się potrzebne, konsekwentnie dążyłem do zwięzłości. Nie roszczę sobie pretensji do ustalenia czegoś nowego ani do odkrycia nieznanych faktów. Obecnie opublikowano jednak wiele dokumentów niedostępnych dla archidiakona Coxe’a, a po części niedostępnych dla lorda Wolseleya; w ostatnich latach wielu współczesnych historyków, zarówno Anglików, jak i cudzoziemców, wydało pouczające prace na temat osób i wydarzeń z czasów Marlborougha. Swobodnie korzystałem z nich wszystkich. Marlborough był albo żołnierzem, albo nikim. Nawet jego sukcesy dyplomatyczne można było w dużej mierze przypisać jego zwycięstwom w polu. Potraktowałem zatem jego karierę wojskową bardziej szczegółowo niż życie polityczne lub prywatne. Pisałem nie roszcząc sobie pretensji do posiadania fachowej wiedzy, lecz zawsze w nadziei, że moja praca może się przydać ludziom wykonującym zawód księcia. Wiele z tego, co napisałem (niektórzy mogą uznać, że zbyt wiele) ma polemiczny wydźwięk. Jednakże zarówno za życia, jak i po śmierci, Marlborough był prześladowany przez tak wielu nieprzejednanych przeciwników, że z konieczności otaczają go kontrowersje.
Trzech Edwardów - trzecia z prac Thomasa B. Costaina poświęconych dziejom Brytanii pod rządami Plantagenetów - obejmuje lata 1272-1377, kiedy to w Anglii panowali kolejno trzej monarchowie o imieniu Edward. Pierwszy z nich wyprowadził kraj z mroków średniowiecza. Rządy drugiego miały tragiczny przebieg, ale dał on królestwu trzeciego Edwarda, którego panowanie przyniosło Anglii chwałę - nawet jeśli było pełne przemocy. Pierwszy z Edwardów z dynastii Plantagenetów zapewnił Anglii współudział parlamentu w rządach, uporządkowany system prawny i zwycięstwa nad dumnymi Szkotami. Panowanie światłego i powszechnie lubianego Edwarda I było niczym pełna życia wiosna po długiej, mrocznej zimie. Jednak chwała zdobyta za jego czasów przepadła, kiedy na tron wstąpił Edward II. Ten władca, cechujący się wrodzoną fatalną ułomnością charakteru, niemal zniszczył wielkie królestwo, które odziedziczył, a w katastrofalnych dziejach jego panowania mieszają się ze sobą chaos, farsa i tragedia. Najważniejszy jego wkład w dobro kraju to spłodzenie syna, który został Edwardem III. W osobie tego monarchy Anglia ponownie zyskała energicznego władcę; zdołał on zmyć haniebne wspomnienie rządów ojca, rozwinął zyskowny handel z Flandrią i prowadził przebiegłą grę dyplomatyczną z Francją, która znalazła swą kulminację w wojnie stuletniej.
Reprint wydanego w 1932 r. przez Wojskowy Instytut Naukowo-Wydawniczy "Podręcznika do historii wojskowości powszechnej. Średniowiecze". Praca dotyczy dziejów wojskowości, omawia ona zagadnienia taktyczne, organizację i uzbrojenie. Jedynie jako przykłady ilustrujące wywody, przytoczone zostały krótkie opisy bitew i batalii.
Nate, najmłodszy z rodu McKinleyów, nie podążył utartą przez ojca ścieżką, ale wybrał dla siebie zupełnie inną drogę. Osiągnął sukces i zdobył pozycję na rynku jako właściciel firmy ochroniarskiej. Keira Fitzpatrick to rozpieszczona córka senatora i celebrytka. Nate nie wspominał najlepiej spotkań z nią podczas przyjęć, które obsługiwała jego firma. Dlatego postanowił za wszelką cenę trzymać się od niej z daleka. Niestety Rita, sekretarka jego brata, ma inne plany. Podczas jednego z bankietów mężczyzna zostaje wmanewrowany w taniec z Keirą. Ku swojemu zaskoczeniu chwila, w której trzymał ją w ramionach, zmienia wszystko. Kiedy więc ojciec dziewczyny prosi go o pomoc w uratowaniu córki, Nate nie waha się ani sekundy. Mężczyzna nie ma pojęcia, w jakie tarapaty się pakuje. Książka zawiera treści nieodpowiednie dla osób poniżej osiemnastego roku życia. Opis pochodzi od Wydawcy.
Siedemnastoletnia Lullaby Daniels od trzech lat mieszka w Seattle z matką, gdyby jednak to do niej należała decyzja, od razu przeniosłaby się do ojca. Właśnie zbliżają się wakacje i w końcu dziewczyna zyska możliwość, by spędzić czas z ukochanym rodzicem. W małym miasteczku Bullhead City, gdzie mieszka jej tata, już pierwszego wieczoru Lu poznaje Cole'a Mayersa. Chłopak jest synem najlepszego przyjaciela jej ojca. Na początku między nastolatkami nie pojawia się nić porozumienia - Cole jest skryty i niechętny do rozmów, a na co dzień trzyma się na uboczu. Lullaby jednak pragnie go poznać i wkrótce zaczynają spędzać ze sobą więcej czasu. Dziewczyna uśmiecha się, gdy go widzi, a on łapie się na tym, że myśli o niej zdecydowanie częściej, niż powinien. Kiedy Lu się dowiaduje, że Cole nienawidzi wschodów słońca, proponuje mu układ. Jeśli chłopak kiedykolwiek się zakocha, zostaną nad jeziorem do samego rana. Książka zawiera treści nieodpowiednie dla osób poniżej szesnastego roku życia. Opis pochodzi od Wydawcy.
Stefan Dalca jest irytująco przystojny i okropnie uparty. Powinniśmy się wzajemnie nie znosić, ale on najwyraźniej tego nie rozumie, bo już od wielu lat próbuje zaprosić mnie na randkę. Zawsze mu odmawiałam. Aż do dzisiaj. Tym razem Stefan może zapewnić mi coś, czego desperacko potrzebuję. Zostaje moim wybawcą, a ja jego nagrodą. Uzgadniamy warunki dotyczące trzech randek: żadnego dotykania, mówienia o nas komukolwiek i najważniejsze - żadnych uczuć. Mimo ustaleń z każdą intymną rozmową, każdym ukradkowym spojrzeniem, napięcie między nami rośnie Sposób, w jaki na mnie patrzy, coraz bardziej mnie ekscytuje, a kiedy w końcu ten mężczyzna mnie dotyka - oboje płoniemy. Stefan sprawia, że czuję się tak, jak nigdy wcześniej. Wielbi każde moje słowo równie mocno jak moje ciało. Rozśmiesza mnie, wywołuje rumieńce na mojej twarzy, nazywa mnie kotkiem. Nie jest tak zły, jak się o nim mówi. I nagle zaczynam go potrzebować, lecz wiem, że najbliżsi nigdy nie zgodziliby się na nasz związek i nigdy by go nie zrozumieli. Całkowite oddanie się Stefanowi to istne igranie z ogniem, jego płomień jednak mnie nie spala. Książkazawieratreścinieodpowiedniedlaosóbponiżej osiemnastego roku życia. Opis pochodzi od Wydawcy.
Eden St. Claire jest profesjonalną dominą. To ona ustala reguły, a klienci muszą się podporządkować. I po to właśnie do niej przychodzą. Tak naprawdę jednak jej nie znają.
Wchodząc w rolę uwielbianej w Salacious Players Club Madame Kink, kobieta zakłada maskę i taki układ odpowiada wszystkim. Eden ma bowiem sekret, którego pilnie strzeże. Właściwie ma ich wiele, a większość skrywa się w jej bolesnej przeszłości.
Kiedy na jej drodze pojawia się uległy i bardzo przystojny Clay Bradley, Eden – ku własnemu zaskoczeniu – pozwala mu się do siebie zbliżyć bardziej niż innym. Lecz na przekór podszeptom serca i nauczona wcześniejszymi doświadczeniami, postanawia odepchnąć także i jego.
Pewnego dnia spotykają się ponownie, ale tym razem Clay nie pojawia się już sam. Przyprowadza ze sobą Jade Penner. To zdecydowanie intryguje Eden. A jeszcze bardziej kusi ją prośba kobiety, aby nauczyła ją roli dominy.
Książka zawiera treści nieodpowiednie dla osób poniżej osiemnastego roku życia.
Opis pochodzi od Wydawcy.
Kontynuacja historii Rosalie i Williama z powieści Princesa. Dzień, od którego wszystko się zaczęło.
Po wypadku samochodowym, wskutek którego Rosalie Singh straciła pamięć, życie dziewczyny wywróciło się do góry nogami. Ponownie zamieszkała z rodzicami, próbując sobie przypomnieć przeszłość.
William jest teraz dla niej kimś zupełnie obcym, tymczasem w jej pobliżu pojawia się inny mężczyzna. Paul Johnson to stary przyjaciel i kiedyś nie pozostawał Rosalie obojętny. Dziewczyna ma kompletny mętlik w głowie, bo nie wie komu może zaufać.
Zaczynają ją zalewać nowe informacje. Rodzice i przyjaciele opowiadają jej o rzeczach, które być może nie są prawdziwe. Skąd jednak Rosalie może to wiedzieć?
Dziewczyna zostanie zmuszona zdecydować, komu naprawdę może wierzyć i czy powinna słuchać głosu swojego serca?
Książka zawiera treści nieodpowiednie dla osób poniżej szesnastego roku życia. Opis pochodzi od Wydawcy.
Przyjaźnili się od najmłodszych lat. Wszystkie problemy i troski wyrzucali wysoko w górę na huśtawce tuż nad rzeką. Nie wyobrażali sobie, żeby cokolwiek miało się zmienić. Obiecali sobie, że będą dla siebie już na zawsze.
Jedna noc zmienia wszystko. Przez jedną złą decyzję Kay Russel i Maddox McCrae tracą ze sobą kontakt na kilka lat. W tym czasie on spełnia największe marzenie – rozpoczyna karierę zawodowego hokeisty i dołącza do drużyny Nafciarzy. Niestety kontuzja stawia jego przyszłość pod znakiem zapytania.
Kay wraca do Edmonton i rozpoczyna studia na kierunku fizjoterapii. Przypadkowe spotkanie z bratem Maddoxa sprawia, że drogi tych dwojga znów się krzyżują, a dziewczyna proponuje Maddowi pomoc.
Wciąż jednak pozostaje między nimi wiele nierozwiązanych spraw i kilka nieodkrytych tajemnic.
Książka zawiera treści nieodpowiednie dla osób poniżej osiemnastego roku życia. Opis pochodzi od Wydawcy.
Joey Lynch jest na krawędzi. Stracił ją. Była jedyną osobą, której mógł zaufać. To ją pokochał i to dla niej chciał się zmienić. Ale musiał pozwolić jej odejść, bo na nią nie zasługiwał. Potrafił tylko niszczyć. Aoife Molloy jednak walczy. Joey już nie należy do niej, ale serce dziewczyny zdecydowało i ona nigdy się nie podda. Będzie dawała szansę temu niepokornemu, nieprzewidywalnemu i brnącemu do autodestrukcji chłopakowi. Zamierza dawać mu szansę, nawet kiedy obok niej znajdzie się ktoś inny. Nawet jeśli Joey i tak nie będzie ponownie należał do niej. Aoife nie odwróci się do niego plecami. Nie potrafi. Książka zawiera treści nieodpowiednie dla osób poniżej osiemnastego roku życia. Opis pochodzi od Wydawcy.
Trzecia część serii "Kings of Darkness". Historia Eliasa Brindleya - przyjaciela Astona Richmonda, bohatera powieści Secrets of Darkness oraz Tears of Darkness. Kiedy późnym wieczorem w uniwersyteckiej bibliotece Rosalie Amore spotyka Eliasa Brindleya, w pierwszej chwili bierze go za bezdomnego. Chłopak śpi przy jednym ze stołów i sprawia wrażenie osoby potrzebującej pomocy. Dziewczyna jednak rozpoznaje w nim kogoś, kogo widziała na zdjęciach z mediów społecznościowych, a wkrótce dowiaduje się od niego, że studiują nie tylko na tej samej uczelni, ale również ten sam kierunek. Tak naprawdę tę dwójkę łączy wiele. Elias czuje się zagubiony i nie radzi sobie zbyt dobrze na medycynie, natomiast Rosalie od zawsze walczy z nieśmiałością, która utrudnia jej poznawanie nowych znajomych. Postanawiają pomóc sobie w walce z własnymi słabościami i nawiązuje się między nimi nić przyjaźni. Będą robić wszystko, żeby nie dopuścić do siebie myśli, że to coś więcej. Książka zawiera treści nieodpowiednie dla osób poniżej osiemnastego roku życia. Opis pochodzi od Wydawcy.
Wren Collins i Bram Larsen mieli szansę zbudować trwały związek, ale ich historia się skończyła, zanim zdążyła się rozpocząć. Po burzliwym rozstaniu mężczyzna złożył obietnicę, że wróci do Wren. Nigdy jej nie dotrzymał. Każde z nich miało swoje powody, by utrzymywać tę bolesną ciszę. Każde z nich poszło swoją ścieżką. Bram Larsen jednak nigdy nie zapomniał o Wren. Po uporaniu się z demonami przeszłości ma tylko jeden cel - odnaleźć kobietę, która rozpaliła jego skostniałe serce. Problem w tym, że zdeterminowany pisarz nie przewidział jednego: ona nie jest już tą samą osobą, którą pożegnał na Alasce. Jej życie mocno się skomplikowało, a odkrycie powodu tych zawirowań całkowicie odmieni także jego los. Książka zawiera treści nieodpowiednie dla osób poniżej osiemnastego roku życia. Opis pochodzi od Wydawcy.
Dzieło francuskiego historyka już w momencie publikacji wzbudziło duże emocje. Autor opisał epopeję lewantyńskich wypraw krzyżowych, traktując je jako przedsięwzięcie "francuskie" oraz przedstawiając państwa krzyżowe w Palestynie i Syrii jako zamorskie, kolonialne enklawy średniowiecznej Francji. Dla Grousseta Królestwo Jerozolimy było dwunastowieczną Francją w miniaturze, Hrabstwo Trypolisu - Prowansją w Libanie, a Księstwo Antiochii to syryjskie państwo francuskich Normanów. Nie ulega wątpliwości, że Grousset postrzegał dzieje krucjat przez pryzmat cywilizacyjnej roli Francji, co wzbudzało i ciągle wzbudza dość surowe sądy historyków zajmujących się zagadnieniem średniowiecznych wypraw krzyżowych. Co interesujące, są to opinie wypowiadane głównie przez historyków anglosaskich () bądź niemieckich (). Jaka jest więc praca Ren Grousseta? Przede wszystkim jest to dzieło oparte na znakomitej znajomości źródeł z epoki. Autor swobodnie posługuje się kronikami zachodnimi, łacińskimi i starofrancuskimi, ale także dziełami kronikarzy arabskich, które obszernie cytuje i analizuje. Należy też dodać, że Grousset był wybitnym orientalistą, świetnym znawcą muzułmańskiego Wschodu, co dawało mu niezbędną wiedzę o historii i geografii Orientu. Większość dokonanych przez niego ustaleń obowiązuje do dzisiaj, a przyjęta przez niego trzytomowa formuła Historii wypraw krzyżowych została powtórzona np. przez Stevena Runcimana, obficie zresztą czerpiącego z dzieła swojego francuskiego kolegi. Jeżeli przychylamy się do opinii, że Ren Grousset pisze swoje dzieło z pozycji francuskiego "kolonialisty", to trzeba zauważyć, że potrafi też być surowy w ocenie postępowania "francuskich" krzyżowców. Karol Polejowski Z przedmowy do wydania polskiego
Niedługo po bardzo silnym ostrzale Flaku nad celem i zrzucie bomb, po raz pierwszy zauważyłem samotnego żółtonosego sukinsyna, który będąc na "godzinie 12" dał nam fantastyczny pokaz kunsztu pilotażu i lotniczej akrobacji, z korzyścią dla wszystkich lotników 40. CW. Ten arcymistrz pokazał nam wszystko - ósemki, zwroty przez skrzydło o 180, korkociąg - wszystkie te cudowne rzeczy, które naprawdę lubią piloci. Mógł to być Kommodore "Pips" Priller, "Wutz" Galland, Karl Borris lub którykolwiek z ich asów. Albo pozostałe myśliwce się spóźniały, albo niemieccy kontrolerzy na ziemi nie mogli zgadnąć jak głęboko zmierzamy, gdy ich idealnym planem było uderzenie na nas nad IP i tuż za nim, żeby utrudnić nam bombardowanie. Ale nie było wątpliwości co do tego, że będzie to dla nas trudny "taniec". Mój współlokator-bombardier, Jim Miller, który właśnie wykonywał swój pierwszy lot, skończył podstawowe szkolenie pilotażowe i był zachwycony pokazem Niemca, ale ja przyglądałem się tym powietrznym towarzyszom harcownika, którzy podciągnęli w lewo, zajmując pozycje do drugiego aktu. Po takiej solówce wszyscy wiedzieli, co będzie dalej. W końcu sukinsyn wyrównał lot na "godzinie 12" ze swoim skrzydłowym lecącym bardzo blisko z tyłu, po czym po wykonaniu beczki otworzył ogień do prowadzącego grupę, a jego samolot błyskał jak choinka. Pociski smugowe wyglądały niewiarygodnie. Każda półcalówka z naszego skrzydła, która mogła trafić w te dwa cele, wystrzeliwała pociski jak w ogromnym czerwonym stożku, ale wydawało się to w żaden sposób nie odstrasza ich ani na jotę. Chociaż wszyscy wiedzieli, co się dzieje, ktoś zapiszczał przez interkom: "Myśliwce na 12-tej na naszym poziomie!" Jim Miller trzymał dłonie na swoich podwójnych półcalówkach od dłuższego czasu i obserwował uważnie co się dzieje. Szybko odpowiedział "Roger!". Nie miałem pod ręką żadnego kaemu, więc bezmyślnie postanowiłem oglądać cały ten spektakl zza pleksiglasowego nosa. W tym czasie całe niebo było rozświetlone przelatującymi obok pociskami. Teraz nawet nasz pilot Joe Chely się zdenerwował i krzyczał: "Zdejmij tego sukinsyna, Miller!". Serce podchodziło mi do gardła, gdy rzuciłem się na podłogę, krzycząc: "Rozwal go! Rozwal go Jim!". Te dwa Fw 190 praktycznie przeleciały przez nasze dywizjony mijając nas o metry i jak ostrza noży ze świstem pomknęły w dół. Nie potrafię powiedzieć dokładnie, o ile metrów nas minęły, bo w tym czasie miałem zamknięte oczy i leżałem płasko na pokładzie samolotu. To było dla mnie zbyt brutalne, aby na to patrzeć. Wierzcie lub nie, ale nasz bombardier Walter Miller nie oddał ani jednego strzału! Opis pochodzi od Wydawcy
Czirokezi należeli do najbardziej wojowniczych ludów na południowym wschodzie kontynentu północnoamerykańskiego. W czasach przedkolonialnych walczyli prawie ze wszystkimi swoimi sąsiadami, a po przybyciu kolonistów wzięli udział w wielu wojnach zarówno z nimi, jak i toczonymi przez białych między sobą. Konflikty te, obejmujące okres od XVI wieku do wojny secesyjnej, zostały opisane w niniejszej książce. Jeden z białych około 1775 roku wątpił, czy Czirokezi kiedykolwiek porzucą przyzwyczajenia wyniesione z epoki kamienia łupanego i zrobią krok w kierunku cywilizacji. Pesymistycznie przewidywał, że przesadne upodobanie do wojny "doprowadzi do ich całkowitego wytępienia". A jednak na początku XIX wieku w przeciwieństwie do większości innych plemion mieszkali w dużych drewnianych chatach oraz prowadzili hodowlę bydła i koni. Najbogatsi, wzorem białych plantatorów z Południa, trzymali wielu czarnych niewolników. Jako jedyni spośród Indian, oprócz Czoktawów, mieli spisany po angielsku własny kodeks prawny i konstytucję. Posługiwali się też alfabetem wymyślonym przez słynnego językoznawcę Sekwoję. Od 1822 roku czytali już książki we własnym języku oraz zakładali szkoły i biblioteki, a w 1828 zaczęli wydawać nawet własną gazetę. Jednak ciągły głód nowych terenów dla osadników powodował stałe odbieranie Czirokezom ich ziemi, aż w końcu Kongres Stanów Zjednoczonych uchwalił w 1830 roku Ustawę o Przesiedleniu Indian, nakazującą im przeniesienie się na zachód od rzeki Missisipi. W rezultacie zostali wypchnięci ze swoich dawnych terenów plemiennych i musieli ruszyć w daleką drogę na Zachód, tracąc ziemię i uprawy. Ta długa podróż przyniosła im mnóstwo trudnych do opisania cierpień, a w jej trakcie tysiące z nich zmarło. Żadna z migracji w historii Ameryki nie miała tak tragicznych skutków. Dlatego straszną drogę, którą musieli przebyć, sami Czirokezi nazwali "Szlakiem Łez". JAROSŁAW WOJTCZAK prawnik, podróżnik, pisarz historyczny, autor wielu monografii poświęconych głównie historii obu Ameryk. W 2013 roku za swoją pracę twórczą otrzymał Brązowy Krzyż Zasługi, a w 2015 odznakę Ministra Kultury "Zasłużony dla Kultury Polskiej". W Wydawnictwie Napoleon V opublikował jak dotąd książki Apacze. Tygrysy rasy ludzkiej, 40 najsłynniejszych bitew z Indianami na Zachodzie, Seminole. Węże z bagien Florydy, Wielki Trek. Wędrówka Burów w Afryce Południowej oraz W kraju Komanczów. Wojna nad Rzeką Czerwoną. Powyższy opis pochodzi od Wydawcy
Używając przejrzystego i przyjemnego w odbiorze języka, Charles Oman opisuje wzrost i upadek Cesarstwa Bizantyjskiego. Zaczyna od założenia jego przyszłej stolicy przez greckich kolonistów, opisuje założenie Konstantynopola i wyniesienie go do rangi równorzędnej Rzymowi, następnie przedstawia jak Cesarstwo rosło i dojrzewało przez stulecia, osiągając szczyt w VI wieku za panowania Justyniana i jego lojalnego wodza Belizariusza. W procesie budowania imperium Bizancjum walczyło z Gotami, plemionami germańskimi, Persami, Longobardami i ostatecznie z armiami islamskimi Bliskiego Wschodu. Cesarstwo pozostało buforem przed ekspansją muzułmańską, a gdy jego pozostałości i miasto Konstantynopol zostały ostatecznie zdobyte przez Osmanów w XV wieku, państwa europejskie musiały same opierać się dalszym najazdom. Prezentując historię imperium od skromnych początków, przez jego dominację i ostateczny upadek, wybitny historyk Charles Oman łączy swój wciągający styl narracji z nienaganną znajomością materiału źródłowego. Cesarstwo bizantyjskie jest wzorem zwięzłej pracy popularnonaukowej. Opis pochodzi od Wydawcy
Tego dnia, kiedy wystartowałem nie mogłem schować mojej prawej „nogi”. Zgodnie z instrukcją samolot uznaje się wówczas za uszkodzony i mam pełne prawo wrócić na lotnisko. Ale byłem jeszcze młody i myślałem: jak wrócę powiedzą, że stchórzyłem.
Dobra, pomyślałem, dogonię grupę i wszystko będzie w porządku. Naturalnie, w tym swoim myśleniu, nie uwzględniłem tego, że moja wypuszczona „noga” ograniczała moją prędkość, więc oczywiście zostałem w tyle.
Telepię się w pojedynkę, grupa leci przede mną na horyzoncie. Już podczas omawiania misji dowódca powiedział, że po nurkowaniu wyjdziemy skrętem w prawo na nasz teren. Postanowiłem trzymać się prawej strony, ściąć ich kurs i ich dogonić. Dotarli do celu, który był osłaniany przez niemieckie myśliwce. Prowadzący po ataku skręcił w lewo, a ja zgubiłem ich z oczu. Trzeba była zrzucić bomby. Skierowałem się na południe, znalazłem Niemców i zrzuciłem bomby.
Zobaczyłem dwa myśliwce zmierzające w moją stronę: krzyże, swastyki, wyraźny żółto-zielony kamuflaż. Prawdziwi drapieżnicy!
Cóż, myślę, to prawdopodobnie te same myśliwce, o których mówili moi towarzysze. Dodałem gazu i zacząłem się zniżać, próbując jak najszybciej od nich uciec, na wschód w stronę Biełgorodu.
Pierwszy mnie zaatakował, nie wiem z jakiej odległości, ale myślę, że z 50 metrów. Widzę tylko fontanny pocisków Oerlikon eksplodujące na ziemi. Boczne okno kabiny było otwarte, odruchowo pchnąłem rączkę do przodu i uderzyłem głową w osłonę kabiny...
Wiecie, jak pachnie spawanie elektryczne?
W kabinie czułem dokładnie ten sam zapach! Planszet z mapą, który wisiał na cienkim, mocnym skórzanym pasku przerzuconym przez moje ramię, został wyrzucony przez boczne okno, a pasek ciągnął mnie w stronę bocznej osłony kabiny. Z trudem się od tego uwolniłem. Myśliwiec, który mnie zaatakował, wysunął się do przodu, a jego pilot spojrzał na mnie – co tam się ze mną dzieje? A po jego trafieniach w końcu moja „noga” się schowała. Zdałem sobie sprawę, że im nie ucieknę, dodałem gazu i zacząłem manewrować. Wysokość wynosiła już tylko 20 metrów. Pomyślałem sobie, że teraz zaatakuje drugi. I faktycznie dokładnie ten sam atak. I znowu trafił całkiem nieźle. Ale samolot jest sterowny, nie pali się, tylko wszędzie dziury.
Drugi trafił, podleciał i popatrzył. Skręciłem w lewo, a oni odlecieli w głąb swojego terytorium. Dlaczego za mną nie polecieli? Bo Niemcy mieli fotokarabiny. Nie muszą udowadniać, czy zestrzelili, czy nie. Obaj mnie zestrzelili i obaj zapisali na swoje konto zestrzelenie samolotu. Skręciłem na północ.
Pomyślałem, że dotrę do Kurska, a potem skręcę na wschód, do rzeki Oskol i tam znajdę swoje lotnisko. Lecę. Widzę, że na ziemi są Niemcy, potem nasi i znowu Niemcy.
Poleciałem jeszcze trochę, pomyślałem, że może lepiej będzie wylądować i kogoś zapytać? Widzę, że lecą dwa Iły. Dołączyłem do nich. Pomyślałem, że wyląduję na lotnisku i tam załatwimy sprawę. Skręciliśmy w prawo, na wschód. Zobaczyłem rzekę Oskol, zorientowałem się w terenie i wylądowałem na swoim lotnisku. Chciałem zwolnić, ale samolot zaraz się zatrzymał. Okazało się, że przebite zostały obie opony i przestrzelone podwozie. Samolot był tak uszkodzony, że został spisany na straty.
Generalnie nie trafili tylko we mnie, w silnik i zbiornik paliwa.
Zobaczyłem, jak dowódca pułku podjechał samochodem: „No, ale cię załatwili”. (…)
Wojna na Półwyspie Iberyjskim w latach 1807-1814 była jednym z najważniejszych konfliktów zbrojnych epoki napoleońskiej. Jej początek wiąże się z potrzebą przejęcia przez Napoleona kontroli nad Portugalią i Hiszpanią. Szybko jednak przerodziła się w serię kampanii, które pochłaniały zasoby ludzkie i materiałowe cesarza Francuzów. Siedmiotomowa historia tej wojny pióra sir Charlesa Omana zalicza się klasyki historiografii napoleońskiej i do dziś pozostaje jej wybitną i niezbędną reprezentantką. Szerokie i wnikliwe wykorzystanie wspomnień i pamiętników uczestników wydarzeń (zarówno Francuzów, jak też Brytyjczyków, Hiszpanów i Portugalczyków) oraz źródeł archiwalnych, uzupełnione cennymi wnioskami wyciągniętymi przez Omana z wizyt na polach bitew, zaowocowało powstaniem dzieła wyczerpującego i wyważonego.
Tom trzeci obejmuje okres od września 1809 do grudnia 1810 roku, kiedy Francuzi wzmacniali kontrolę nad Hiszpanią, tłumili opór i próbowali wyprzeć Brytyjczyków z Portugalii. Nie mogli jednak odnieść pełnego zwycięstwa nad przeciwnikami. Przy pomocy Brytyjczyków i Portugalczyków siły hiszpańskiej Rady Regencyjnej obroniły oblegany Kadyks. Sojusznicza armia Wellingtona stoczyła wzorcową bitwę obronną pod Buçaco, opóźniając ofensywę Francuzów w głąb Portugalii i umożliwiając siłom brytyjsko-portugalskim odwrót za fortyfikacje Torres Vedras. Sprzymierzeni odnieśli tam strategiczne zwycięstwo, zatrzymując ofensywę Francuzów i zmuszając ich do odwrotu.
Imperium Seleucydów było supermocarstwem epoki hellenistycznej, największym i najpotężniejszym z państw sukcesorów Aleksandra Wielkiego, a jego armia odgrywała kluczową rolę w utrzymaniu tej potęgi. To dzięki niej Antioch III mógł przeprowadzić swoje kampanie wojenne, przeważnie z sukcesami, od Morza Śródziemnego po Indie, także zyskując przydomek „Wielki”.
Jean Charl Du Plessis stworzył najbardziej dogłębne studium poświęcone rodzajom oddziałów, broni i pancerzom armii Antiocha. Połączył w nim najnowsze badania historyczne i najnowsze dowody archeologiczne z silnym elementem archeologii rekonstrukcyjnej, czyli wykonywaniem i użytkowaniem replik dawnego sprzętu.
Kolejne rozdziały jego pracy przedstawiają regularny rdzeń armii, jednostki pomocnicze z całego Imperium i najemników, a także „broń zastraszającą” w postaci słoni i rydwanów z kosami. Autor szczegółowo omówił broń i pancerze, w tym na przykład, opierając się na tekstach z epoki i własnych doświadczeniach, przedstawił bardzo przydatne dane na temat skuteczności proc i ran, jakie mogą one zadawać. Przeanalizował także i ocenił skuteczność działań armii Antiocha III w wielu bitwach, oblężeniach i kampaniach.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?